My Story in Librong Itim!

librongitim-lowres.jpg

(Picture from https://librongitim.wordpress.com/)

Good news! Ang isa sa mga short stories na sinubmit ko para sa anthology book na Librong Itim ay pasok! Sa wakas, may maisasalibro ding akda ko, kahit maikling kwento lamang. Hindi ko alam kung kelan mare-release ang next volume (Volume 6 ata?). Sana ay tuluy-tuloy na ito.

Mga two months ago ay nanalo naman ako sa manga story writing contest ng Black Ink. Hindi ko nga alam kung paano ako nanalo. Napahaba kasi yung story ko noong sinusulat ko, eh, meron silang max word count na 2,000 words. Mahigit 3.000 words yung entry ko kaya madami talaga akong tinanggal kaya parang sabi ko malabo na ang manalo. Kaya sobrang nasurprise talaga ako! Fantasy yung genre ng story na ‘yun, hindi horror. Siguro baka next year mapublish na ‘yun as manga!

manga.jpg

Sana din matuloy ‘yung book ng compilation ng mga short stories ko! At sana… sana… sana manalo ako sa 6/58 Lotto!

Mga mahal kong mambabasa, sana po ay tulungan at suportahan ninyo ako. Kahit medyo bumabagal ang pag-post ko ng mga stories (pasensya na po, busy po sa maraming bagay!), patuloy pa rin kayo sa pagbisita at pagbabasa ng mga kuwento dito. Maraming salamat din po sa mga comments na nag-e-encourage sa akin na magpatuloy magsulat. Ilang beses na din ako sumukong magsulat dahil pakiramdam ko ay wala namang nakaka-appreciate pero bumabalik pa rin ako dahil sa mga comments niyo! Kahit yung mga nagrereklamo na bitin daw ang mga kuwento ko o kaya ay hindi nila maintindihan, mas naeencourage po ako na pagbutihin pa ang pagsusulat dahil sa inyo para naman next time, maintindihan niyo na, ahahaha!

Sana po ay suportahan ninyo ang mga stories ko na mapu-publish. At siyempre, suportahan natin ang lahat ng mga akda at librong sinulat ng mga Pinoy!

(Huwag na mag-away ang mga fans ng mga authors!)

 

Na Recover Din!

Whoo! Narecover ko din tong account ko. Na lock out ako mga one month ago hindi ko alam bakit. Basta’t bigla na lang hindi na ako makalogin. Eh, nakalimutan ko na yung email address na associated sa account na ito kaya hindi ako makarequest ng reset password.

Buti na lang at naalala ko yung email ko! Kaya heto, buhay na ulit ang blog na ito. So abangan niyo na lang ang mga stories ko na isha-share dito. Abangan niyo rin po sana ang book ng collection ng mga piling stories ko! In talks po ako with a publisher and sana po ay matuloy!

Sana po ay patuloy niyo akong suportahan at ang aking mga stories!

Love you all, dear readers!

IMG_20161028_095533

PUREE BEAUTY CREAM AND SOAP

PUREE BEAUTY CREAM AND SOAP

ni Tristan Martin

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

LEGIT PUREE BEAUTY PRODUCTS!

Pampawala ng pimples!

Wrinkles!

Pampaputi!

Whiten underarms, siko, batok, all dark spots!

Puree is the only product that removes pimples, marks, wrinkles, even dark circles under the eyes and turn your skin white.

TRY IT AND SEE IMMEDIATE RESULTS!

P650 Only!

Agad na pinindot ni Julia ang Enter key ng keyboard para ma-post ang kanyang ad sa isang buy and sell page sa Facebook. Kasama nito ang ilang litrato ng mga customers na kuminis ang mga mukha, nawala ang mga pimples at skin discolorization, at kung anu-ano pang mga ‘di kaaya-ayang sakit sa balat. Lahat sila ay gumaling dahil sa produktong kanyang ibinebenta.

Mabilis na sumisikat ngayon ang kanyang mga beauty products dahil talagang effective ito. Sa ngayon nga ay napakarami niyang mga orders sa buong bansa. Malaki na rin ang kinita niya mula sa mga ito.

Noong isang taon lamang ay namomroblema din si Julia sa kanyang sandamakmak na taghiyawat. Pulang-pula ang kanyang mukha dahil sa dami ng mga pimples. Malalaki ang mga ito at ang iba ay masakit, namamaga. Halos sumuko na si Julia noon dahil nakailang derma clinics na ang kanyang binisita at maraming beauty products na ang kanyang sinubukan ngunit wala lahat epekto.

Isang gabing malakas ang ulan, mayroong kumatok sa kanyang pintuan. Nang buksan niya ang pinto ay nagulat siya dahil nakita niya ang kanyang matandang kapitbahay, si Aling Mara. Ang alam niya ay matandang dalaga si Aling Mara at mag-isa lamang na nabubuhay sa maliit na bahay sa tapat ng apartment na inuupahan niya.

“A-Aling Mara,” sabi ni Julia. “May kailangan po ba kayo?”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Hypebeasts: Generation Z

HYPEBEASTS: GENERATION Z
ni Tristan Martin

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Nandiyan na naman sila, gustong pumasok sa mall. Binarikadahan na namin ang lahat ng entrance ngunit patuloy lang sila sa pagkalampag, nagpupumilit na makapasok. Wala akong magawa kundi ang pagmasdan sila mula sa second floor ng mall. Bilog na naman kasi ang buwan kaya’t napakaagresibo nila.

Mga hypebeast zombies.

Napakarami nilang nagtipon sa harap ng mall. Makukulay ang mga suot nila, makikintab. Ang ilan ay sumasayaw-sayaw, parang mga tanga. Ang ilan naman ay nag-aaway, nagsusuntukan.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Hindi ko na maalala kung paano nagsimula ang lahat ng ito. Mayroong mga senyales ngunit wala namang pumansin. Nagsimula sa kakaibang pananamit ng mga kabataan. Pagkatapos ay nagsalita sila nang pabaliktad. Hanggang sa nawalan na ng pag-asa at pangarap ang mga kabataan at mas pinili ang pumorma na lamang at tumambay. Lahat ng ito ay ipinagsawalang-bahala ng lahat, pinagtawanan pa nga.

Hanggang lumipas ang mga buwan at tuluyan na silang napraning, mistulang mababangis na hayop na nilamon na ng rabies ang utak. Hindi na sila makausap ng matino. Lagi silang nanggugulo at sa di maipaliwanag na kadahilanan ay gustong-gusto nilang magtipon-tipon sa mga malls at sa mga pampublikong parke. At ang malala pa ay kapag nakagat ka nila, magiging hypebeast zombie ka na rin.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Walang maisagot ang mga siyentipiko sa kababalaghang ito. Ang tanging natuklasan lamang nila ay lalong nagiging agresibo ang mga hypebeast zombies kapag bilog ang buwan. Isang teyorya ang nagsasabi na ang gravity ng buwan ang may kagagawan ng pagkabaliw ng mga hypebeasts. Ang gravity daw kasi ng buwan ay humihila sa mga tubig dito sa lupa, kung kaya’t nagkakaroon ng mga high tides at low tides. Paano pa kaya tayong mga tao na malaking bahagi ng komposisyon ng ating katawan ay tubig? Siguradong naaapektuhan din daw tayo ng gravity ng buwan. Kaya daw ang mga tayo ay nag-iiba ang ugali kapag bilog ang buwan.

Paano pa raw ang mga hypebeast, gayong ang kanilang mga utak ay sabaw lamang, puro tubig. Sa patuloy na impluwensya at paghila ng pwersa ng gravity ng buwan sa kanilang mga utak ay nag-iba na ito ng anyo. Kaya’t nagmistula silang mga mababangis na hayop. Tinawag silang mga Hypebeasts: Generation Z ng mga siyentipiko.

“Hoy, Alan! Tulungan mo nga kami. Barikadahan pa natin yung entrance!”

Nilingon ko ang tumawag sa akin at nakita si Bert. Isa siya sa mga kasama kong na-trap dito sa loob ng mall.

“Oo, na. Saglit lang.” Dinampot ko ang isang baseball bat sa aking tabi at napabuntong-hininga. Hindi ko alam kung hanggang kailan pa kami dito. Hindi ko alam kung may tulong bang darating. Madalas tuloy ay parang gusto ko ng sumuko. Huwag na lang lumaban at sabihing…

“Hayaan mo sila…”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

 

NOTE: Pasensya na sa mga hypebeasts! Joke lang po ang kwentong ito! Huwag po sana kayong magalit at mangagat! 😀

PABILI NG KARAYOM

PABILI NG KARAYOM
ni Martin Tristan M. Carneo

“Pabili po! Pabili po! Pabili po!” sabay-sabay na sigaw ng siyam na taong gulang na si Anna.

“Nandiyan na. Saglit lang!”

Lumabas si Aling Gracie na nagpupunas ng kamay gamit ang isang kulay berdeng labakara. Naghuhugas kasi siya ng mga pinggan at kaldero.

“Bakit ka ba sigaw ng sigaw, ineng? Isang tawag lang, ayos na. Hindi naman ako bingi.”

Nakangiti lamang ang batang babae.

“Oh, ano bang bibilhin mo?”

“Pabili po ng karayom. Dalawa po.” Malakas at matining ang boses ni Anna, punung-puno ng enerhiya.

“Karayom?” biglang nagusot ang noo ni Aling Gracie. “Naku, hindi mo ba alam na masamang bumili ng karayom sa gabi?”

“Po?” tanong ng bata.

Pinatunog ng tindera ang kanyang dila sabay iling. “Masama ang bumili ng karayom sa gabi, ineng. Mabubulag ka.”

Nakatunganga lamang si Anna sa sinabi ni Aling Gracie.

“Bukas ka na lamang bumili, ha.” Tumango-tango ang matanda at ikinumpas ang kanang kamay sa bumibili. Pagkatapos ay pumasok na ito sa loob ng kanilang bahay.

Nakasimangot na umuwi si Anna.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

SINOK

SINOK
ni Martin Tristan Carneo

“Uy, mars!”

Paakyat na si Linda ng makasalubong ang kumareng si Mary sa hagdanan ng tinutuluyan niyang 2-story apartment.

“O, mars. Namalengke ka pala,” sabi ni Mary habang tinitingnan ang bitbit na eco-bag ng kanyang kaibigan. “Mukhang marami ‘yan, ah.”

“Hindi naman. Paubos na rin kasi ang groceries namin. Teka, dumaan ka ba sa’min?”

“H-Ha?” sagot ni Mary. “Ah, oo. Hihiram sana ako ng DVD para may mapanood na pelikula.”

“Naku, marami kaming bago diyan. Nakakuha ka ba? Nasa bahay naman si Nestor. Wala siyang pasok ngayon.”

Hindi sumagot si Mary. Napansin ni Linda na nakatingin ang kanyang kumare sa kalsada. Lumingon din siya ngunit wala naman siyang nakitang tao o anumang kakaiba. Muli niyang tiningnan ang kaibigan. Dito niya napansing bagong ligo si Mary, basang-basa pa ang mahabang buhok.

“Ano ka ba naman, mars. Pumunta ka dito sa amin nang hindi man lang nagtutuyo ng buhok,” natatawang sabi ni Linda.

Biglang lumaki ang mga mata ni Mary at napatingin sa kausap. “H-Ha? Ah! Oo. Bigla ko kasing naisip manood ng pelikula. Wala kasi akong kasama sa bahay. Kaya pumunta kaagad ako dito. Tama! Yun nga!”

Tumawa ng malakas si Mary. Pagkatapos ay biglang sininok.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

No to Plagiarism

Sa lahat po ng readers, paalala lang po. Kahit hindi na po ako masyadong nakakapag-post ng stories ko, hindi ibig sabihin na hindi na ito active at hindi ko na chinecheck. Baka isipin niyo na wala ng pakialam si author kaya pwede niyo ng kunin ang mga stories dito.

Bawal po ang pagre-repost ng stories ko sa ibang websites, sa social media, at lalong-lalo na sa Wattpad ng WALANG PERMISSION! Kung nagandahan po kayo sa story at gusto niyo i-share sa iba (siguro naman nagustuhan ninyo ang story, hindi niyo naman siguro ire-repost kung hindi niyo nagustuhan), hingi po muna tayo ng permission. Respeto na rin po iyon sa author.

Kung hindi man ako kaagad makareply dito (busy rin naman ako) at gustong-gusto niyo na ishare, hindi na kayo makapaghintay, ALWAYS give PROPER credits or attribution. Iniistress ko ang salitang PROPER dahil hindi po sapat ang paglalagay ng disclaimer na hindi inyo ang story at nakuha niyo lang sa Internet. Kailangang ilagay ang pangalan ng author AND the web-address kung saan niyo kinuha.

So sa mga stories ko dito, hingi po ng permission first. Okay na din sa akin maglagay ng PROPER attribution kung hindi man ako makareply sa inyong paghingi ng pahintulot. So kung ishe-share niyo ang mga stories ko sa Facebook or Wattpad, dapat ganito:

<Title of Story>

by Martin Tristan Carneo

kuwentonghorror.wordpress.com

Okay po!

At huwag na huwag niyong ilalagay na kayo ang sumulat ng story! Plagiarism po iyan! Meron pang iba pinapalitan lang ng pangalan yung mga characters. Plagiarism pa rin po iyon!!!

Sana po ay maintindihan ninyo. I’m writing these stories, not to be famous, but because I love writing horror stories. I care for these stories like they are my children.

Maraming salamat po!