PABILI NG KARAYOM

PABILI NG KARAYOM
ni Martin Tristan M. Carneo

“Pabili po! Pabili po! Pabili po!” sabay-sabay na sigaw ng siyam na taong gulang na si Anna.

“Nandiyan na. Saglit lang!”

Lumabas si Aling Gracie na nagpupunas ng kamay gamit ang isang kulay berdeng labakara. Naghuhugas kasi siya ng mga pinggan at kaldero.

“Bakit ka ba sigaw ng sigaw, ineng? Isang tawag lang, ayos na. Hindi naman ako bingi.”

Nakangiti lamang ang batang babae.

“Oh, ano bang bibilhin mo?”

“Pabili po ng karayom. Dalawa po.” Malakas at matining ang boses ni Anna, punung-puno ng enerhiya.

“Karayom?” biglang nagusot ang noo ni Aling Gracie. “Naku, hindi mo ba alam na masamang bumili ng karayom sa gabi?”

“Po?” tanong ng bata.

Pinatunog ng tindera ang kanyang dila sabay iling. “Masama ang bumili ng karayom sa gabi, ineng. Mabubulag ka.”

Nakatunganga lamang si Anna sa sinabi ni Aling Gracie.

“Bukas ka na lamang bumili, ha.” Tumango-tango ang matanda at ikinumpas ang kanang kamay sa bumibili. Pagkatapos ay pumasok na ito sa loob ng kanilang bahay.

Nakasimangot na umuwi si Anna.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Advertisements

SINOK

SINOK
ni Martin Tristan Carneo

“Uy, mars!”

Paakyat na si Linda ng makasalubong ang kumareng si Mary sa hagdanan ng tinutuluyan niyang 2-story apartment.

“O, mars. Namalengke ka pala,” sabi ni Mary habang tinitingnan ang bitbit na eco-bag ng kanyang kaibigan. “Mukhang marami ‘yan, ah.”

“Hindi naman. Paubos na rin kasi ang groceries namin. Teka, dumaan ka ba sa’min?”

“H-Ha?” sagot ni Mary. “Ah, oo. Hihiram sana ako ng DVD para may mapanood na pelikula.”

“Naku, marami kaming bago diyan. Nakakuha ka ba? Nasa bahay naman si Nestor. Wala siyang pasok ngayon.”

Hindi sumagot si Mary. Napansin ni Linda na nakatingin ang kanyang kumare sa kalsada. Lumingon din siya ngunit wala naman siyang nakitang tao o anumang kakaiba. Muli niyang tiningnan ang kaibigan. Dito niya napansing bagong ligo si Mary, basang-basa pa ang mahabang buhok.

“Ano ka ba naman, mars. Pumunta ka dito sa amin nang hindi man lang nagtutuyo ng buhok,” natatawang sabi ni Linda.

Biglang lumaki ang mga mata ni Mary at napatingin sa kausap. “H-Ha? Ah! Oo. Bigla ko kasing naisip manood ng pelikula. Wala kasi akong kasama sa bahay. Kaya pumunta kaagad ako dito. Tama! Yun nga!”

Tumawa ng malakas si Mary. Pagkatapos ay biglang sininok.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

No to Plagiarism

Sa lahat po ng readers, paalala lang po. Kahit hindi na po ako masyadong nakakapag-post ng stories ko, hindi ibig sabihin na hindi na ito active at hindi ko na chinecheck. Baka isipin niyo na wala ng pakialam si author kaya pwede niyo ng kunin ang mga stories dito.

Bawal po ang pagre-repost ng stories ko sa ibang websites, sa social media, at lalong-lalo na sa Wattpad ng WALANG PERMISSION! Kung nagandahan po kayo sa story at gusto niyo i-share sa iba (siguro naman nagustuhan ninyo ang story, hindi niyo naman siguro ire-repost kung hindi niyo nagustuhan), hingi po muna tayo ng permission. Respeto na rin po iyon sa author.

Kung hindi man ako kaagad makareply dito (busy rin naman ako) at gustong-gusto niyo na ishare, hindi na kayo makapaghintay, ALWAYS give PROPER credits or attribution. Iniistress ko ang salitang PROPER dahil hindi po sapat ang paglalagay ng disclaimer na hindi inyo ang story at nakuha niyo lang sa Internet. Kailangang ilagay ang pangalan ng author AND the web-address kung saan niyo kinuha.

So sa mga stories ko dito, hingi po ng permission first. Okay na din sa akin maglagay ng PROPER attribution kung hindi man ako makareply sa inyong paghingi ng pahintulot. So kung ishe-share niyo ang mga stories ko sa Facebook or Wattpad, dapat ganito:

<Title of Story>

by Martin Tristan Carneo

kuwentonghorror.wordpress.com

Okay po!

At huwag na huwag niyong ilalagay na kayo ang sumulat ng story! Plagiarism po iyan! Meron pang iba pinapalitan lang ng pangalan yung mga characters. Plagiarism pa rin po iyon!!!

Sana po ay maintindihan ninyo. I’m writing these stories, not to be famous, but because I love writing horror stories. I care for these stories like they are my children.

Maraming salamat po!

Bakit Tawa ng Tawa ang Bungisngis?

 

Bakit Tawa nang Tawa ang Bungisngis?
ni Martin Tristan Carneo

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Nasa harapan ko na ang halimaw ngunit hindi pa rin ako makapaniwala. Sadyang mayroon talagang mga bagay na hindi matanggap ng ating isipan kahit nakikita na ito ng sarili nating mata.

“Maki!” Isang malamig na kamay ang malakas na humatak sa aking braso.

“R-Robi.” Sa sobrang takot at pagkamangha ko ay hindi ko na napansin na humakbang pala ako papalapit sa halimaw.

“Huwag kang lumapit diyan baka kagatin ka bigla.”

Tumango ako at agad na umatras sa tabi ng aking kababata. Muli kong tinignan ang halimaw na nakasalampak sa lapag. Nakatali ang buong katawan nito ng makapal na lubid. Malaki ito at nakatatakot ang hitsura. Marungis ang buong katawan nito na para bang gumulong sa putikan. Nagwawala ito at nagpupumiglas ngunit ang nakatatakot ay kahit na nakatali, tawa lang ito nang tawa.

“Ano ba iyan, Robi?” tanong ko.

“Hindi ko rin alam. Kaninang naglalakad ako sa kakahuyan ay nakita ko iyang nakahandusay sa lupa. Nang lapitan ko, nakita kong sugatan. Kaya inuwi ko rito.”

Tinignan ko si Robi, ang aking bibig ay napanganga.

“Inuwi mo? Bakit? Nababaliw ka na ba?”

“Sa totoo lang, tatakbo na sana ako sa takot nang makita ko ang mukha ng halimaw na iyan,” nakangiti niyang sagot pagkatapos ay naupo sa isang bangkito sa kaniyang tabi. “Pero bigla kong naalala ang mga kuwento ni lola. ‘Yung tungkol sa mga halimaw na nakikita raw rito sa bundok na ito. Naaalala mo pa ba iyon?”

“Oo naman,” tugon ko. “Pero kuwento lang ang mga iyon, ‘di ba?”

“Anong kuwento? Hindi mo ba nakikita iyang nasa harapan mo? Huwag mong sabihing kuwento lang iyan?”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

DALAWANG PANGUNGUSAP NA KATATAKUTAN PART II

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Patigilin mo nga ‘yang anak mo!” sigaw ni Edong sa asawa habang kumakain ng barbecue. Maya-maya lang ay hindi na niya naririnig ang palahaw dahil itinarak ng kanyang misis ang barbecue stick sa magkabilang tenga niya.

“Mamatay ka na!” palahaw ni Vilma sabay saksak sa nagwawalang sanggol sa kama. Tumawa lamang ang sanggol at sinakmal gamit ang matatalim nitong ngipin ang kanyang makasalanang ina na nagpalaglag sa kanya.


Simula noong bata pa ako hanggang ngayong may asawa’t anak na ako ay takot pa rin ako sa Lola ko lalo na kapag niyayakap at hinahalikan niya ako sa pisngi. Sanggol pa lang kasi ako ng namatay siya.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Natawa lang at hindi sinunod ni Kristine ang sinabi ng kanyang Lola na huwag matutulog ng basa ang buhok dahil mabubulag daw siya. Madaling araw ng maalimpungatan siya at nakita ang kanyang Lola na nakasampa sa kanya, hawak-hawak ang isang kutsilyo at akmang itatarak sa kanyang mata.

Nagising si Ella at nagulat ng makitang kumakatok ang kanyang boyfriend sa kanyang bintana. “Ella, itatanan na kita sa ayaw at gusto mo,” sigaw ng lalaking tatlong buwan ng patay.

“Sabi nila kanina ang init ko daw, ibig sabihin ba noon hot na ako?” post ng kapitbahay naming teenager na babae. Mula sa aking closet ay kinuha ko ang aking shotgun at tinungo ang bahay ng dalagita.

“Hi baby, pauwi na ako!” type ko sa aking cellphone sabay send. Agad namang tumunog ang cellphone ko at ng mabasa ko ang mensaheng “Hi baby, pauwi na ako!” ay naalala ko na single nga pala ako.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

KULTO

KULTO
ni Martin Tristan M. Carneo
3/8/2017 1:00AM

Lumayas ako sa amin noong labing-anim na taong gulang pa lamang ako. Hindi ko inisip noon kung saan ako mapapapadpad o kung ano ang mangyayari sa akin. Basta’t ang inisip ko lamang ay ang makalayo. Makalayo sa aking amang nagtayo ng sarili niyang relihiyon. Hindi, ng isang kulto.

Tiningnan ko ang ang aking may-bahay na abala sa kusina. Nagpasalamat ako na hindi niya ako nakikita ngayon. Hindi niya nakikita ang pinagpapawisan at, kahit na hindi ko nakikita, namumutla kong mukha. Ibinalik ko ang aking atensyon sa hawak kong dyaro at tinitigan ang headline.

300 MIYEMBRO NG KULTO, PATAY SA PAGSABOG NG MAYON

Sa ilalim ng titulo ay may litrato ng Bulkang Mayon na nagbubuga ng makapal na usok. Katabi nito ay ang larawan ng isang matandang lalaki.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Friend Request

 Friend Request
ni Martin Tristan M. Carneo
Nov 1, 3:34 PM
 
Stalkah4Life!
Confirm Delete
 
Tumaas ang isang kilay ni Jenny ng makita ang friend request sa kanya sa Facebook. Wala siyang ideya kung sino ang taong ito dahil wala naman silang mutual friends. Wala rin siyang maisip ukol sa pangalan nitong Stalkah4Life! Wala ring naitulong ang profile pic nito dahil litrato iyon ni Papa John Lloyd. Dahil sa kagustuhang malaman kung sino iyon ay binisita ni Jenny ang profile nito.
 
Walang laman, naisip niya. Tiyak, poser to!
 
Agad clinick ni Jenny ang Delete button at naglog-out sa FB.
 
Nov 2, 9:40AM
 
“Kuya, sa number 2 ako. Open time lang.”
 
Mabilis na binuksan ni Jenny ang Google Chrome at ti-nype ang Facebook sa address bar. Pagkatapos maglogin ay napansin niya ang kanyang notification. Mayroon siyang isang message.
(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa