Pakiabot ng Bayad

•Abril 13, 2016 • Mga Puna

Pakiabot ng Bayad

by Martin Tristan M. Carneo

 

“Para sa tabi!”

                Agad na tumabi ang jeepney at tumigil sa may kanto. Isang matabang ale na may dalang bayong na puno ng mga gulay ang dahan-dahang bumaba ng jeep. Sinundan ko lamang siya ng tingin, iniisip kung saan kaya siya pupunta. Pagkatapos ay agad na kumaripas ng takbo ang jeepney. Wala akong nagawa kundi ang mapabuntong-hininga at muling ipikit ang aking mga mata.

                Mahaba pa ang biyahe ko. Kahit hindi ko tingnan ay alam kong madilim na sa labas. Nasanay na rin ako. Matagal-tagal na rin akong bumabyahe ng ganito. Iginala ko ang aking mga mata at tiningnan ang mga kasakay ko. Halos lahat sila ay nakatungo at nakapikit. Siguradong pagod na rin sila tulad ko sa mahabang biyahe ngayong dis-oras ng gabing ito. May dalawang lalaking magkatabi ang parehas na nakalong-sleeves, ngunit nakatupi ang manggas hanggang siko. Sa tabi nila ay natutulog ang isang matandang lalake na may kalakihan ang pangangatawan. Sa tabi ko naman ay may isang babaeng hapit na hapit ang suot. Kitang-kita ko ang kanyang mapuputing hita. Ang mahabang buhok naman niya ay paminsan-minsang tumatama sa aking mukha. Mayroon ding dalawang kabataan, isang lalake at isang babae, na magkaakbay na parang walang pakialam sa mga tao sa paligid nila. Sa tapat ko naman ay isang lalaking nakasuot ng maong na jacket ang nakaupo. Ang kanyang mahabang buhok ay gulo-gulo at ang kanyang mga mata ay papikit-pikit. Yakap-yakap niya sa kanyang harapan ang isang itim na bag na kung susuriing mabuti ay parang wala namang laman.

                Hindi ito ang unang beses na nakita ko ang mamang ito.

                Muli kong ibinalik ang aking tingin sa labas. Malakas ang hangin na tumatama sa aking mukha dahil mabilis ang takbo ng jeep. Pipikit na sana akong muli ng maaninag ko ang isang taong pumapara sa aming jeep sa di kalayuan. Agad na naramdaman ko ang pagbagal ng sasakyan at ako ay napakapit sa mahabang bakal na hawakan sa kisame ng jeep.

                Pag tigil ng jeep ay agad na sumakay ang isang babae. May hitsura ang babae. Maganda ang kanyang mukha na hindi na kailangan ng make-up. Mahaba rin ang kanyang buhok na naka-pony tail. Sa kanyang kamay ay nakita kong hawak-hawak niya isang malaking cellphone na kulay puti, malamang ay mamahalin.

                Umupo ang bagong sakay sa likuran ng drayber. Dumukot siya ng barya at agad na nagbayad. Pagkatapos ay agad nitong tiningnan ang kanyang cellphone at mabilis na nagpipindot ang kanyang dalawang hinlalaki sa touch screen nito. Muli kong ipinikit ang aking mga pagod na mata.

                “Bayad po.”

                Isang boses ang gumising sa aking diwa. Isang boses na ilang beses ko ng narinig. Agad akong napadilat at tiningnan ang nagsalita.

                “Bayad po. Pakiabot ng bayad.” Ang lalaking naka-maong na jacket ang nagsalita. Nakaunat ang kaliwang braso nito at sa kanyang kamay ay hawak-hawak niya ang bente pesos. Saktong nakatapat sa bagong sakay na babae ang kamay ng lalaki.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                “Pakisuyo na lang,” sabi ng lalaki na bahagyang lumakas ang boses. “Pakiabot na lang ng bayad.”

                Hindi ko alam kung hindi ba naririnig ng babae ang lalake o kung nagbibingi-bingihan lang ito. Hindi ko rin maisip kung bakit hindi niya nakikita ang kamay ng lalake na nasa harapan lang niya. Patuloy lamang ang babae sa pagpindot sa kanyang mamahaling cellphone.

                Nakakapagtaka talaga kung bakit may ilang pasahero ng jeep na, sa di maisip na kadahilanan, ay hindi nag-aabot ng bayad kahit na sila ang nakaupo malapit sa drayber. Oo, nakakaistorbo. Pero ganoon talaga kapag sumakay ka ng jeep, hindi ba? Kung ayaw mong maistorbo ay sumakay ka ng taxi. O kaya ay maghintay ka ng jeep na walang nakaupo sa dulo, sa bandang estribo, para hindi ka maabala. Pero kapag nakaupo ka sa bandang unahan, kailangan mong iabot ang bayad ng ibang pasahero. Hindi naman ito napakahirap.

                Aaminin ko, isa rin ako sa mga naiinis kapag naiistorbo ako dahil may nakikiabot ng bayad. Mayroon kasing ibang pasahero na tamad at ayaw lumapit sa drayber kahit na maluwag ang jeep. Kaya minsan ay nagtutulug-tulugan ako para hindi ako maabala.

                “Miss, makikiabot na lang!”

                Hindi pa rin nililingon ng babae ang lalakeng nag-aabot ng bayad. Ni hindi nito pinapansin ang kamay ng lalake na ilang pulgada lamang ang layo sa kanyang mga kamay na abalang-abala sa pagkalikot sa kanyang cellphone. Tiningnan ko ang lalake at alam kong galit na ito. Nakita ko na siyang ganito.

                Umiling ang lalake at ibinaba ang kanyang braso sa kanyang tuhod sabay mura ng malakas. Dito ay biglang nagising ang lahat ng pasahero ng jeep. Lahat sila ay nakatingin sa babaeng bagong sakay. Ako rin ay napatingin sa babae na patay malisya pa rin.

                Mula sa gilid ng aking mga mata ay nakita kong may dinudukot ang lalake sa loob ng kanyang maong na jacket. Kahit hindi ko tingnan ay alam ko kung ano ang kinuhuha niya. Ilang beses ko na rin itong nakita.

                Nagulat ang babae at napasigaw ng biglang ilabas ng lalake ang isang baril at itinutok ito sa kanyang mukha. Nabitawan niya ang kanyang cellphone na ilang beses na tumalbog sa lapag ng jeep.

                “Sabi ng pakiabot ng bayad, eh,” sabi ng lalake.

                “T-Tulong! Tulungan niyo ako!” Pilit na umaatras ang babae sa kanyang kinauupuan ngunit wala naman siyang maatrasan pa.

                Nagpalinga-linga ang babae sa ibang pasahero, naghahanap ng saklolo. Ngunit kaming lahat ay nakatingin lamang sa mga nangyayari, nagmamasid.

                “Ilang beses akong nakisuyo pero hindi mo ako pinapansin,” galit na sabi ng mama sabay diin ng kanyang baril na noo ng babae. “Hindi naman napakahirap noon, di ba?”

                Walang nagawa ang babae kundi ang sumigaw at umiyak.

                “Ngayon, heto ang abutin mo.” Pagkasabi nito ay kinalabit ng lalake ang gatilyo ng hawak na baril. Isang beses. Dalawang beses. Tatlong beses.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

***

                Siguro ay nabalitaan niyo mga dalawang taon na ang nakararaan ang tungkol sa isang jeep na bumabyahe isang gabi kung saan isang lalake ang walang awang pinagbabaril ang dalawang pasahero pati na rin ang drayber ng jeep. Nang dumating ang mga pulis ay nakita nila ang lalake na nagwawala, sumisigaw at sinusumpa ang pasaherong hindi nag-abot ng kanyang bayad. Sinubukan ng mga pulis na hulihin ang lalake ngunit ng lumapit sila ay agad na nagbaril ito sa ulo.

                Siguradong nabalitaan niyo ito dahil nacover ito sa lahat ng malalaking istasyon sa TV. Pero siyempre, lahat ng balita ay agad na natatabunan ng mas bagong balita. Halos tatlong buwan pa lang ang nakalilipas ay limot na sa alaala ng mga tao ang nangyari. Nakalimutan nila na may mga taong namatay dahil lamang sa hindi pag-aabot ng bayad sa jeep.

Kaya siguro nagpatuloy pa rin ang biyahe.

                Aaminin ko, nakatulog talaga ako ng sumakay ako sa jeep na ito mga isang taon na ang nakalilipas. Pagod ako noon dahil sa overtime sa call center na pinapasukan ko. Hindi ko talaga narinig ang lalake ng iabot niya sa akin ang kanyang bayad. Nagising na lamang ako ng marinig ang kanyang malakas na sigaw. Pagdilat ko ay nakatutok na sa aking mukha ang kanyang malamig na baril.

                Nang sumakay ako sa jeep na ito ay apat lamang ang pasahero, pero ngayon ay siyam na kami kasama yung babaeng may cellphone. Nilingon ko siya at nakitang umiiyak siya, ang kanyang mukha ay duguan pa rin. Bahagya akong nakaramdam ng awa ngunit alam ko na, tulad namin, matatanggap din niya ang nangyari sa kanya. Tulad namin, mapapagod din siya sa kaiiyak at aasa na darating ang panahon na titigil din ang biyaheng ito. Kung kailan ay hindi namin alam.

                Muling tumabi ang jeep dahil may pasaherong sasakay.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Open Minded Ka Ba?

•Hulyo 23, 2015 • Mga Puna

Open Minded Ka Ba?

by Martin Tristan M. Carneo

 

                Open minded ka ba?

                Business ang tinutukoy ko. Gusto mo bang yumaman? Sino ba naman ang ayaw, hindi ba?

                Tamang tama. Mayroon akong business. Sigurado kikita ka dito ng walang hirap. Huwag ka mag-alala, 100% legal ito. Marami na ngang yumaman dito. Siyempre, isa na ako doon. Kaya nga gusto ko rin i-share ang blessings ko. Tutal naman, tropa tayo noong high school, di ba? Gusto ko yumaman din lahat ng kaibigan at mahal ko sa buhay.

                Naku, hindi ito scam. Hindi ito pyramid. At lalong hindi ito networking. Hindi mo kailangang magbenta dito. Halos laway lang ang puhunan natin. Pero hindi mo kailangan mag-sales talk, sales talk tulad ng sa iba diyan. Dito, kuwentuhan lang tayo. Lalo na’t matagal na rin tayong hindi nagkita.

                Oh, andito na pala yung pizza. Sige kain ka muna. Kunin ko lang yung iPad ko sa bag ko.

                Isipin mo ‘to. Kapag nakapanood ka ng isang magandang pelikula tapos ikinuwento mo sa pamilya at mga kaibigan mo, siyempre maeengganyo silang manood din. Lalong lalaki ang kinita ng pelikula. Eh, ikaw? Ikaw ang dahilan kung bakit nadagdagan ang kita nila, pero ano? May natanggap ka ba? Wala di ba? Kaya nga dito sa business ko, kuwento-kuwento rin lang tayo. Ikuwento mo sa iba ang magandang mga natanggap mo. Kung hindi sila interesado, ayos lang. Wala kang lugi dahil hindi ka naman gumastos at napagod. Pero kung naengganyo sila, naku sinasabi ko sa iyo sobra-sobra ang matatanggap mo.

                Sa factory ka nagta-trabaho, di ba? Saka nakita ko yung tatlong anak mo sa Facebook, malalaki na rin pala, ano? Tiyak magastos ang pagpapaaral sa kanila lalo na’t sabay-sabay. Si misis? Naglalabada lang? Napakahirap ng buhay sa ngayon, ano? Buti na lang talaga merong ganitong business na tumutulong na makaangat naman ang mga kapos sa buhay tulad natin. Ginagarantiya ko sa’yo, kapag sumali ka sa business na ito, ilang buwan lang giginhawa ang buhay niyo ng pamilya mo.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Ito, tingnan mo. Ilan lang ito sa mga yumaman nating kababayan. Ito si Jack Peralta. Dati, magtataho lang siya. Sumali siya last year lang. Siyempre, habang naglalako ng tao, nagkukuwento rin siya sa mga tao. Eto na siya ngayon. May sarili ng bahay at lupa. Tatlo ang kotse. Mayroon pang dalawang condo sa Makati at Taguig. Ang malupit dito, hindi na niya kailangan pang magtrabaho para kumita. Sa maliit na investment niya at konting kuwento-kuwento, heto at naghihintay na lamang siya na pumasok ang limpak-limpak na pera.

                Ito naman si Josie Legaspi. Galing siyang Samar. Nagpunta siya dito sa Maynila para maghanap ng trabaho. Namasukan siyang kasambahay. Pero ngayon, siya na ang amo! Ang laki ng bahay niyan sa Tagaytay. At naidala na rin niya dito ang pamilya niya. Napag-aaral rin niya ang mga kapatid niya sa mga naglalakihang private schools.

                Gusto mo pa ba ng chicken? Sige, order ka lang. Ako ang bahala.

                Alam ko nacu-curious ka na kung anong business ito na siguradong yayaman ka. Eto, tingnan mo. Ipapaliwanag ko sa iyo. Eto ang Say 10 Enterprises. Kung bibigyan mo ng grade ang buhay mo from one to ten, ano ang ibibigay mo? Seven? Eight? Naku, dapat lahat tayo ay 10. Dito sa Say 10, ang buhay natin ay Perfect 10!

                Ganito lang iyan. Ang Say 10 ay nag-iinvest sa iba’t ibang businesses sa buong mundo. Sa stock market, sa manufacturing, sa mining, sa gold, silver, uranium at strontium, at kung anu-ano pa. Napakalaking business nito worldwide. Ang maganda dito, tayong mga pangkaraniwang tao ay pinapayagan nilang mag-invest sa kanila. Gagamitin nila ang investment mo para sa iba’t ibang business nila. At siyempre, dodoble at ti-triple yung pera mo. Madalas ay times 5 hanggang times 10 pa ang tubo. Paano nangyari yun? Sabi ko naman sa iyo, iba-ibang business ang meron sila. Hindi ba’t maraming yumayaman sa stock market? Napakalaking industry din ang mining lalo na ang gold at silver. Ginagamit nila ang investment mo para i-invest din sa mga industry na iyon. Kaya malaki ang balik sa atin nun.

                Magkano ang investment? Sigurado, magugulat ka. Sa maliit na halaga na P666.00, pwede ka ng maging isa sa mga investors ng Say 10. Isang beses ka lang magbabayad, kapag nagpa-member ka. Tapos lifetime member ka na. Ang kailangan mo lang gawin ay magkuwento, tulad ng ginagawa natin ngayon, sa mga kaibigan at kapamilya mo tungkol sa Say 10. Kapag naengganyo mo silang sumali, mas malaki ang makukuha mong pera. Kaya nga mas maganda kung mas marami kang marerecruit. Pagkatapos, maghihintay ka na lang ng pasok ng pera. Hindi mo na kailangan pang magtrabaho.

                I assure you, legal ito. Kahit i-check mo pa sa Internet.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Ano? Interesado ka ba?

                Good! Eto, buti na lang at may dala akong application form. Nakasulat na rin dito ang lahat ng terms and conditions. Medyo makapal siya kaya huwag mo ng basahin. Medyo technical ang mga salitang ginamit pero kung ano naman yung ipinaliwanag ko sa’yo, yun din naman yung nakalagay diyan.

                Dito. Dito ka pipirma.

                Kukunin ko na rin yung P666.00 na investment mo.

                Ayos! Ano, ready ka na bang yumaman?

###

                Oh, kamusta? Napatawag ka?

                Magaling na ba yung injury mo? Good, good!

                Natanggap mo na yung ATM galling sa Say 10? Ayos. Ang bilis di ba? Dalawang linggo lang! Sabi ko sa’yo, eh.

                Magkano ang laman? P24,000? Oh, di ba. From P666.00 to P24,000! Ganyan kabilis ang pagyaman dito. At mas lalaki pa yan kung mas marami kang marerecruit.

                Ha? Yung kapitbahay na narecruit mo, na-hit and run ang anak? Buti naman at hindi namatay. Naku napakahirap talaga ng buhay ngayon, ano? Lalo na’t mahirap ka. Magkano naman ang binayaran nila sa ospital? P14,000? Naku ang bigat nun. Ang mabuti pa, sabihan mo siya na magrecruit na. Tiyak, kapag nakapagrecruit na siya, dadaloy na ang ginhawa.

                Si Precy? Yun classmate natin nung second year? Aba, narecruit mo rin pala siya, ano. Ayos yan!

                Ha? Na-holdap ang sinasakyan siyang bus? Grabe talaga, ang dami ng masasamang tao ngayon. Anong nakuha sa kanya? Buti cellphone lang. Ha? Kabibili lang niya nun? Ang malas naman niya. Magkano raw ang bili? P10,000? Naku, sayang naman. Di bale, sabihin mo sa kanya na magrecruit na siya. Sigurado, kapag nakarecruit na siya, babaliktad na ang swerte niya. Mas makakabili pa siya ng mas mahal na cellphone.

                Oh sige. Balitaan mo na lang ako, ha. Kita rin tayo ulit minsan para makapagkwentuhan. Buti na lang at may Say 10, ano? Salamat talaga sa Say 10.

###

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Mga kaibigan, nagbabagang balita po. Isa pong hostage taking ang nagaganap kasalukuyan sa loob ng isang mall sa Taguig. Naroroon po ngayon si Jimmy Manipa. Jimmy, ano ng nangyayari diyan?

                Salamat                , Mikey. Dito nga sa isang mall sa Taguig ay may isang lalaki ang nang-hostage sa loob ng isang pizza restaurant. Napag-alaman na kasama niya ang kanyang hinostage. Ayon sa mga negotiator, pinipilit ng lalaki ang kasama niya na sumali sa isang multi-level marketing group o yung mas kilala na networking. Inimbitahan umano ng lalaki ang kanyang kasama upang kumain dito ngunit ng alukin na upang sumali ay tumanggi ang hostage. Doon na nga sinunggaban ng hostage taker ang kanyang kasama at tinutukan ng kutsilyo at pinipilit na pumirma sa kontrata.

                Jimmy, may pagkakakilanlan na ba ang hostage taker?

                Oo, Mikey. Napag-alaman natin na siya si Reynato Ortega, isang tindero sa palengke. Ayon sa negotiators natin, nasunog daw ang pwesto nitong si Reynato sa palengke dalawang linggo na ang nakakaraan. Namatay naman apat na araw pa lamang ang nakalilipas ang kanyang misis dahil na-stroke. Ayon sa pahayag ng hostage taker, naniniwala siya na susuwertehin siya kapag nakarecruit na siya ng mga miyembro doon sa kanyang networking group.

                Ano bang networking group iyan, Jimmy?

                Ito nga ang sikat na sikat sa ngayon na tinatawag na Say 10 Enterprises.

                Say 10? Hindi ba’t noong nakaraang linggo lamang ay mayroong nagpakamatay na miyembro din ng grupong iyan?

                Tama ka diyan, Mikey. Noong isang linggo lamang ay napabalitang nagbigti ang isang babae sa Pasay dahil hindi raw siya makarecruit ng ibang miyembro at katakot-takot na malas ang kanyang inabot, ayon sa kanyang suicide note. At kung natatandaan mo, isang lalaki naman ang nangidnap ng tatlong guro at sapilitan silang isinali sa networking group na ito.

                Ano naman ang opinion ng mga pulis dito, Jimmy? Sa tingin ba nila ay may koneksyon ang mga insidenteng ito?

                Sa ngayon ay pure coincidence lamang ang tingin ng mga imbestigator sa mga pangyayaring ito, Mikey. Sinubukan nating kontakin ang Say 10 Enterprises pero wala tayong makitang kontak nila maliban na lamang sa kanilang website. Nagpadala tayo ng email sa kanila pero hanggang ngayon ay wala tayong natatanggap na sagot.

                Sino ba ang may-ari nitong Say 10 Enterprises na ito, Jimmy?

                Yun nga ang palaisipan, Mikey. Walang nakakaalam kung sino ang may-ari o saan ang kanilang opisina. Wala ring nakalagay na address o headquarters sa kanilang website. Kung matatandaan mo, Mikey, dalawang buwan na ang nakakaraan ng maipalabas ang isang dokumentaryo natin tungkol sa kompanyang ito at sinasabi ng mga financial experts na isa raw itong scam. Ngunit talagang napakarami nating mga kababayan ang nahahalina na sumali dahil sa pangako ng malaking kita.

                Salamat, Jimmy. Patuloy mong tutukan ang mga pangyayari diyan at balitaan mo kami.

                Salamat din, Mikey.

                Grabe na po talaga ang panahon ngayon, mga kababayan.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                At sa celebrity news, narito po si Hearty Cruz…

 

Tagal Ko Nang Hindi Nakakapagsulat!

•Mayo 24, 2015 • Mga Puna

Hay, ang tagal ko nang hindi nakakapagsulat. Sobrang busy meron kasi akong bagong trabaho. Halos wala ng oras para magsulat. Sa mga sumusubaybay, maraming salamat sa inyo. Lagi kong binabasa ang mga comments ninyo. Hayaan niyo, pipilitin kong makapagsulat at makapagpost ng regular.

Marami rin akong comments na nababasa na nagsasabing nabitin sila o walang ending ang mga kwento ko. Maraming salamat po sa comments niyo. Naiintindihan ko po ang inyong nais sabihin. Minsan lang po (actually medyo madalas) kapag nakaisip ako ng istorya, ganoon na talaga sila. Buo na kung baga. Yun na talaga yung ending niya. Sa totoo lang ay mahilig ako sa mga ending na hanging o may twist. Gusto ko rin kasi na pinag-iisip ang readers. Yung mapapatanong sila ng “what if?” Na sila na ang mag-iisip ng sarili nilang ending. Gusto ko kasing i-engange ang mga readers. Yung hindi lang sila passive readers.

Hilig ko kasing magsulat ng tungkol sa mga misteryo at kababalaghan. Siyempre, ang mga misteryo ay kadalasang wala namang eksplenasyon. Kanya-kanya rin tayo ng mga kuru-kuro, haka-haka, paliwanag, at paniniwala. Kapag may napabalitang nagmumulto sa isang lugar, kalimitan ay mayroong backstory, pero wala namang nakakaalam kung totoo talaga ito. Minsan nga ay may iba-iba pang bersyon  na hindi tumutugma. Kapag may nagsabing may white lady na nagpapakita sa isang lugar, magtanong ka sa sampung tao at malamang ay makakakuha ka ng sampung magkakaibang kuwento kung bakit may nagmumulto roon. Ganito rin ang gusto kong palabasin sa mga kuwento ko. Na mayroong mga penomenya na talagang mahirap o imposibleng maipaliwanag.  Na tanging ang ating malikot na imahinasyon na lamang ang makakapunan sa mga patlang at sa mga katanungan. Hanggat maaari ay ayokong magbigay ng eksplenasyon o backstory kung saan nanggaling ang isang multo, halimaw, o anumang kababalaghan dahil sa totoong buhay ay wala naman talagang makakasagot sa mga ganitong katanungan. Tayo ay may kanya-kanyang interpretasyon sa iba’t ibang pangyayari.

Pero alam ko naman na marami (actually parang karamihan sa mga pinoy) ang gusto, lalo na pag-horror, ay detalyado ang lahat. Kapag may nagmumulto ay dapat nakasaad kung sino ang nagmumulto, paano siya namatay, at bakit siya nagmumulto. Okay din naman ang ganitong setup at meron din naman akong mga kuwentong ganito. Pero talagang hindi ko istilo ang ganoon. Gaya ng nabanggit ko, gusto kong pag-isipin ang mga mambabasa. Kaya kung ikaw ang mambabasa na ayaw ng mag-isip pa at gusto na lamang ay ipinapaliwanag sa kanya ang lahat ng mga pangyayari, talagang hindi mo magugustuhan ang mga naisulat ko dito.

Nagpapasalamat pa rin ako sa mga bumibisita at nag-iiwan ng komento dito. Binabasa ko po lahat at nirerespeto ang inyong opinyon. Ang hiling ko lamang po sana ay huwag naman kayong magagalit sa akin. Hindi ko naman kayo pinilit na basahin ang mga kuwento ko. Hindi naman kayo nagbayad. Ipinopost ko po ang mga kwento ko dito para mabasa ninyo ng libre. Hindi ko po kasalanan kung nasayang ang oras niyo dahil binasa niyo ang kuwento ko. Kung hindi niyo nagustuhan ang istorya, maaari niyo namang sabihin sa maayos na paraan. Hindi naman ako magagalit.

Muli, maraming salamat sa mga patuloy na nagbabasa ng aking mga istorya. Sa totoo lang po ay hindi madali ang magsulat. Madalas ay hindi tugma ang nais sabihin ng isip at ang mga salitang naisusulat. Marami akong kuwento na napilitan kong i-abort dahil sa hindi ko talaga malaman kung paano isulat. Sana po ay patuloy lang kayo sa pagsubaybay at pagbabasa.

Marami pa po akong nakakatakot, nakakakilabot, at nakakapagtakang mga kuwento na ibabahagi sa inyo.

Adam and Eve

•Marso 14, 2015 • Mga Puna

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                February 14. Ang date na kinasusuklaman ko simula noong ipinanganak ako.

                Siguro, kung mayroong officers ang samahan ng mga No Girlfriend Since Birth ay ako na ang presidente o kaya ay bise-presidente.  Magte-trenta na ako sa loob ng tatlong buwan ay wala pa rin akong naging girlfriend. Hindi naman dahil sa panget o torpe ako. Maayos naman ang hitsura at porma ko. Masipag ako at bagamat hindi ganoon kalaki ang sweldo ay stable naman ang trabaho ko. Marunong din ako sa mga gawaing bahay. Kung tutuusin ay ako na yata ang perpektong imahe ng isang ulirang asawang lalake.

                Pero wala talagang nagkakagusto sa akin. Ang dami-dami kong niligawan pero sadyang hindi ko makamtan-kamtan ang sinasabi nilang matamis na oo. Parati na lamang isang kaibigan o kapatid ang turing nila sa akin. Friendzone, ika nga nila.

                Gabi-gabi ko na ngang ipinagdarasal na sana ay matagpuan ko na ang babaeng tutugon sa tawag ng aking puso. Ang babaeng magiging aking kabiyak at katuwang sa buhay. Hindi ko nakakalimutang mag-rosaryo at tumawag kay Mama Mary para humingi ng tulong. Ilang beses na rin akong naglakad ng nakaluhod sa simbahan ng Quiapo.

Diyos ko, kelan mo ba diringin ang aking panalangin?

                “Adam, ibibigay ko na ang gusto mo.”

                Isang boses ang narinig ko mula sa aking likuran. Agad akong tumalikod at nakita ang isang lalaking nakatayo mga limang talampakan ang layo sa akin. Masasabi kong magandang lalake siya. Itim na itim at maayos ang kanyang buhok na mukhang alaga ng parlor. Kahit madilim sa eskinitang nilalakaran ko ay para bang kumikinang ang kanyang mga mata. Ang kanyang mga ngiti ay nakakasilaw dahil sa napakaputi niyang mga ngipin. Ang kanyang amerikana ay puting-puti rin, ni walang isang bahid ng dumi o gusot.

                “S-Sino ka?”

                Lalo pang lumawak ang kanyang ngiti. Dahan-dahan siyang humakbang papalapit sa akin.

                “T-Teka. Ang sabi ko, sino ka! Paano mo nalaman ang pangalan ko?” Bagamat pinilit kong maging matapang ay napahakbang ako paatras.

                Itinaas ng lalaking naka-amerikana ang kanyang dalawang kamay. “Huwag kang matakot, Adam. Ang gusto ko lang naman ay ibigay ang matagal mo nang ipinagdarasal.”

                “Ipinagdarasal?” tanong ko. “At paano mo naman nalaman kung ano ang ipinagdarasal ko?”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Ibinaba ng lalake ang kanyang dalawang kamay. “Alam ko ang lahat ng tungkol sa iyo, Adam. Na matagal mo nang ipinagdarasal na makita ang babaeng para sa iyo. Nadinig ko ang mga dasal mo at narito ako para tuparin ang mga iyon.”

                Pinagmasdan kong mabuti ang lalake mula ulo hanggang paa. Puting-puti ang mga kasuotan niya. Para tuloy siyang nagliliwanag sa gabing ito. Sa hitsura niya ay naalala ko tuloy ang isang pelikula na napanood ko noong isang linggo lamang. Ang pelikulang Bruce Almighty.

                Muli akong napaatras.

                “T-Teka. Huwag mong sabihing ikaw ang D-Diyos?”

                Tumango lamang siya. “Ako nga, Adam. Gaya ng sabi ko, ipagkakaloob ko sa iyo ang matagal mo ng ipinagdarasal.”

                “O Diyos ko!” Napaluhod ako sa aking narinig. Magkahalong tuwa at takot ang naramdaman ko sa aking buong katawan. Hindi ko lubos na maintindihan pero, katulad ng nangyari sa pelikula, heto’t narito sa harapan ko ang Diyos para tupdin ang aking kahilingan.

                Isang malambot ngunit malakas na kamay ang naramdaman kong humawak sa aking braso. “Tumayo ka, Adam. Huwag kang matakot. Gaya ng sabi ko, ibibigay ko ang babaeng makakasama mo ng habang buhay. Pero kailangan nating magmadali. Wala na tayong masyadong oras.”

                Napakunot ang aking noo sa kanyang sinabi. “Wala nang oras.”

                “Oo. Kailangan mong sumama sa akin.”

                Dahan-dahan akong tumayo. “Saan tayo pupunta?”

                “Basta.” Mula sa loob ng kanyang amerikana ay kumuha siya ng isang maliit na bote. Parang isang bote ng gamot ng isang cough syrup. Dumukot din siya ng isang puting panyo. Binuksan niya ang hawak na bote at ibinuhos ang likidong nasa loob nito sa panyo. Masangsang ang amoy nito at masakit sa ilong.

                “Ano po iyan?” tanong ko.

                “Chloroform. Kapag nalanghap mo ito, tiyak na mahihilo ka at mawawalan ng malay.”

                “Chloro-“

                Bigla niya akong sinunggaban at itinakip ang puting panyo sa aking ilong. Parang may isang bombang sumabog sa aking ilong dahil sa amoy na nalanghap ko. Agad itong gumapang sa aking ulo, na nagdulot ng matinding sakit. Agad ay nakaramdam ako ng pagkahilo.

                Pilit kong tinangkang kumawala sa kanya ngunit napakalakas niya.

                Siyempre, malakas siya, naisip ko. Siya ang Diyos, eh.

                Unti-unting nagdilim ang aking paningin. Hindi ko na rin maramdaman ang aking mga braso at binti. Muli ay pinilit kong lumaban ngunit wala akong nagawa. Bago ako tuluyang mawalan ng ulirat ay isang tanong ang lumutang sa aking isipan.

                Bakit kaya kailangang gumamit ng Diyos ng chloroform?

###

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Beep. Beep. Beep.

                Dahan-dahan kong iminulat ang aking mata, tugon sa sunud-sunod na tunog na aking narinig, ngunit agad din akong nasilaw sa matinding liwanag na nakatutok sa aking mukha. Tinangka kong itaas ang aking mga kamay upang takpan ang aking mga mata ngunit nakatali ang mga ito. Kahit nasisilaw ay pinilit kong dumilat.

                Nakahiga ako sa isang maliit na kama, isang hospital bed. Sa aking harapan ay isang malaking ilaw ang nakatutok sa akin. Lumingon ako sa kanan at nakita ang mga makina na nakikita ko sa hospital, mga makina na nagmo-monitor ng paghinga, tibok ng puso, at presyon ng dugo. Sa aking kaliwa naman ay may isang bakal na lamesa kung saan nakalatag ang iba’t ibang uri ng mga kagamitan.

                Matatalas na kagamitan.

                Sinubukan kong bumangon ngunit hindi ko nagawa dahil nakatali ang aking mga kamay at paa. Pati ang aking dibdib ay nakagapos sa kama gamit ang isang bagay na parang sinturon. Tanging ang ulo ko lamang ang aking naigagalaw.

                Pinikit ko ang aking mga mata at sinubukan kalmahin ang aking sarili. Huminga ako ng malalim at pilit na inalala kung ano ang nangyari sa akin.

                “Gising ka na pala.”

                Bigla akong napadilat at napalingon sa aking kaliwa kung saan mayroon palang pintuan. Isang lalakeng nakasuot ng damit pangdoktor na ginagamit sa pang-opera ang nakatayo doon. Ang kanyang ulo ay natatakpan ng isang kulay berdeng tela. Pati ang kanyang ilong at bibig ay nakatakip din. Ang kanyang dalawang kamay ay nakasuot ng puting guwantes.

                Tinanggal ng lalake ang telang nakatakip sa kanyang mukha.

                Dito ay nagbalik ang lahat ng nangyari sa akin. Ang lalaking ito ay nagpakilala sa akin bilang Diyos. At ang sabi niya ay sasagutin daw niya ang aking panalangin.

                “Pakawalan mo ako!” sigaw ko.

                “Ano ka ba, Adam? Hindi ba’t gusto mong makilala ang babaeng nakalaan sa iyo?”

                “Baliw ka! Hindi ikaw ang Diyos.” Muli ay pinilit kong bumangon ngumit parang lalo pang humigpit ang pagkakagapos ko.

                Tumawa lamang ang lalaki. “Alam mo bang bagay na bagay sa iyo ang pangalan mo, Adam. Kung nagbabasa ka ng Bibliya, siguradong alam mo na si Adam ang kauna-unahang taong nilikha. At tulad mo, nalungkot din siya dahil nag-iisa siya. Hindi mabuti para sa tao ang mag-isa. Kaya nilikha ang babae, si Eve, para kay Adam, para sila ay maging isang laman.

                “At ngayon nga, Adam,” sabi niya pagkatapos ay kumuha ng isang matalas na kutsilyo sa lamesang bakal sa aking tabi, “ibibigay ko rin sa iyo si Eve.”

                “T-Teka, anong gagawin mo diyan?” tanong ko habang nakatitig sa kutsilyo.

                Ngumiti siya. “Adam naman. Halatang hindi ka nagbabasa ng Bibliya. Hindi ba’t bago nilikha si Eve ay kinuha muna ang isang tadyang mula kay Adam?”

                “T-Tadyang?” tanong ko. “Ibig mong sabihin ay kukuha ka sa akin ng tadyang?”

                Humalakhak ng malakas ang lalake, para bang nababaliw. “Medyo ibahin natin ang kuwento. Hindi tadyang ang kailangan ko. Ang kukunin ko sa iyo ay ang iyong kidney!”

                Hindi ako makasagot sa kanyang sinabi. Para bang isa lamang itong masamang panaginip. Mayroon akong naririnig na mga kuwento tungkol sa mga sindikato na kumikidnap ng mga tao upang kunin ang kanilang mga lamanloob. Pero ni minsan ay hindi pumasok sa isipan ko na mabibiktima nila ako.

                “Tulong! Tulungan niyo ako.”

                “Huwag ka ng sumigaw. Nagsasayang ka lang ng pagod. Walang makakarinig sa iyo dito. Nasa basement tayo ng bahay ko na nasa gilid ng bundok. Tayo lamang ang naririto.”

                “Hindi! Diyos ko po, iligtas niyo ako!”

                “Ano ka ba?” tanong niya ng may ngiti sa mga labi. “Hindi ba’t sabi ko sa iyo na sasagutin ko ang panalangin mo?”

                Naramdaman ko ang malamig na kutsilyong hawak niya na tumusok sa aking tagiliran. Napasigaw ako ng malakas.

                “Sa Bibliya, pinatulog muna si Adam bago kuniha ang isa niyang tadyang,” sabi niya habang patuloy na hinihiwa ang aking laman. “Pasensya na pero medyo kulang tayo ng supplies dito. Wala akong anesthesia.”   

                Hindi ko alam kung gaano ako katagal nagpupumiglas at nagsusumigaw bago ako nawalan ng ulirat.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

###

Time, I’ve been passing time watching trains go by. All of my life…

Isang kanta ang gumising sa akin. Isang kanta na matagal ko ng paborito. Kanta na lagi kong inaawit sa tuwing mayroon akong napupusuan. Isang kanta na lagi kong isinusumpa sa tuwing maba-basted ako.

Iminulat ko ang aking mga mata. Maliwanag ang silid ngunit hindi dahil sa may malaking ilaw na nakatapat sa mukha ko. Nanggagaling ang liwanag sa malalaki at bukas na bintana sa kuwartong ito. Ang mga kurtina ay marahang pinasasayaw ng malamig na hanging nanggagaling sa labas.

Mabigat ang aking pakiramdam, para bang kagagaling ko lamang sa isang malubhang karamdaman. Ibinaling ko ang aking ulo at iginala ang aking paningin sa paligid. Nakahiga pa rin ako sa isang hospital bed ngunit wala na ang mga gapos ko. Sa aking kaliwa ay naroroon ang mga makina na nagmo-monitor ng aking vital signs. Sa kanan naman ay mayroong isang asul na kurtina na nakatakip sa kalahating bahagi ng silid kaya hindi ko makita kung ano ang mayroon doon.

“Good morning, Adam.”

Muli, ang lalaking nagpakilalang Diyos, ang lalaking nagsabing sasagutin niya ang aking panalangin, ang lalaking dumukot sa akin at ginawan ng isang kahindik-hindik na bagay, ngayon nga ay pumasok ng silid at naglakad papalapit sa akin.

“H-Halimaw ka,” sabi ko. Garalgal ang boses ko, palibhasa’y ako’y uhaw na uhaw na.

“Huwag mong sabihin yan.”

Pinilit kong tumayo ngunit walang lakas ang aking katawan.

“Huwag ka munang gumalaw. Wala ka sa panganib pero kailangan mong magpahinga. Kailangan mong bawiin ang lakas na nawala mo dahil sa operasyon.”

“O-Operasyon?” Muling bumalik sa isipan ko ang mga nangyari.

Gusto kong sumigaw pero hindi ko magawa. Gusto kong magwala ngunit wala akong lakas. Ang tangi ko lamang nagawa ay ang umiyak.

“Huwag ka ng umiyak,” sabi niya sabay ngiti. “Isang kidney lamang naman ang kinuha ko sa iyo. Meron ka pang isang kidney. Hindi ka naman mamamatay.”

Parang mas lalo pang bumigat ang aking dibdib sa kanyang sinabi at bumulwak pa lalo ang mga luha mula sa aking mga mata.

“At saka, dapat matuwa ka. Hindi ba’t sabi ko na sasagutin ko ang iyong panalangin?” Lumakad siya papunta sa aking kanan, patungo sa asul na kurtina. Gamit ang kanyang kanang kamay ay hinawi niya ito. Natigilan ako sa aking nakita.

Isang babae ang nakahiga sa isang kama na katulad ng hinihigaan ko. Tulad ko, nakakabit sa kanya ang ilang mga suwero at makina. Payat ang babae at halatang may sakit. Ngunit hindi iyon ang nakapagpatigil sa akin.

Bagamat ganoon ang kalagayan ng babae sa kabilang kama, sa aking mga mata ay napakaganda niya. Napakaamo ng kanyang natutulog na mukha. Ang kanyang mahabang buhok na nakasabog sa kanyang unan ay itim na itim. Maputi ang kanyang balat at makinis ang kutis, halatang naaalagaan.

“S-Sino…”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Muling humarap sa akin ang lalake. “Siya ang kapatid ko, si Eve.”

Nagulat ako sa kanyang sinabi.

“Mayroong sakit si Eve,” pagpapatuloy niya, “at nagmalfunction na ang kanyang dalawang kidney. Umaasa na lamang siya sa dialysis para mabuhay. Kung hindi makakapag-transplant ng isang kidney sa kanya, tiyak na hindi na siya tatagal ng isang taon.

“Ulila kami ni Eve. Kaming dalawa lamang ang nagtutulungan. Noon pa man ay sakitin na siya kaya naisipan kong mag-doktor para ako na mismo ang gagamot sa kanya. Ngunit sadyang malubha ang kondisyon niya. Kailangan niya ng isang bago at malusog na kidney.”

Tinitigan niya ako sa mata. “Kaya ko kinuha ang isang kidney mo, Adam. Para mabuhay si Eve.”

Hindi ako nakasagot. Hindi ko alam kung ano ang sasabihin.

“Naghanap ako ng mga taong compatible kay Eve para sa isang kidney transplant. Ngunit walang may gusto. Kaya’t napilitan akong mangdukot ng mga tao. Marami na akong dinukot at inoperahan pero na-reject silang lahat. Nauubusan na nga ako ng pag-asa. Buti na lamang at natagpuan kita. At ngayon nga, successful ang operasyon!”

Nakita ko na naluluha na ang lalake. Ang lalaking nagpakilala sa akin bilang Diyos.

“Teka lang,” mahinang sabi ko. “Paano mo naman nalaman na matagal ko ng ipinagpapanalangin na matagpuan ang babaeng para sa akin?”

Ngumiti ang lalake. “Sa Quiapo. “

Hindi ko naintindihan ang kanyang sinagot.

“Madalas ka sa Quiapo nagdarasal, hindi ba?”

“O-Oo,” sagot ko.

“Madalas din ako doon. Pinagdarasal ko na sana ay makakita na ako ng compatible donor para kay Eve. At ayun, nakita kita doon. Narinig ko rin minsan kung ano ang ipinagdarasal mo. Na gusto mong makahanap ng kapareha sa buhay.

“Naikuwento nga kita kay Eve. Tuwang-tuwa siya sa iyo. Ipinakita ko rin ang picture mo na kinunan ko gamit ang aking cellphone. Ang gwapo mo raw, sabi niya.”

Kahit hindi nakikita ang sarili ay alam kong namumula ang aking mga pisngi.

“Matagal ka na niyang gustong makilala, Adam. Matagal ka ng gustong makita ni Eve.”

Muli ay nilingon ko ang magandang dilag na tahimik na natutulog sa kabilang kama.

“Gusto ko sanang mangako ka sa akin, Adam.”

“Mangako?”

“Oo. Ipangako mo na aalagaan mo si Eve habang buhay. Ipinagkakatiwala ko na siya sa iyo.”

“A-Ano?” tanong ko, hindi makapaniwala.

“Wala na rin akong oras. Sigurado akong parating na sila. Malamang ay hindi ko na makita pa si Eve. Ayoko rin naman na malaman niya kung ano ang mga ginawa ko para sa kanya.”

“A-ano bang pinagsasabi mo?”

Mula sa labas ay narinig ko ang tunog ng sirena ng mga pulis. Papalapit ng papalapit ang kanilang tunog.

“Nandito na sila. Tiyak na nalaman na rin nila ang mga ginawa ko. Pinilit kong maging maingat pero siyempre wala naman talagang isang perpektong krimen.”

Tumalikod na ang lalake at tinungo ang pinto.

“Pakiusap, Adam. Huwag mo ng sabihin kay Eve ang mga ginawa ko. Hayaan mo ng maging ignorante siya kung paano siya gumaling. Basta’t alagaan mo siyang mabuti at mahalin, Adam.” Pagkasabi nito ay lumabas na siya ng pinto.

Sa aking tabi ay patulog na natutulog si Eve. Ang babaeng hinugot sa aking kidney.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

 

 

Ang Pagbubuntis ni Glendang Manananggal

•Enero 21, 2015 • Mga Puna

***Author’s Notes: Medyo PG po ang istoryang ito. Mayroon pong kaunting violence na maaaring hindi magandang basahin ng mga bata. Kung matanda ka na ay welcome na welcome kang basahin ito. Again, this is an original story of mine. BAWAL po ang pag-repost o paggamit ng kwentong ito ng walang paalam. Maraming Salamat po. Enjoy! – martincarneo***

“Maraming salamat po ulit at pinayagan niyo akong ma-interview kayo.”

     Nakaupo si Jenny Navarro sa isang malambot at komportableng upuan sa sala ng mag-asawang Tommy at Glenda. Malaki ang sala at maliwanag. Puting-puti ang mga pader at malalaki ang mga bintana, na natatakpan ng mga bulaklaking kurtina. Malamig ang simoy ng hangin kaya’t malamig kahit walang aircon o bentilador.

     Sa harapan ni Jenny ay magkatabing nakaupo ang mag-asawa sa sa isang mahabang sofa. Kung titingnan ay napakaperpekto ng mag-asawang ito, bagay na bagay sila sa isa’t isa. Magandang lalaki si Tommy at matangkad. Si Glenda naman ay napakaganda at napakaputi. Pareho silang trenta anyos, at parehong matagumpay sa kani-kanilang karera.

     Habang nakaupo ay panay ang himas ni Glenda sa kanyang may kalakihan ng tiyan. Gayundin naman si Tommy. Maya’t maya ay hinahawakan ang tiyan ng asawa na para bang sinusukat ito.

     “Naku, wala iyon,” matamis na sagot ni Glenda. “Tama lang yun kasi nahanap mo kami.”

Ipagpatuloy ang pagbabasa ‘Ang Pagbubuntis ni Glendang Manananggal’

Endangered Species

•Disyembre 7, 2014 • Mga Puna

   “May nahuli daw yung mga tanod kaninang medaling araw.”

     Bigla akong napadilat ng sumampa sa aking kama si Juliet, ang pitong taong gulang kong kapatid. Lumuhod siya sa aking kanan at malakas na niyugyog ang aking dibdib.

     “Kuya, gising. May nahuli daw yung mga tanod. Kuya, gising!”

     “T-Teka, gising na ‘ko. Bitiwan mo nga ako.”

     Dahan-dahan akong naupo at kinusut-kusot ang aking mga mata. Maliwanag na sa labas, mukhang tinanghali na ako ng gising.

     “Kuya, bangon na. Punta tayo sa plaza.”
     Tiningnan ko ang aking kapatid. Kitang-kita sa mukha niya ang pagkasabik. Sabagay, kung totoong mayroon ngang nahuli kaninang medaling araw ang mga tanod, ngayon pa lamang makakakita si Juliet noon. Tatlong buwang sanggol pa lamang kasi siya ng huling may naligaw dito sa aming bayan. Ang sabi ng mga eksperto, kakaunti na lamang sila at itinuturing na ngang isang endangered species. Sa ilang lugar na lamang sila dito sa Pilipinas matatagpuan. Kalimitan ay sa mga bundok at kagubatan sila nakatira ngunit paminsan-minsan ay may isa o dalawang nahuhuli sa mga bayan-bayan dahil naghahanap sila ng pagkain.


     Ito ang dahilan kaya’t gabi-gabing rumoronda ang mga tanod at kagawad dito sa amin. Trabaho nilang siguraduhin na walang maliligaw sa aming bayan. Napakabangis pa naman ng mga ito at paminsan-minsan ay nakakapatay ng mga tao o mga alagang hayop. Kung sakali namang mayroong maligaw (kadalasan ay tuwing taglamig kapag wala silang masyadong mahuling pagkain sa gubat at bundok), kailangan nila itong hulihin upang maibalik sa kanilang natural na tahanan. Mahigpit na ipinagbabawal ng batas ang paghuli, pagbebenta, at pagpatay sa mga endangered species na ito.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     “Sa plaza ba kamo?” tanong ko kay Juliet.

     “Oo, kuya. Nakalagay daw sa isang malaking kulungan. Pinatulog daw ng mga tanod gamit ang tran-tran-k-kiler.”

     “Tranquilizer,” sabi ko sabay ngiti. “At sino naman ang nagsabi niyan sa’yo?”

     “Si Aling Josie. Kinuwento niya sa akin kaninang bumili ako ng pandesal.”

     Napailing na lang ako. Napakatsismosa talaga ni Aling Josie. Hindi kayang hindi magkuwento kahit na sa isang pitong taong gulang na bata.

     “Teka, mag-aagahan muna ako.”

     Biglang napasimangot si Julie. “Mamaya na, kuya. Sabi ni Aling Josie, darating na raw yung mga taga-DENR. Kukunin na nila yun at ibabalik sa bundok. Baka hindi na natin makita.”

     Natigilan ako sa sinabing ito ng aking kapatid. Mukha ngang kailangan na naming magmadali. Kapag naibalik ang isang ito sa bundok, hindi ko alam kung ilang taon bago may maligaw ulit dito sa amin. Kailangan ko ng kumilos.

     “O siya, siya. Sige na, pupunta na tayo.” Itinulak ko ang aking kumot at bumaba ng kama. Agad namang nagtatalon sa tuwa si Juliet.

     “Magbihis ka na rin,” sabi ko. Magsuot ka ng jacket at malamig sa labas.”

     “Oo, kuya.” Tumakbo papalabas ng aking kuwarto si Juliet, patuloy sa pagsigaw at pagtawa.

     Binuksan ko ang aking aparador at kumuha ng t-shirt at pantalong maong. Pagkatapos itong isuot ay tinitigan ko ang mga litratong nakadikit sa pinto ng aparador, mga larawan ng aming pamilya. Hinawakan ko ang isa kung saan magkakasama kaming apat – si itay, ako, si inay na kalong-kalong ang sanggol pang si Juliet. Pitong taon na rin mula ng mamatay sina itay at inay. Pitong taon na rin kaming nag-iisa ni Juliet.

     “Kuya, halika na!”

     Mula sa ilalim ng aking mga damit ay kinuha ko ang tanging gamit ng aking itay na aking naitabi. Mabilis ko itong isinuksok sa aking pantalon at isinara ang pinto ng aparador.

     Pagtalikod ko ay nakita ko si Juliet na nakatayo sa harap ng pintuan ng aking kuwarto. Suot-suot niya ang kanyang nag-iisang jacket na kupas na ang kulay. Magkadaop ang kanyang mga palad sa tapat ng kanyang dibdib na para bang nagdarasal, ang ngiti ay abot hanggang tenga.

     “Oo, na. Huwag ka masyado excited.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     Halos hatakin ako palabas ni Juliet palabas ng aming maliit na barong-barong. Ni hindi ko na nga nai-lock pa ang pinto. Hindi naman ako nag-aalala dahil wala namang mananakaw sa amin.

     Habang naglalakad sa kalsada ay napansin ko na pinagtitinginan kami ng mga tao. Ang ilang nagkakumpol at nagkukuwentuhan ay napapatahimik pag daan naming sa harap nila. Mukhang hindi naman ito napansin ni Juliet na patuloy pa rin sa paghila sa aking patungo sa plaza.

     “Johnny,” isang malamig na boses ang tumawag sa akin.

     Lumingon ako at nakita si Angel, ang aking nobya ng tatlong taon.

     “Ikaw pala Angel. Mukhang buhay na buhay ang buong baranggay, ah.”

     “Oo nga, eh,” mahina niyang sagot. “Pupunta ba kayo sa plaza?”

     “Oo. Etong si Juliet, eh. Ayaw paawat.”

     “Ate Angel, halika sama ka sa’min. Titingnan naming yung nahuli ng mga tanod.”

     “Oo nga naman,” hirit ko. “Sumama ka na sa amin.”

     “Oo, sige.” Wala na ring nagawa si Angel ng hawakan ni Juliet ang kanyang kamay.

     Para kaming isang masayang pamilya kung makikita mo kami habang naglalakad. Ilang beses na naming binalak na magpakasal ni Angel ngunit laging hindi natutuloy. Madalas ay ako ang dahilan. Mayroon pa kasi akong isang bagay na gustong gawin – hindi – isang bagay na kailangang gawin.

     Buti na lamang at hindi ako sinusukuan ni Angel at matiyaga siyang naghihintay sa akin.

     “Johnny, sigurado ka bang dapat makita ni Juliet yun. Hindi ba’t masyado pa siyang bata?”

     Nginitian ko si Angel. “Okay lang yun. Di ba sabi sa TV, halos maubos na raw sila. Baka pagkatapos nito ay wala ng ibang makita pa. Baka ito na ang huling henerasyon na makakakita nito. Palagay ko’y malapit na silang… ano nga ba ang tawag dun? Ex-ex…?

     “Extinct,” sagot ni Angel.

     “Yun! Extinct! Sayang naman ang pagkakataon, di ba?”

     “Tama si Kuya. Estint na sila!” sabat ni Juliet sabay tawa.

     Mukhang hindi naman natuwa si Angel. “Huwag mo na kaya ituloy…”

     “Angel!” putol ko. “Hindi ba’t napag-usapan na natin ito. Ayaw mo nun, siguradong maikakasal na tayo nito.”

     “Kasal?” bulong niya.

     “Oo. Kailangan mo lang akong hintayin ng dalawang taon. Yun lang ang hihilingin ko sa’yo.”

     Nagpatuloy kami sa paglalakad. Kita ko na nakasimangot si Angel, halos lukot ang kanyang magandang mukha ngunit hindi ko siya pinansin.

     “Ayun, kuya. Andun.” Tinuro ni Juliet ang isang malaking kumpulan ng mga tao.

     Mabilis kaming lumapit dahil na rin sa hila-hila kami ng aking kapatid. Nang marating ang umpukan ay napatingin ang ilan sa amin at natahimik.

     “Makikiraan po,” sigaw ni Juliet. “Makikiraan po.”

     Parang masunuring mga bata ay umusog ang mga tao upang bigyan kami ng daan. Pakiramdam ko tuloy ay para kaming mga artista na pinagtitinginan ng mga tao.

     Nang marating namin ang gitna ng umpukan ay nakita ko ang isang malaking kulungan nga gawa sa makapal na bakal. Luma na ito at kinakalawang na. Sigurado akong hindi na ito magtatagal.

     Sa harapan ng kulungan ay may tatlong lalaking nakatayo at nag-uusap ngunit hindi ko sila masyadong napansin. Natuon ang aking atensyon sa nasa loob ng kulungan. Sa aking kanan ay naramdaman kong napakapit ng mahigpit si Juliet sa aking binti.

     Halos wala itong ipinagbago ng huli ko itong makita pitong taon na ang nakararaan. Oo, pumayat ito at halos ubos na ang puting buhok sa ulo nito. Ngunit ang mukha nito ay ganoon pa rin. Lalo akong napangiti.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     Talagang mahirap maipaliwanag kapag nakakita ka ng isa ng malapita. Kahit nakakulong ay talagang makakaramdam ka ng takot. Lalo na’t nagsisisigaw ito at hinahampas ang bakal na rehas gamit ang mga kamay nitong may matatalas na kuko (mukhang nawala na ang bisa ng tranquilizer). Ang katawan nito ay halos buto’t balat lamang. At sa hindi maipaliwanag na kadahilanan kahit ng mga siyentipiko, nagtatapos ang katawan nito hanggang sa may baywang lamang. Wala ito mga hita at mga paa. Nakalabas din at nakalaylay ang bituka at lamanloob nito na sinasabing ginagamit nito upang sakalin ang kanilang biktima.

     Ngunit para sa akin, ang pinakanakakatakot at nakakamanghang katangian nito ay ang malalaki at malalapad nitong mga pakpak. Mga pakpak na parang sa paniki. Ayon sa mga eksperto, umaabot da wang mga pakpak nito mula sampu hanggang dalawampung metro, dahilan kaya’t napakabilis nitong lumipad. Sila na raw ang pinakamabilis na hayop na lumilipad.

     Mga manananggal.

     “Johnny!”

     Isang may-edad na lalake ang papalapit sa amin. Isa siya sa tatlong lalake na nakatayo sa harapan ng kulungan.

     “Kapitan Noli,” batik o.

     “Anong ginagawa mo rito? At bakit kasama mo si Juliet.”

     Nginitian ko siya. “Kapitan naman. Alam kong alam mo kung bakit ako nandito. Saka, kailangang makita ni Juliet ito.” Tiningnan ko ang aking kapatid na nakakapit pa rin sa aking hita. Titig na titig pa rin siya sa manananggal sa loob ng kulungan.

     Ilang minutong wala kaming kibuan ni Kapitan. Siguro ay nag-iisip siya ng magandang sasabihin.

     Ako na rin ang bumasag ng katahimikan. “Sino yung mga yun?”

     Lumingon si Kapitan sa dalawang lalakeng nag-uusap sa tapat ng kulungan. Magara ang kanilang mga damit at mukhang tuwang-tuwa sila sa kanilang nakikita.

     “Mga taga-DENR. Ibabalik na raw nila itong isang ito sa bundok. Doon daw sa kanilang natural habitat.”

     “Kapitan, kailangan kong…”

     “Oo na,” putol niya sa akin. “Ako na ang pahala sa dalawang iyan. Pero, sigurado ka ba dito? Alam mo namang ang mangyayari sa’yo, di ba? Paano na si Juliet?”

     “Huwag ka na mag-alala Kapitan. Saka andito naman si Angel.” Nilingon ko ang aking nobya ngunit nakatingin ito sa malayo. “Pagbalik ko, magiging isang buong pamilya na kami.”

     Napabuntong-hininga si Kapitan at napailing. “Napakabuting tao ng mga magulang mo. Ang ama mo ang isa sa pinakamatalik kong kaibigan. Kung ito ang gusto mo, sige, hindi kita pipigilan.”

     Tumalikod si Kapitan at lumapit sa dalawang taga-DENR.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     Muli kong hinarap si Angel. “Tumingin ka sa akin Angel.”

     Dahan-dahan siyang humarap sa akin, pilit na pinupunasan ang tumutulong mga luha sa kanyang pisngi.

     “Angel, ikaw na ang bahala kay Juliet, ha. Alam kong hindi mo siya pababayaan.”

     Tumungo lamang si Angel sa akin.

     Lumuhod ako upang harapin ang aking nakababatang kapatid. “Juliet, magpakabait ka, ha. Mahal na mahal ka ni kuya.”

     “K-Kuya…”

     “Shhh,” sabi ko sabay takip sa kanyang labi ng aking hintuturo. “Basta’t lagi mong iisipin na para sa iyo ito. Para kay inay at itay. At saka babalik naman ako, di ba?”

     Hindi na nakapagpigil pa si Julet at humagulgol ng malakas. Mahigpit ko siyang niyakap at hinaplos-haplos ang kanyang mahabang buhok.

     Sa aking pagtayo ay nakita ko si Kapita na inaakay ang dalawang lalaki palayo sa kulungan. May kung ano siyang itinuturo sa malayo.

     Muli kong hinarap si Angel. “Angel…”

     “Huwag mo na sabihin.” Tinitigan niya ako sa mata. “Basta’t ipangako mong babalik ka.”

     “Pangako yan. Mahal na mahal kita, Angel.”

     Pagkasabi nito ay humakbang na ako papalapit sa kulungan. Narito na rin sa wakas ang pinakahihintay ko sa loob ng pitong taon. Binunot ko sa aking pantaloon ang gamit ni itay. Mabigat ito ay malamig sa pakiramdam. Tumigil ako sa harap ng kulungan at tinitigan ko sa mata ang halimaw sa loob. Tinititgan din niya ako, para bang nakikilala ako.

     “Kamusta na? Ang tagal nating hindi nagkita, ah.”

     Hindi ito gumalaw. Nakatitig lamang ito sa aking mukha.

     “Natatandaan mo pa ba ako?” Hindi ko alam kung bakit ko ito kinakausap. Sigurado namang hindi ako nito naiintindihan. Ang sabi ng mga siyentipiko, ang antas raw ng kanilang katalinuhan ay katulad lamang ng sa mga aso o pusa.

     “Hoy! Anong ginagawa mo diyan?” Isang sigaw mula sa aking likuran. Marahil ay isa sa mga taga-DENR. Kailangan ko ng bilisan.

     Itinaas ko ang aking kamay at itinutok ang bagay na aking hawak-hawak sa noo ng manananggal. Isang rebolber.

     “Wala akong pakialam kung endangered species ka na. Pagbabayaran mo ang ginawa mo sa mga magulang namin!” Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang pero para bang ngumiti ang manananggal sa aking sinabi.

     “Hoy! Ibaba mo ‘yan! Asan na ba yung mga pulis na ‘yan?”

     Kinalabit ko ang gatilyo ng baril. Isang malakas ng putok ang umalingawngaw sa buong plaza.

     Bumagsak ang manananggal. Kumislot-kislot pa ang malalaking pakpak nito ngunit agad din namang huminto. Sa wakas, patay na ang halimaw na pitong taon ko ng hinahanap.

     Malalakas na mga kamay ang humawak sa aking mga bisig, pilit na inaagaw ang hawak kong baril. Hindi na rin naman ako lumaban pa. Isang lalake ang humarap sa akin. Taga-DENR.

     “What were you thinking?” sigaw nito na lumalaki-liit pa ang butas ng ilong. “Hindi mo ba alam na endangered species iyan? Malapit na silang maubos. How could you kill that poor animal?

     “Animal?” sagot ko. “Hindi mga hayop ang mga ‘yan, sir. Mga halimaw ‘yan.”

     “What nonsense is this? Kayo, dalhin na ‘yan,” sabi ng lalake sa mga pulis. Pagkatapos ay tumalikod ito at tiningnan ang bangkay ng manananggal.

     “Bakit mo ginawa ‘yun?” tanong ng isa sa mga pulis ng nasa loob na ako ng police mobile. “Alam mo bang pwede kang makulong ng hanggang dalawang taon?”

     Napangiti lamang ako. Dalawang taon. Pagakatapos ay malaya na ako kasama si Juliet at Angel. Maiksi ang dalawang taon kung ikukumpara sa tiniis ko.

     Sa wakas, tapos na rin ang bangungot ko.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Dalawang Pangungusap na Katatakutan

•Disyembre 7, 2014 • Mga Puna

NOTE: Mga ilang buwan na ang nalilipas ng mag-trending sa reddit ang 2 sentence horror stories. Kaya’t naisipan ko na subukang gawing din ito. Narito ang ilan sa mga naisulat kong dalawang pangungusap na katatakutan. Lahat po ng maiiksing istoryang ito ay orihinal na gawa ko. BAWAL po ang pangongopya at pagrerepost ng mga kuwentong ito ng walang pahintulog – Martin Tristan M. Carneo

Tinanong ako ng aking ina kung bakit ayokong-ayoko na bumibisita sa aming bahay ang aking tiyahin tuwing Pasko. “Nay, “ sagot ko sa kanya, “nakalimutan niyo na bang limang taon ng patay si tyang?”

***

“Hi, miss beautiful,” ang bati sa akin ng isang madungis na lalaki na may hawak na tabloid kung saan nakasulat ang headline na, “Killer na pumapatay gamit ang martilyo, hindi pa nahuhuli.” Kinabahan ako sa hitsura ng lalaki ngunit ngumiti na rin ako sa kanya sabay dukot ng martilyo sa aking hand bag.

***

“Para sa tabi!” Agad na itinabi ni Gardo ang kanyang jeep ngunit wala namang bumaba dahil wala naman siyang sakay.

***

“Panget, kunan mo nga kami ng picture ng syota ko,” sabi sa akin ni Romeo na kilalang bully sa eskuwelahan namin. Matapos silang kuhanan ay hindi ko sinabi sa kanya na lumabas siyang walang ulo sa litrato.

***

“Alam mo beh, gustong-gusto kong makakita ng multo,” ang palagi kong sinasabi sa aking boyfriend na si Matthew. Kagabi, binisita niya ako matapos niyang magbigti dalawang araw na ang nakararaan.

***

“Hindi kami lahi ng mga mangkukulam!” sigaw ko sa mga batang nang-aasar sa akin sa eskuwelahan. “Lahi kami ng mga aswang,” bulong ko sa aking saril matapos kong kainin ang kanilang mga atay.

***

Nagkadiperensya ang aking mga mata mula ng maaksidente ang sinasakyan kong bus. Magmula noon ay nanlabo na ang aking paningin at parati akong nakakakit ng batang gusgusin na sunud ng sunod sa akin.

***

“Annie, mag-diet tayo,” sabi ko sa aking kaibigan. “Hindi ko kaya yun lalo na’t masarap ang atay ng tao,” sagot niya habang naglalaway na nakatingin sa akin.

***

“Di ba hon, nangako tayo na walang iwanan hanggang kamatayan?” tanong ko sa aking asawa na nakayakap sa akin. “Please, iwanan mo na ako at matagal ,ka ng patay!”

***

“M-Mama,” ang dahan-dahang sabi ng anak na sanggol ni Maria, na nagulat at hindi makapaniwala. Still birth kasi ang kanyang anak at ngayon nga’y nakaratay sa loob ng maliit na kabaong at ibinuburol.

***

NOTE: Ayos ba? First time ko magsulat ng ganito kaya hindi pa maganda. Try ko ulit tapos post ko dito. Feedback naman para alam ko kung maganda ba o hindi.

ney, hindi ba’t nangako tayong walang iwanan habang buhay?” bulong ko sa tenga ng aking asawang nakayakap sa akin. ”Please naman, iwan mo na ako at matagal ka nang patay.”

 
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 70 other followers