MANANANGGAL, TUMAKBO!

MANANANGGAL, TUMAKBO!

ni Tristan Martin

NOTE: Dahil nauuso ang mga tumatakbong mga ostrich, baboy, at baka, kaya heto ang isa sa mga kuwento ko! Matagal ko na itong naisulat, 2017 pa. Dapat sana ay kasama ito sa isang book anthology ngunit sa kasamaang palad ay hindi naituloy ang publishing (ang tema ng anthology na ‘yun ay fake news at speculative fiction kaya naisip ko ang tungkol sa isang manananggal) . Narito, sana ay magustuhan ninyo!

Mga Ka-Famous! Bagong-bagong balita, mainit na mainit pa! Isa pong manananggal ang tumakbo! Tama po ang inyong narinig, mga ka-famous. Isa pong manananggal “daw” sa lalawigan ng Kabite ang tumakbo. Tumakbo po sa pagkapangulo.

Tunghayan natin si ka-famous, Vanilla Cruz, nagre-report mula sa Imus, Kabite.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Napalitan ng Aliens ang Parents Ko!

(NOTE: Isa itong simple maikling kwento na isinulat ko noong 2017. Nakita ko sa lumang hard drive ko, buti na lang naisipan kong ikabit sa PC ko at tingnan. Pagpasensyahan niyo na itong kwentong ito, :D)

Biglang nagbago ang mga magulang ko nang mag-trese anyos ako. Unti-unti, naging kakaiba ang ugali at ikinikilos nila.

“Aileen. Kain na,” bati ni Mama pag-uwi ko. “Ipinagluto kita ng favorite mong mayonnaise?”

“Inumin mo na rin ito. Para sa kalusugan mo.” Inilapag ni Papa ang isang tasa na may lamang kulay berdeng likido sa lamesa. Mabaho ito, parang may kung anong gumagalaw-galaw sa ilalim.

Tumalikod ako at tumakbo sa aking kuwarto.

“Aileen! Saan ka pupunta?” tawag ni Mama.

“Tingnan mo, Ma. Nagiging rebelde na ang anak mo!”

Ni-lock ko ang pinto ng aking kwarto.

Hindi na sila ang mga magulang ko. Napalitan sila ng mga… ng mga aliens! Tama, ‘yun nga! Kaya sila nagbago. Hindi ko sila maintindihan. Kakaiba ang kanilang pananamit at ikinikilos kaya’t nahihiya ako tuwing kasama ko sila.

Tok! Tok! Tok!

“Aileen, halika muna. May sasabihin lang kami ng Mama mo.”

Si Papa. Baka gusto rin nila akong palitan ng isang alien. Para makuha na nila ang gusto nila, isang perpektong anak.

Kailangan kong umalis. Lumayas!

Teka, teka. Masyado na yatang aktibo ang imahinasyon ko. Napalitan ng aliens? Siguradong pagtatawanan ako kapag sinabi ko ‘yun. Naalala ko tuloy ang nabasa ko sa internet. Nagbabago raw ang mga bata pagtungtong nila ng teenager dahil nagde-develop pa ang kanilang utak. Kaya’t hindi nila maintindihan ang mga nakatatanda. Nagiging rebelde sila.

Isa na ba akong rebelde?

Napabuntong-hininga ako at tinungo ang pinto. “Saglit lang, Pa.”

‘Pag bukas ko ng pinto ay bigla akong sinunggaban ni Papa. Tinakpan niya ang aking bibig gamit ang kanyang kamay, kamay na ngayon ay kulay berde at makaliskis.

“Kailangan mo nang maglaho,” sabi ng dating Papa ko. “Dito na titira ang anak naming galing sa planetang Uzurkabinakujalamot.”

Sa likod nila ay humakbang ang isang babaeng kamukha ko ngunit kulay pula ang kanyang mga mata.

 

Ang Kuwento ng Burari Deaths

Ang Kuwento ng Burari Deaths

ni Tristan Martin

Marami sa atin ang sadyang mahilig sa mga kuwentong katatakutan at kababalaghan. Mapapelikula man, telebisyon, o sa mga nobela at maiikling kuwento, marami sa atin ang talagang hindi magpapaawat pagdating sa mga kuwentong horror. Ngunit sa kadalasan, mas nakakatakot pa ang mga totoong mga kaganapan kaysa doon sa mga kuwentong misteryo at hiwaga na dulot ng ating malilikot na isipan. Mas nakakatakot ang mga kuwento na totoong nangyari at maaaring mangyari pang muli. Nakakatakot dahil hindi natin alam na baka sa atin ito mangyari o sa mga mahal natin sa buhay (huwag naman sana).

Isa sa mga pangyayari na talagang nagpatindig ng aking balahibo at nagpahirap sa aking makatulog sa gabi ay nangyari noong taong 2018 sa bayan ng Burari sa India. Isang mapayapang umaga, alas-siyete kinse, natagpuan ang bangkay ng labing-isang miyembro ng pamilya Chundawat sa loob ng kanilang bahay, kasama ang dalawang kabataan, parehong edad kinse. Tanging ang kanilang aso lamang, na nakakadena sa kanilang terrace, ang natagpuang buhay noong umagang iyon.

Sampu sa kanila ang nakabigti mula sa mga bakal sa kanilang kisame. Magkakatabi ang kanilang mga katawan, nakapiring ang kanilang mga mata, natatakpan ang kanilang mga bibig ng tape, at may nakapasak na bulak sa kanilang mga tainga. Halos nababalot ang kanilang mga mukha at ulo ng tela. Nakatali rin ang mga kamay at paa ng ilan sa mga bangkay. Sa kanilang paanan, mayroong mga bangkong nakatumba sa lapag. Natagpuan naman ang kanilang lola, edad pitumpu’t pito, sa isang kuwarto at may palatandaan na sinakal ito.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Manananggal Challenge

Manananggal Challenge

by Tristan Martin

(Note: This is my first finished English story. This was actually written last April 2019 for a planned anthology that unfortunately, didn’t push through. So I’ve decided to share this here. Feedback, anyone?”)

According to the news, Sheila was the 36th victim. To be brutally honest though, I don’t really care about the others. I only care about Sheila. She was my only daughter. She was only 14 years old.

The nurse found her around two in the morning during her rounds. I was outside at that time, in front of the hospital entrance, drinking terrible coffee that I got from the vending machine. The security guard was telling me something, some crazy government conspiracy theory, but I wasn’t listening. I was thinking about my Sheila. How this was just a dream – no, an awful nightmare. And that anytime now, I will wake up on my bed, probably late for work, with everything back to normal. Sheila will come in to my room in her school uniform, telling me to get up already, scolding me for being a lazy-ass father.

But I didn’t wake up. It wasn’t a dream.

When I first heard about it, I thought that the world had really gone crazy. They called it the Manananggal Challenge, which sounds ridiculous to say the least. I mean, who in their right mind would create an Internet challenge and call it after a decapitated flying monster with bat-like wings? Yes, I know that there were some insane and downright dangerous Internet challenges that became viral before but this one was on a whole different level. The challenge asks you to slice yourself on the waist, just like a manananggal. It claimed that once you have successfully cut yourself into two, you will then be reborn and grow these massive and beautiful wings that will enable you to fly into the skies. It will set you free, it said.

 I laughed out loud when I saw it on Facebook, dismissing it as a joke started by trolls, convinced that no one would actually do something like that for the sake of likes or views.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Pahingi ng Pera Pang-Project

Pahingi ng Pera Pang-Project
ni Tristan Martin

“‘Nay! Kailangan ko ng limang libo pang-project sa iskul,” bulahaw ni Junjun pagdating na pagdating niya sa kanilang bahay.

“A-Ano?” halos nanginig ang buong katawan ni Aling Minda nang marinig ang sinabi ng anak. “Limang libo? Anong klaseng project ba iyan at pagkamahal-mahal?”

Hinubad ni Junjun ang kanyang maduming polo at ibinato sa kanilang sofa. “Naku, huwag na kayong magtanong hindi niyo rin naman maiintindihan. Basta’t kailangan ko ng limang libo bukas!” Dilat na dilat ang mga mata ng binata sa kanyang matandang ina.

“Naku, anak. Saan naman tayo kukuha ng limang libo?” mahinang sabi ni Aling Minda na napaupo na lamang sa isang plastic na upuan. “Hindi pa nga tayo nakakabayad ng kuryente. Mapuputulan na nga tayo!”

“Ah, basta!” sigaw ni Junjun. “Gawan niyo ng paraan! Nagpapakahirap na nga ako sa pag-aaral, eh. Basta’t kailangan ko ‘yan bukas. Wala akong pakialam kung magnakaw kayo o magbenta ng kidney. Basta’t kailangan ko ng limang libo!”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Hindi na hinintay ng binata na makasagot pa ang kanyang ina. Dire-diretso siya sa kanyang kuwarto at pabagsak na isinara ang pinto. Sa loob, tumalon siya pahiga sa kanyang kama at pagkatapos, isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

Wala naman talaga silang project na nagkakahalaga ng limang libo. Sa katunayan, halos tatlong buwan na siyang hindi pumapasok sa eskuwelahan. Kunyari lamang siyang pumapasok para makakuha ng allowance sa kanyang matandang ina. Kailangan lamang niya ng limang libo dahil mag-a-outing ang kanyang mga kabarkada at kapag wala siyang pera, tiyak na siya lamang ang hindi makakasama. Sigurado naman siyang gagawin ng kanyang ina ang kanyang hinihiling dahil sobrang spoiled siya nito. Basta’t sigaw-sigawan lamang niya ang matanda, tiyak na magkukumahog ito para lamang ibigay ang gusto niya. Alam niyang kapag may sinabi siya, siguradong gagawin iyon ng kanyang ina.

Kinuha niya ang kanyang cellphone sa kanyang bulsa at naglaro ng Mobile Legends. Maya-maya lamang, nakaramdam siya ng antok at napagdesisyunang umidlip.

Pagmulat niya ng kanyang mata, tumitilaok na ang manok at maliwanag na sa labas.

U-Umaga na? tanong niya sa kanyang sarili. Nakatulog ako ng diretso?

Umupo si Junjun ngunit, parang isang kuryente, nakaramdam siyang bigla ng kirot mula sa kanyang likuran na gumapang sa kanyang buong katawan. Muli siyang bumagsak sa pagkakahiga at napasigaw.

“Gising ka na pala, anak.”

Paglingon ni Junjun, nakita niya ang kanyang ina na may dalang tray na may mga plato sa ibabaw. Nilapag ito ng matanda sa maliit na lamesa sa tabi ng kanyang kama.

“Heto, anak,” nakangiting sabi ni Aling Minda habang may dinudukot sa kanyang bulsa. “Heto na ang limang libo.”

Napanganga si Junjun sa perang hawak ngayon ng kanyang ina na inaabot sa kanya. “N-Nagawan niyo ng paraan?”

“Oo, anak. Hindi ba’t sinabi mo kahapon na magbenta ng kidney?”

Napatingin si Junjun sa kanyang ina.

“Kaya binenta ko ‘yung sa’yo.”

Napatungo ang binata at doon lamang niya napansin na wala siyang suot na damit pang-itaas. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang nababalot ng puting benda ang kanyang buong baywang. Muli niyang pinilit tumayo ngunit agad siyang napasigaw sa sakit.

“I love you, anak,” bulong ng matanda kay Junjun. “Alam mo naman na kapag sinabi mo, siguradong gagawin ko, ‘di ba?”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ang Pulang Doorbell

Ang Pulang Doorbell

ni Tristan Martin

 

“Hoy, Alvin! Ikaw na,” malakas na sabi ng batang si Homer.

“Ha? Bakit ako?” tanong ni Alvin.

Mabilis na binatukan ni Homer ang kaibigan.

“Nagtatanong ka pa?” sigaw ni Homer. “Basta’t sumunod ka na lang!”

Sabay-sabay na nagtawanan ang kanilang mga kalaro.

Walang nagawa ang labing-isang taong gulang na si Alvin kundi kamutin ang ulo kung saan siya binatukan. Magkasing-edad lamang sila ng kaibigan ngunit ‘di hamak na mas matangkad ito sa kanya. Wala tuloy siyang magawa tuwing uutusan siya ni Homer o kaya’y sasaktan.

“Oo na, sige na,” sagot ni Alvin sabay buntong-hininga. “Kaninong doorbell ba ang pipindutin ko?”

Ngumisi si Homer. Lumapit siya kay Alvin at inakbayan ito.

“‘Ayun,” sabi ng batang lalaki sabay turo. “‘Yung green na gate.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Alvin. Pakiramdam niya, bumilis ang tibok ng kanyang puso.

“H-Ha? B-Bakit ‘yan?”

Muling itinaas ni Homer ang kanyang kanang kamay. “Bakit? May reklamo ka?”

Napangiwi si Alvin at humakbang paatras, ang mga mata’y nakatuon sa kamao ni Homer.

“P-Pero,” halos pabulong niyang sabi, “b-bahay ‘yan ng aswang, ‘di ba?”

 

Ipagpatuloy ang pagbabasa

PERPEKTO ANG GIRLFRIEND KO, BASTA SUSUNDIN MO LANG ANG KANYANG MGA “RULES”

PERPEKTO ANG GIRLFRIEND KO, BASTA SUSUNDIN MO LANG ANG KANYANG MGA “RULES”
ni Tristan Martin

Ako na yata ang pinakamasuwerteng lalaki sa buong mundo. Napaka-perpekto kasi ng girlfriend ko. Kung baga, wala na akong hahanapin pa. Napakaganda niya, sexy, sobrang bait, may sense of humor, matalino, at napakarami pang iba. Kung ililista ko lahat ng mga katangian niya, tiyak aabutin tayo ng year 2025! Madalas ko ngang kinukurot at sinasampal ang mukha ko para masiguradong hindi ako nananaginip.

Apat na taon na kami ng aking mahal na nobya. Noong niligawan ko siya, lahat ng mga kaibigan at kapitbahay ko sinabihan ako na huwag ko na raw ituloy dahil bad news daw siya at mapapariwara lamang ako kapag naging kami. Na may “something” daw ang pamilya nila sa probinsya. Bagong lipat lang ako sa lugar na iyon at mag-a-anim na buwan pa lamang doon nang makilala ko ang nobya ko. Hindi ako nakinig sa mga sinasabi nila, mga tsismoso at mga tsimosa, at itinuloy ang panliligaw. Hindi nagtagal, sinagot din niya ako at talagang sobrang ligaya ko simula noon. Lahat ng mga nagsabing mapapariwara raw ako, hindi ko na sila mga kaibigan ngayon.

Last year lang, nagsimula na kaming mag-live in. Kumuha kami ng condo sa Taguig at talagang sobrang saya namin. Halos wala kaming problema, wala kaming anumang away. At siyempre, dahil iyon sa sinusunod ko ang mga special rules.

Well, wala naman talaga siyang special rules para sa akin. Kung ano ang gusto at ayaw ng mga pangkaraniwang babae sa kanilang nobyo, ganoon din naman siya. Sa totoo lang, mas maluwag pa siya sa ibang mga naging girlfriend ko dati. Understanding siya, hindi demanding. Kaya mahal na mahal ko siya!

Ipagpatuloy ang pagbabasa

MGA KAKAIBANG “BATAS” SA AMING TODA (PART 1)

MGA KAKAIBANG “BATAS” SA AMING TODA (PART 1)
ni Martin Tristan M. Carneo
 
Mag-iisang taon na akong traysikel drayber dito sa ______, Cavite. Nagsimula ako last year nang mabili ko sa kapitbahay namin ang kanyang traysikel. Kasabay ng paglipat ng prangkisa sa aking pangalan, pa-simple rin niya akong inabutan ng kapirasong papel at pagkatapos ay nagmamadali siyang umalis. Uuwi na kasi siya ng probinsya dahil lalagay na siya sa tahimik. Nang mabasa ko ang nakasulat sa papel, hindi ko malaman kung matatawa o mapapakamot na lamang ako ng ulo.
 
“Ginu-good time ‘ata ako nito, ah?” sabi ko sa sarili. “Gusto pa akong takutin!”
 
Narito ang nakasulat sa papel na ibinigay niya sa akin.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Backmasking

Backmasking

ni Tristan Martin

 

“Ano na naman ‘yang pinapakinggan mo?” bulahaw ni nanay.

Lumingon ako sa may kusina at nakita siyang naghuhugas ng pinggan.

“Puro na lang ka-demonyohan ang pinakikinggan mo,” pagpapatuloy ni ermat, ang mga pinggan, baso, at mga kubyertos ay kumakalansing na parang mababasag na. “Lagi ka na lang nakahilata diyan. Sobrang batugan mo!”

Dahan-dahan akong umupo mula sa pagkakahiga ko sa sofa. “‘Nay, hindi naman ka-demonyohan ‘tong pinakikinggan ko. Music ‘to. At saka, day off ko naman po, nagpapahinga lang ako.”

“Anong music?” sagot niya sabay harap sa akin. “Hindi ba’t rak’en’rol ‘yang pinakikinggan mo? Kanina pa nakukulili ang tainga ko sa ingay niyan, eh. Hindi ba’t sabi ni Pastor Rommy na Satanista ang mga rak’en’rol na ‘yan?”

                Napailing na lang ako sa sinabi ni inay. Tumayo ako at lumapit sa stereo sa ilalim ng TV at agad na pinindot ang stop button. Ini-eject ko ang cassette tape ng paborito kong bandang Eraserheads at agad na ibinalik ito sa plastic case, ang harapan nito ay may imahe ng isang jellyfish. Kakabili ko lang nito noong isang linggo at halos ito ang pinakikinggan ko araw-araw.

“Hindi ba’t kung anu-anong mensahe ang maririnig mo sa mga bandang ‘yan? Palibhasa hindi ka nakikinig kay Pastor kapag Linggo. May mga satanistang panalangin sa mga kantang ‘yan. May hidden messages kapag binaliktad mo ‘yan. ‘Yung back marking ba ‘yun?”

“Backmasking, inay,” sagot ko naman habang mabagal na naglalakad papunta sa aking kuwarto.

“Oo, ‘yun nga,” sabi niya habang tumatango-tango ang ulo, ang kanyang boses ay lalo pang lumalakas. “Naku, pinarinig sa amin ni Pastor ‘yang backmasking na ‘yan. Nakakakilabot. Biruin mo, kapag pinatugtog mo ‘yan ng pabaliktad, naku! Minumura ang Diyos!”

Ipagpatuloy ang pagbabasa