DALAWANG PANGUNGUSAP NA KATATAKUTAN PART II

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Patigilin mo nga ‘yang anak mo!” sigaw ni Edong sa asawa habang kumakain ng barbecue. Maya-maya lang ay hindi na niya naririnig ang palahaw dahil itinarak ng kanyang misis ang barbecue stick sa magkabilang tenga niya.

“Mamatay ka na!” palahaw ni Vilma sabay saksak sa nagwawalang sanggol sa kama. Tumawa lamang ang sanggol at sinakmal gamit ang matatalim nitong ngipin ang kanyang makasalanang ina na nagpalaglag sa kanya.


Simula noong bata pa ako hanggang ngayong may asawa’t anak na ako ay takot pa rin ako sa Lola ko lalo na kapag niyayakap at hinahalikan niya ako sa pisngi. Sanggol pa lang kasi ako ng namatay siya.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Natawa lang at hindi sinunod ni Kristine ang sinabi ng kanyang Lola na huwag matutulog ng basa ang buhok dahil mabubulag daw siya. Madaling araw ng maalimpungatan siya at nakita ang kanyang Lola na nakasampa sa kanya, hawak-hawak ang isang kutsilyo at akmang itatarak sa kanyang mata.

Nagising si Ella at nagulat ng makitang kumakatok ang kanyang boyfriend sa kanyang bintana. “Ella, itatanan na kita sa ayaw at gusto mo,” sigaw ng lalaking tatlong buwan ng patay.

“Sabi nila kanina ang init ko daw, ibig sabihin ba noon hot na ako?” post ng kapitbahay naming teenager na babae. Mula sa aking closet ay kinuha ko ang aking shotgun at tinungo ang bahay ng dalagita.

“Hi baby, pauwi na ako!” type ko sa aking cellphone sabay send. Agad namang tumunog ang cellphone ko at ng mabasa ko ang mensaheng “Hi baby, pauwi na ako!” ay naalala ko na single nga pala ako.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

KULTO

KULTO
ni Martin Tristan M. Carneo
3/8/2017 1:00AM

Lumayas ako sa amin noong labing-anim na taong gulang pa lamang ako. Hindi ko inisip noon kung saan ako mapapapadpad o kung ano ang mangyayari sa akin. Basta’t ang inisip ko lamang ay ang makalayo. Makalayo sa aking amang nagtayo ng sarili niyang relihiyon. Hindi, ng isang kulto.

Tiningnan ko ang ang aking may-bahay na abala sa kusina. Nagpasalamat ako na hindi niya ako nakikita ngayon. Hindi niya nakikita ang pinagpapawisan at, kahit na hindi ko nakikita, namumutla kong mukha. Ibinalik ko ang aking atensyon sa hawak kong dyaro at tinitigan ang headline.

300 MIYEMBRO NG KULTO, PATAY SA PAGSABOG NG MAYON

Sa ilalim ng titulo ay may litrato ng Bulkang Mayon na nagbubuga ng makapal na usok. Katabi nito ay ang larawan ng isang matandang lalaki.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Friend Request

 Friend Request
ni Martin Tristan M. Carneo
Nov 1, 3:34 PM
 
Stalkah4Life!
Confirm Delete
 
Tumaas ang isang kilay ni Jenny ng makita ang friend request sa kanya sa Facebook. Wala siyang ideya kung sino ang taong ito dahil wala naman silang mutual friends. Wala rin siyang maisip ukol sa pangalan nitong Stalkah4Life! Wala ring naitulong ang profile pic nito dahil litrato iyon ni Papa John Lloyd. Dahil sa kagustuhang malaman kung sino iyon ay binisita ni Jenny ang profile nito.
 
Walang laman, naisip niya. Tiyak, poser to!
 
Agad clinick ni Jenny ang Delete button at naglog-out sa FB.
 
Nov 2, 9:40AM
 
“Kuya, sa number 2 ako. Open time lang.”
 
Mabilis na binuksan ni Jenny ang Google Chrome at ti-nype ang Facebook sa address bar. Pagkatapos maglogin ay napansin niya ang kanyang notification. Mayroon siyang isang message.
(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

EJK

Ejk

by Martin Tristan M. Carneo

Note: This is a work of fiction. Marami ang maaaring magalit o ma-offend sa kwentong ito. Kung kayo po iyon, pasensya na po.

 

Nagpupumiglas ang lalaki kahit na halos nakabalot na ng packing tape ang kanyang pang-itaas na katawan at mga binti at paa. Kahit ang kanyang mukha ay halos natakpan na ng tape, at sa isang butas na lamang ng ilong siya nakakahinga.

“Huwag ka ngang magulo!” sabi ni Gary. Hinawakan niya ang paa ng lalaki at hinila palabas ng kanilang police car. Agad na bumaksak ang lalaki at humampas ang kanyang ulo sa semento, dahilan upang mapaungol ito.

“Hoy, ano ba ‘yan? Patigilin mo nga ‘yan!”

Lumingon si Gary sa harapan ng sasakyan at napakamot ng ulo. “Hay naku, Emil. Eh, kung tinutulungan mo ako dito, ano?”

Agad naman lumapit ang kausap at pinagtulungan nilang hilahin ang lalaking nakagapos. Hingal na silang pareho ng marating nila ang kalagitnaan ng isang madamong bukirin.

“Pwede na siguro dito,” sabi ni Gary.

“Sige. Kanina ko pa gustong tapusin yang hayop na ‘yan, eh,” sagot naman ni Emil sabay tadyak sa nakahigang lalaki.

“Teka, iupo natin, Emil. Gusto ko nakatingin siya sa atin pag tinodas na natin.”

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Pakiabot ng Bayad

Pakiabot ng Bayad

by Martin Tristan M. Carneo

 

“Para sa tabi!”

                Agad na tumabi ang jeepney at tumigil sa may kanto. Isang matabang ale na may dalang bayong na puno ng mga gulay ang dahan-dahang bumaba ng jeep. Sinundan ko lamang siya ng tingin, iniisip kung saan kaya siya pupunta. Pagkatapos ay agad na kumaripas ng takbo ang jeepney. Wala akong nagawa kundi ang mapabuntong-hininga at muling ipikit ang aking mga mata.

                Mahaba pa ang biyahe ko. Kahit hindi ko tingnan ay alam kong madilim na sa labas. Nasanay na rin ako. Matagal-tagal na rin akong bumabyahe ng ganito. Iginala ko ang aking mga mata at tiningnan ang mga kasakay ko. Halos lahat sila ay nakatungo at nakapikit. Siguradong pagod na rin sila tulad ko sa mahabang biyahe ngayong dis-oras ng gabing ito. May dalawang lalaking magkatabi ang parehas na nakalong-sleeves, ngunit nakatupi ang manggas hanggang siko. Sa tabi nila ay natutulog ang isang matandang lalake na may kalakihan ang pangangatawan. Sa tabi ko naman ay may isang babaeng hapit na hapit ang suot. Kitang-kita ko ang kanyang mapuputing hita. Ang mahabang buhok naman niya ay paminsan-minsang tumatama sa aking mukha. Mayroon ding dalawang kabataan, isang lalake at isang babae, na magkaakbay na parang walang pakialam sa mga tao sa paligid nila. Sa tapat ko naman ay isang lalaking nakasuot ng maong na jacket ang nakaupo. Ang kanyang mahabang buhok ay gulo-gulo at ang kanyang mga mata ay papikit-pikit. Yakap-yakap niya sa kanyang harapan ang isang itim na bag na kung susuriing mabuti ay parang wala namang laman.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Open Minded Ka Ba?

Open Minded Ka Ba?

by Martin Tristan M. Carneo

 

                Open minded ka ba?

                Business ang tinutukoy ko. Gusto mo bang yumaman? Sino ba naman ang ayaw, hindi ba?

                Tamang tama. Mayroon akong business. Sigurado kikita ka dito ng walang hirap. Huwag ka mag-alala, 100% legal ito. Marami na ngang yumaman dito. Siyempre, isa na ako doon. Kaya nga gusto ko rin i-share ang blessings ko. Tutal naman, tropa tayo noong high school, di ba? Gusto ko yumaman din lahat ng kaibigan at mahal ko sa buhay.

                Naku, hindi ito scam. Hindi ito pyramid. At lalong hindi ito networking. Hindi mo kailangang magbenta dito. Halos laway lang ang puhunan natin. Pero hindi mo kailangan mag-sales talk, sales talk tulad ng sa iba diyan. Dito, kuwentuhan lang tayo. Lalo na’t matagal na rin tayong hindi nagkita.

                Oh, andito na pala yung pizza. Sige kain ka muna. Kunin ko lang yung iPad ko sa bag ko.

                Isipin mo ‘to. Kapag nakapanood ka ng isang magandang pelikula tapos ikinuwento mo sa pamilya at mga kaibigan mo, siyempre maeengganyo silang manood din. Lalong lalaki ang kinita ng pelikula. Eh, ikaw? Ikaw ang dahilan kung bakit nadagdagan ang kita nila, pero ano? May natanggap ka ba? Wala di ba? Kaya nga dito sa business ko, kuwento-kuwento rin lang tayo. Ikuwento mo sa iba ang magandang mga natanggap mo. Kung hindi sila interesado, ayos lang. Wala kang lugi dahil hindi ka naman gumastos at napagod. Pero kung naengganyo sila, naku sinasabi ko sa iyo sobra-sobra ang matatanggap mo.

                Sa factory ka nagta-trabaho, di ba? Saka nakita ko yung tatlong anak mo sa Facebook, malalaki na rin pala, ano? Tiyak magastos ang pagpapaaral sa kanila lalo na’t sabay-sabay. Si misis? Naglalabada lang? Napakahirap ng buhay sa ngayon, ano? Buti na lang talaga merong ganitong business na tumutulong na makaangat naman ang mga kapos sa buhay tulad natin. Ginagarantiya ko sa’yo, kapag sumali ka sa business na ito, ilang buwan lang giginhawa ang buhay niyo ng pamilya mo.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Ito, tingnan mo. Ilan lang ito sa mga yumaman nating kababayan. Ito si Jack Peralta. Dati, magtataho lang siya. Sumali siya last year lang. Siyempre, habang naglalako ng tao, nagkukuwento rin siya sa mga tao. Eto na siya ngayon. May sarili ng bahay at lupa. Tatlo ang kotse. Mayroon pang dalawang condo sa Makati at Taguig. Ang malupit dito, hindi na niya kailangan pang magtrabaho para kumita. Sa maliit na investment niya at konting kuwento-kuwento, heto at naghihintay na lamang siya na pumasok ang limpak-limpak na pera.

                Ito naman si Josie Legaspi. Galing siyang Samar. Nagpunta siya dito sa Maynila para maghanap ng trabaho. Namasukan siyang kasambahay. Pero ngayon, siya na ang amo! Ang laki ng bahay niyan sa Tagaytay. At naidala na rin niya dito ang pamilya niya. Napag-aaral rin niya ang mga kapatid niya sa mga naglalakihang private schools.

                Gusto mo pa ba ng chicken? Sige, order ka lang. Ako ang bahala.

                Alam ko nacu-curious ka na kung anong business ito na siguradong yayaman ka. Eto, tingnan mo. Ipapaliwanag ko sa iyo. Eto ang Say 10 Enterprises. Kung bibigyan mo ng grade ang buhay mo from one to ten, ano ang ibibigay mo? Seven? Eight? Naku, dapat lahat tayo ay 10. Dito sa Say 10, ang buhay natin ay Perfect 10!

                Ganito lang iyan. Ang Say 10 ay nag-iinvest sa iba’t ibang businesses sa buong mundo. Sa stock market, sa manufacturing, sa mining, sa gold, silver, uranium at strontium, at kung anu-ano pa. Napakalaking business nito worldwide. Ang maganda dito, tayong mga pangkaraniwang tao ay pinapayagan nilang mag-invest sa kanila. Gagamitin nila ang investment mo para sa iba’t ibang business nila. At siyempre, dodoble at ti-triple yung pera mo. Madalas ay times 5 hanggang times 10 pa ang tubo. Paano nangyari yun? Sabi ko naman sa iyo, iba-ibang business ang meron sila. Hindi ba’t maraming yumayaman sa stock market? Napakalaking industry din ang mining lalo na ang gold at silver. Ginagamit nila ang investment mo para i-invest din sa mga industry na iyon. Kaya malaki ang balik sa atin nun.

                Magkano ang investment? Sigurado, magugulat ka. Sa maliit na halaga na P666.00, pwede ka ng maging isa sa mga investors ng Say 10. Isang beses ka lang magbabayad, kapag nagpa-member ka. Tapos lifetime member ka na. Ang kailangan mo lang gawin ay magkuwento, tulad ng ginagawa natin ngayon, sa mga kaibigan at kapamilya mo tungkol sa Say 10. Kapag naengganyo mo silang sumali, mas malaki ang makukuha mong pera. Kaya nga mas maganda kung mas marami kang marerecruit. Pagkatapos, maghihintay ka na lang ng pasok ng pera. Hindi mo na kailangan pang magtrabaho.

                I assure you, legal ito. Kahit i-check mo pa sa Internet.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Ano? Interesado ka ba?

                Good! Eto, buti na lang at may dala akong application form. Nakasulat na rin dito ang lahat ng terms and conditions. Medyo makapal siya kaya huwag mo ng basahin. Medyo technical ang mga salitang ginamit pero kung ano naman yung ipinaliwanag ko sa’yo, yun din naman yung nakalagay diyan.

                Dito. Dito ka pipirma.

                Kukunin ko na rin yung P666.00 na investment mo.

                Ayos! Ano, ready ka na bang yumaman?

###

                Oh, kamusta? Napatawag ka?

                Magaling na ba yung injury mo? Good, good!

                Natanggap mo na yung ATM galling sa Say 10? Ayos. Ang bilis di ba? Dalawang linggo lang! Sabi ko sa’yo, eh.

                Magkano ang laman? P24,000? Oh, di ba. From P666.00 to P24,000! Ganyan kabilis ang pagyaman dito. At mas lalaki pa yan kung mas marami kang marerecruit.

                Ha? Yung kapitbahay na narecruit mo, na-hit and run ang anak? Buti naman at hindi namatay. Naku napakahirap talaga ng buhay ngayon, ano? Lalo na’t mahirap ka. Magkano naman ang binayaran nila sa ospital? P14,000? Naku ang bigat nun. Ang mabuti pa, sabihan mo siya na magrecruit na. Tiyak, kapag nakapagrecruit na siya, dadaloy na ang ginhawa.

                Si Precy? Yun classmate natin nung second year? Aba, narecruit mo rin pala siya, ano. Ayos yan!

                Ha? Na-holdap ang sinasakyan siyang bus? Grabe talaga, ang dami ng masasamang tao ngayon. Anong nakuha sa kanya? Buti cellphone lang. Ha? Kabibili lang niya nun? Ang malas naman niya. Magkano raw ang bili? P10,000? Naku, sayang naman. Di bale, sabihin mo sa kanya na magrecruit na siya. Sigurado, kapag nakarecruit na siya, babaliktad na ang swerte niya. Mas makakabili pa siya ng mas mahal na cellphone.

                Oh sige. Balitaan mo na lang ako, ha. Kita rin tayo ulit minsan para makapagkwentuhan. Buti na lang at may Say 10, ano? Salamat talaga sa Say 10.

###

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                Mga kaibigan, nagbabagang balita po. Isa pong hostage taking ang nagaganap kasalukuyan sa loob ng isang mall sa Taguig. Naroroon po ngayon si Jimmy Manipa. Jimmy, ano ng nangyayari diyan?

                Salamat                , Mikey. Dito nga sa isang mall sa Taguig ay may isang lalaki ang nang-hostage sa loob ng isang pizza restaurant. Napag-alaman na kasama niya ang kanyang hinostage. Ayon sa mga negotiator, pinipilit ng lalaki ang kasama niya na sumali sa isang multi-level marketing group o yung mas kilala na networking. Inimbitahan umano ng lalaki ang kanyang kasama upang kumain dito ngunit ng alukin na upang sumali ay tumanggi ang hostage. Doon na nga sinunggaban ng hostage taker ang kanyang kasama at tinutukan ng kutsilyo at pinipilit na pumirma sa kontrata.

                Jimmy, may pagkakakilanlan na ba ang hostage taker?

                Oo, Mikey. Napag-alaman natin na siya si Reynato Ortega, isang tindero sa palengke. Ayon sa negotiators natin, nasunog daw ang pwesto nitong si Reynato sa palengke dalawang linggo na ang nakakaraan. Namatay naman apat na araw pa lamang ang nakalilipas ang kanyang misis dahil na-stroke. Ayon sa pahayag ng hostage taker, naniniwala siya na susuwertehin siya kapag nakarecruit na siya ng mga miyembro doon sa kanyang networking group.

                Ano bang networking group iyan, Jimmy?

                Ito nga ang sikat na sikat sa ngayon na tinatawag na Say 10 Enterprises.

                Say 10? Hindi ba’t noong nakaraang linggo lamang ay mayroong nagpakamatay na miyembro din ng grupong iyan?

                Tama ka diyan, Mikey. Noong isang linggo lamang ay napabalitang nagbigti ang isang babae sa Pasay dahil hindi raw siya makarecruit ng ibang miyembro at katakot-takot na malas ang kanyang inabot, ayon sa kanyang suicide note. At kung natatandaan mo, isang lalaki naman ang nangidnap ng tatlong guro at sapilitan silang isinali sa networking group na ito.

                Ano naman ang opinion ng mga pulis dito, Jimmy? Sa tingin ba nila ay may koneksyon ang mga insidenteng ito?

                Sa ngayon ay pure coincidence lamang ang tingin ng mga imbestigator sa mga pangyayaring ito, Mikey. Sinubukan nating kontakin ang Say 10 Enterprises pero wala tayong makitang kontak nila maliban na lamang sa kanilang website. Nagpadala tayo ng email sa kanila pero hanggang ngayon ay wala tayong natatanggap na sagot.

                Sino ba ang may-ari nitong Say 10 Enterprises na ito, Jimmy?

                Yun nga ang palaisipan, Mikey. Walang nakakaalam kung sino ang may-ari o saan ang kanilang opisina. Wala ring nakalagay na address o headquarters sa kanilang website. Kung matatandaan mo, Mikey, dalawang buwan na ang nakakaraan ng maipalabas ang isang dokumentaryo natin tungkol sa kompanyang ito at sinasabi ng mga financial experts na isa raw itong scam. Ngunit talagang napakarami nating mga kababayan ang nahahalina na sumali dahil sa pangako ng malaking kita.

                Salamat, Jimmy. Patuloy mong tutukan ang mga pangyayari diyan at balitaan mo kami.

                Salamat din, Mikey.

                Grabe na po talaga ang panahon ngayon, mga kababayan.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

                At sa celebrity news, narito po si Hearty Cruz…

 

Tagal Ko Nang Hindi Nakakapagsulat!

Hay, ang tagal ko nang hindi nakakapagsulat. Sobrang busy meron kasi akong bagong trabaho. Halos wala ng oras para magsulat. Sa mga sumusubaybay, maraming salamat sa inyo. Lagi kong binabasa ang mga comments ninyo. Hayaan niyo, pipilitin kong makapagsulat at makapagpost ng regular.

Marami rin akong comments na nababasa na nagsasabing nabitin sila o walang ending ang mga kwento ko. Maraming salamat po sa comments niyo. Naiintindihan ko po ang inyong nais sabihin. Minsan lang po (actually medyo madalas) kapag nakaisip ako ng istorya, ganoon na talaga sila. Buo na kung baga. Yun na talaga yung ending niya. Sa totoo lang ay mahilig ako sa mga ending na hanging o may twist. Gusto ko rin kasi na pinag-iisip ang readers. Yung mapapatanong sila ng “what if?” Na sila na ang mag-iisip ng sarili nilang ending. Gusto ko kasing i-engange ang mga readers. Yung hindi lang sila passive readers.

Hilig ko kasing magsulat ng tungkol sa mga misteryo at kababalaghan. Siyempre, ang mga misteryo ay kadalasang wala namang eksplenasyon. Kanya-kanya rin tayo ng mga kuru-kuro, haka-haka, paliwanag, at paniniwala. Kapag may napabalitang nagmumulto sa isang lugar, kalimitan ay mayroong backstory, pero wala namang nakakaalam kung totoo talaga ito. Minsan nga ay may iba-iba pang bersyon  na hindi tumutugma. Kapag may nagsabing may white lady na nagpapakita sa isang lugar, magtanong ka sa sampung tao at malamang ay makakakuha ka ng sampung magkakaibang kuwento kung bakit may nagmumulto roon. Ganito rin ang gusto kong palabasin sa mga kuwento ko. Na mayroong mga penomenya na talagang mahirap o imposibleng maipaliwanag.  Na tanging ang ating malikot na imahinasyon na lamang ang makakapunan sa mga patlang at sa mga katanungan. Hanggat maaari ay ayokong magbigay ng eksplenasyon o backstory kung saan nanggaling ang isang multo, halimaw, o anumang kababalaghan dahil sa totoong buhay ay wala naman talagang makakasagot sa mga ganitong katanungan. Tayo ay may kanya-kanyang interpretasyon sa iba’t ibang pangyayari.

Pero alam ko naman na marami (actually parang karamihan sa mga pinoy) ang gusto, lalo na pag-horror, ay detalyado ang lahat. Kapag may nagmumulto ay dapat nakasaad kung sino ang nagmumulto, paano siya namatay, at bakit siya nagmumulto. Okay din naman ang ganitong setup at meron din naman akong mga kuwentong ganito. Pero talagang hindi ko istilo ang ganoon. Gaya ng nabanggit ko, gusto kong pag-isipin ang mga mambabasa. Kaya kung ikaw ang mambabasa na ayaw ng mag-isip pa at gusto na lamang ay ipinapaliwanag sa kanya ang lahat ng mga pangyayari, talagang hindi mo magugustuhan ang mga naisulat ko dito.

Nagpapasalamat pa rin ako sa mga bumibisita at nag-iiwan ng komento dito. Binabasa ko po lahat at nirerespeto ang inyong opinyon. Ang hiling ko lamang po sana ay huwag naman kayong magagalit sa akin. Hindi ko naman kayo pinilit na basahin ang mga kuwento ko. Hindi naman kayo nagbayad. Ipinopost ko po ang mga kwento ko dito para mabasa ninyo ng libre. Hindi ko po kasalanan kung nasayang ang oras niyo dahil binasa niyo ang kuwento ko. Kung hindi niyo nagustuhan ang istorya, maaari niyo namang sabihin sa maayos na paraan. Hindi naman ako magagalit.

Muli, maraming salamat sa mga patuloy na nagbabasa ng aking mga istorya. Sa totoo lang po ay hindi madali ang magsulat. Madalas ay hindi tugma ang nais sabihin ng isip at ang mga salitang naisusulat. Marami akong kuwento na napilitan kong i-abort dahil sa hindi ko talaga malaman kung paano isulat. Sana po ay patuloy lang kayo sa pagsubaybay at pagbabasa.

Marami pa po akong nakakatakot, nakakakilabot, at nakakapagtakang mga kuwento na ibabahagi sa inyo.