Napalitan ng Aliens ang Parents Ko!

(NOTE: Isa itong simple maikling kwento na isinulat ko noong 2017. Nakita ko sa lumang hard drive ko, buti na lang naisipan kong ikabit sa PC ko at tingnan. Pagpasensyahan niyo na itong kwentong ito, :D)

Biglang nagbago ang mga magulang ko nang mag-trese anyos ako. Unti-unti, naging kakaiba ang ugali at ikinikilos nila.

“Aileen. Kain na,” bati ni Mama pag-uwi ko. “Ipinagluto kita ng favorite mong mayonnaise?”

“Inumin mo na rin ito. Para sa kalusugan mo.” Inilapag ni Papa ang isang tasa na may lamang kulay berdeng likido sa lamesa. Mabaho ito, parang may kung anong gumagalaw-galaw sa ilalim.

Tumalikod ako at tumakbo sa aking kuwarto.

“Aileen! Saan ka pupunta?” tawag ni Mama.

“Tingnan mo, Ma. Nagiging rebelde na ang anak mo!”

Ni-lock ko ang pinto ng aking kwarto.

Hindi na sila ang mga magulang ko. Napalitan sila ng mga… ng mga aliens! Tama, ‘yun nga! Kaya sila nagbago. Hindi ko sila maintindihan. Kakaiba ang kanilang pananamit at ikinikilos kaya’t nahihiya ako tuwing kasama ko sila.

Tok! Tok! Tok!

“Aileen, halika muna. May sasabihin lang kami ng Mama mo.”

Si Papa. Baka gusto rin nila akong palitan ng isang alien. Para makuha na nila ang gusto nila, isang perpektong anak.

Kailangan kong umalis. Lumayas!

Teka, teka. Masyado na yatang aktibo ang imahinasyon ko. Napalitan ng aliens? Siguradong pagtatawanan ako kapag sinabi ko ‘yun. Naalala ko tuloy ang nabasa ko sa internet. Nagbabago raw ang mga bata pagtungtong nila ng teenager dahil nagde-develop pa ang kanilang utak. Kaya’t hindi nila maintindihan ang mga nakatatanda. Nagiging rebelde sila.

Isa na ba akong rebelde?

Napabuntong-hininga ako at tinungo ang pinto. “Saglit lang, Pa.”

‘Pag bukas ko ng pinto ay bigla akong sinunggaban ni Papa. Tinakpan niya ang aking bibig gamit ang kanyang kamay, kamay na ngayon ay kulay berde at makaliskis.

“Kailangan mo nang maglaho,” sabi ng dating Papa ko. “Dito na titira ang anak naming galing sa planetang Uzurkabinakujalamot.”

Sa likod nila ay humakbang ang isang babaeng kamukha ko ngunit kulay pula ang kanyang mga mata.

 

Pahingi ng Pera Pang-Project

Pahingi ng Pera Pang-Project
ni Tristan Martin

“‘Nay! Kailangan ko ng limang libo pang-project sa iskul,” bulahaw ni Junjun pagdating na pagdating niya sa kanilang bahay.

“A-Ano?” halos nanginig ang buong katawan ni Aling Minda nang marinig ang sinabi ng anak. “Limang libo? Anong klaseng project ba iyan at pagkamahal-mahal?”

Hinubad ni Junjun ang kanyang maduming polo at ibinato sa kanilang sofa. “Naku, huwag na kayong magtanong hindi niyo rin naman maiintindihan. Basta’t kailangan ko ng limang libo bukas!” Dilat na dilat ang mga mata ng binata sa kanyang matandang ina.

“Naku, anak. Saan naman tayo kukuha ng limang libo?” mahinang sabi ni Aling Minda na napaupo na lamang sa isang plastic na upuan. “Hindi pa nga tayo nakakabayad ng kuryente. Mapuputulan na nga tayo!”

“Ah, basta!” sigaw ni Junjun. “Gawan niyo ng paraan! Nagpapakahirap na nga ako sa pag-aaral, eh. Basta’t kailangan ko ‘yan bukas. Wala akong pakialam kung magnakaw kayo o magbenta ng kidney. Basta’t kailangan ko ng limang libo!”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Hindi na hinintay ng binata na makasagot pa ang kanyang ina. Dire-diretso siya sa kanyang kuwarto at pabagsak na isinara ang pinto. Sa loob, tumalon siya pahiga sa kanyang kama at pagkatapos, isang ngiti ang gumuhit sa kanyang mga labi.

Wala naman talaga silang project na nagkakahalaga ng limang libo. Sa katunayan, halos tatlong buwan na siyang hindi pumapasok sa eskuwelahan. Kunyari lamang siyang pumapasok para makakuha ng allowance sa kanyang matandang ina. Kailangan lamang niya ng limang libo dahil mag-a-outing ang kanyang mga kabarkada at kapag wala siyang pera, tiyak na siya lamang ang hindi makakasama. Sigurado naman siyang gagawin ng kanyang ina ang kanyang hinihiling dahil sobrang spoiled siya nito. Basta’t sigaw-sigawan lamang niya ang matanda, tiyak na magkukumahog ito para lamang ibigay ang gusto niya. Alam niyang kapag may sinabi siya, siguradong gagawin iyon ng kanyang ina.

Kinuha niya ang kanyang cellphone sa kanyang bulsa at naglaro ng Mobile Legends. Maya-maya lamang, nakaramdam siya ng antok at napagdesisyunang umidlip.

Pagmulat niya ng kanyang mata, tumitilaok na ang manok at maliwanag na sa labas.

U-Umaga na? tanong niya sa kanyang sarili. Nakatulog ako ng diretso?

Umupo si Junjun ngunit, parang isang kuryente, nakaramdam siyang bigla ng kirot mula sa kanyang likuran na gumapang sa kanyang buong katawan. Muli siyang bumagsak sa pagkakahiga at napasigaw.

“Gising ka na pala, anak.”

Paglingon ni Junjun, nakita niya ang kanyang ina na may dalang tray na may mga plato sa ibabaw. Nilapag ito ng matanda sa maliit na lamesa sa tabi ng kanyang kama.

“Heto, anak,” nakangiting sabi ni Aling Minda habang may dinudukot sa kanyang bulsa. “Heto na ang limang libo.”

Napanganga si Junjun sa perang hawak ngayon ng kanyang ina na inaabot sa kanya. “N-Nagawan niyo ng paraan?”

“Oo, anak. Hindi ba’t sinabi mo kahapon na magbenta ng kidney?”

Napatingin si Junjun sa kanyang ina.

“Kaya binenta ko ‘yung sa’yo.”

Napatungo ang binata at doon lamang niya napansin na wala siyang suot na damit pang-itaas. Nanlaki ang kanyang mga mata nang makitang nababalot ng puting benda ang kanyang buong baywang. Muli niyang pinilit tumayo ngunit agad siyang napasigaw sa sakit.

“I love you, anak,” bulong ng matanda kay Junjun. “Alam mo naman na kapag sinabi mo, siguradong gagawin ko, ‘di ba?”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ang Pulang Doorbell

Ang Pulang Doorbell

ni Tristan Martin

 

“Hoy, Alvin! Ikaw na,” malakas na sabi ng batang si Homer.

“Ha? Bakit ako?” tanong ni Alvin.

Mabilis na binatukan ni Homer ang kaibigan.

“Nagtatanong ka pa?” sigaw ni Homer. “Basta’t sumunod ka na lang!”

Sabay-sabay na nagtawanan ang kanilang mga kalaro.

Walang nagawa ang labing-isang taong gulang na si Alvin kundi kamutin ang ulo kung saan siya binatukan. Magkasing-edad lamang sila ng kaibigan ngunit ‘di hamak na mas matangkad ito sa kanya. Wala tuloy siyang magawa tuwing uutusan siya ni Homer o kaya’y sasaktan.

“Oo na, sige na,” sagot ni Alvin sabay buntong-hininga. “Kaninong doorbell ba ang pipindutin ko?”

Ngumisi si Homer. Lumapit siya kay Alvin at inakbayan ito.

“‘Ayun,” sabi ng batang lalaki sabay turo. “‘Yung green na gate.”

Biglang nanlaki ang mga mata ni Alvin. Pakiramdam niya, bumilis ang tibok ng kanyang puso.

“H-Ha? B-Bakit ‘yan?”

Muling itinaas ni Homer ang kanyang kanang kamay. “Bakit? May reklamo ka?”

Napangiwi si Alvin at humakbang paatras, ang mga mata’y nakatuon sa kamao ni Homer.

“P-Pero,” halos pabulong niyang sabi, “b-bahay ‘yan ng aswang, ‘di ba?”

 

Ipagpatuloy ang pagbabasa

PERPEKTO ANG GIRLFRIEND KO, BASTA SUSUNDIN MO LANG ANG KANYANG MGA “RULES”

PERPEKTO ANG GIRLFRIEND KO, BASTA SUSUNDIN MO LANG ANG KANYANG MGA “RULES”
ni Tristan Martin

Ako na yata ang pinakamasuwerteng lalaki sa buong mundo. Napaka-perpekto kasi ng girlfriend ko. Kung baga, wala na akong hahanapin pa. Napakaganda niya, sexy, sobrang bait, may sense of humor, matalino, at napakarami pang iba. Kung ililista ko lahat ng mga katangian niya, tiyak aabutin tayo ng year 2025! Madalas ko ngang kinukurot at sinasampal ang mukha ko para masiguradong hindi ako nananaginip.

Apat na taon na kami ng aking mahal na nobya. Noong niligawan ko siya, lahat ng mga kaibigan at kapitbahay ko sinabihan ako na huwag ko na raw ituloy dahil bad news daw siya at mapapariwara lamang ako kapag naging kami. Na may “something” daw ang pamilya nila sa probinsya. Bagong lipat lang ako sa lugar na iyon at mag-a-anim na buwan pa lamang doon nang makilala ko ang nobya ko. Hindi ako nakinig sa mga sinasabi nila, mga tsismoso at mga tsimosa, at itinuloy ang panliligaw. Hindi nagtagal, sinagot din niya ako at talagang sobrang ligaya ko simula noon. Lahat ng mga nagsabing mapapariwara raw ako, hindi ko na sila mga kaibigan ngayon.

Last year lang, nagsimula na kaming mag-live in. Kumuha kami ng condo sa Taguig at talagang sobrang saya namin. Halos wala kaming problema, wala kaming anumang away. At siyempre, dahil iyon sa sinusunod ko ang mga special rules.

Well, wala naman talaga siyang special rules para sa akin. Kung ano ang gusto at ayaw ng mga pangkaraniwang babae sa kanilang nobyo, ganoon din naman siya. Sa totoo lang, mas maluwag pa siya sa ibang mga naging girlfriend ko dati. Understanding siya, hindi demanding. Kaya mahal na mahal ko siya!

Ipagpatuloy ang pagbabasa

MGA KAKAIBANG “BATAS” SA AMING TODA (PART 1)

MGA KAKAIBANG “BATAS” SA AMING TODA (PART 1)
ni Martin Tristan M. Carneo
 
Mag-iisang taon na akong traysikel drayber dito sa ______, Cavite. Nagsimula ako last year nang mabili ko sa kapitbahay namin ang kanyang traysikel. Kasabay ng paglipat ng prangkisa sa aking pangalan, pa-simple rin niya akong inabutan ng kapirasong papel at pagkatapos ay nagmamadali siyang umalis. Uuwi na kasi siya ng probinsya dahil lalagay na siya sa tahimik. Nang mabasa ko ang nakasulat sa papel, hindi ko malaman kung matatawa o mapapakamot na lamang ako ng ulo.
 
“Ginu-good time ‘ata ako nito, ah?” sabi ko sa sarili. “Gusto pa akong takutin!”
 
Narito ang nakasulat sa papel na ibinigay niya sa akin.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Backmasking

Backmasking

ni Tristan Martin

 

“Ano na naman ‘yang pinapakinggan mo?” bulahaw ni nanay.

Lumingon ako sa may kusina at nakita siyang naghuhugas ng pinggan.

“Puro na lang ka-demonyohan ang pinakikinggan mo,” pagpapatuloy ni ermat, ang mga pinggan, baso, at mga kubyertos ay kumakalansing na parang mababasag na. “Lagi ka na lang nakahilata diyan. Sobrang batugan mo!”

Dahan-dahan akong umupo mula sa pagkakahiga ko sa sofa. “‘Nay, hindi naman ka-demonyohan ‘tong pinakikinggan ko. Music ‘to. At saka, day off ko naman po, nagpapahinga lang ako.”

“Anong music?” sagot niya sabay harap sa akin. “Hindi ba’t rak’en’rol ‘yang pinakikinggan mo? Kanina pa nakukulili ang tainga ko sa ingay niyan, eh. Hindi ba’t sabi ni Pastor Rommy na Satanista ang mga rak’en’rol na ‘yan?”

                Napailing na lang ako sa sinabi ni inay. Tumayo ako at lumapit sa stereo sa ilalim ng TV at agad na pinindot ang stop button. Ini-eject ko ang cassette tape ng paborito kong bandang Eraserheads at agad na ibinalik ito sa plastic case, ang harapan nito ay may imahe ng isang jellyfish. Kakabili ko lang nito noong isang linggo at halos ito ang pinakikinggan ko araw-araw.

“Hindi ba’t kung anu-anong mensahe ang maririnig mo sa mga bandang ‘yan? Palibhasa hindi ka nakikinig kay Pastor kapag Linggo. May mga satanistang panalangin sa mga kantang ‘yan. May hidden messages kapag binaliktad mo ‘yan. ‘Yung back marking ba ‘yun?”

“Backmasking, inay,” sagot ko naman habang mabagal na naglalakad papunta sa aking kuwarto.

“Oo, ‘yun nga,” sabi niya habang tumatango-tango ang ulo, ang kanyang boses ay lalo pang lumalakas. “Naku, pinarinig sa amin ni Pastor ‘yang backmasking na ‘yan. Nakakakilabot. Biruin mo, kapag pinatugtog mo ‘yan ng pabaliktad, naku! Minumura ang Diyos!”

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Anonymous – An Excerpt (Now Published at Librong Itim)

 

LI

(Ito po ay maiksing patikim ng aking maikling kwento na pinamagatang “Anonymous.” Mababasa na po siya sa Librong Itim Volume 7. Maraming salamat po at ako ay umaasa sa inyong suporta!)

“At sa susunod na balita, website ng Department of Interior and Local Government, na-hack at na-deface nang hindi pa nakikilalang hacker.”

Napangiti si Guile sa narinig mula sa isang maliit na telebisyon sa isang karinderya na nadaanan niya habang naglalakad pauwi galing eskuwela. Hinding-hindi nila malalaman kung sino ang nang-hack sa Website ng DILG.

Ako yata ang pinakamagaling na hacker dito sa `Pinas, naisip niya.

Bata pa lang ay nahilig na si Guile sa mga computer at mga gadget. Dahil na rin may kaya ang kanyang mga magulang, na madalas wala dahil busy sa trabaho, lumaki siyang halos nakatutok lang sa computer at nag-i-Internet. Marami siyang natutunang kung ano-ano, mula sa mga walang kakuwenta-kuwentang mga bagay hanggang sa mga ilang gawaing maaaring ituring na ilegal.

Ngunit ang pinakagusto ni Guile ay ang hacking. Sa kanyang pagbisita sa dark web at sa mga Internet Relay Chat o IRC, marami siyang nakilalang mga tao na masayang ibinabahagi ang kanilang nalalaman sa pangha-hack. Matalinong bata rin naman si Guile at sadyang nahilig sa computer programming kaya madali niyang natutunan ang iba’t ibang technique at paraan para mapasok ang ibang computer.

Isa sa mga paraang ginagamit ng binata ay ang pagpo-post sa Internet o social media ng mga nakakapukaw ng interes ng mga tao tulad ng mga malalaswa at maeskandalong mga litrato o video. Sa oras na i-click ng sinuman ang post niya, isang computer virus ang mada-download sa computer nang hindi nalalaman ng gumagamit.

Ang virus na iyon ang magsisilbing backdoor niya. Magagamit niya ang Internet connection ng computer na iyon, puwede niyang buksan ang webcam o microphone na nakakabit sa computer na iyon na hindi nalalaman ng may-ari, at pati na rin ang processing power. Lingid sa kaalaman ng may-ari, ang kanyang computer ay isa ng bot o computer na sunud-sunuran na lamang sa gusto ng hacker. Ang tanging mapapansin lang ng biktima ay bahagyang bumagal ang kanyang computer at
Internet connection.

Sa ngayon nga ay nasa daang-libo na ang mga bots sa botnet ni Guile, na kung tawagin niya ay ang kanyang zombie army. Noong nakaraang buwan lang ay ginamit niya ang mga computer sa kanyang botnet para magsagawa ng isang Distributed Denial of Service attack o DDOS sa ilang mga local government websites at websites ng mga media
at news company. Gamit ang libo-libong mga computers o bots na sabay-sabay na nag-access sa mga biktimang websites, ilang oras ding nag-down at hindi nabisita ang mga sites na iyon…

 

 

Makakaupo Pa

Makakaupo Pa

ni Tristan Martin

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Uwian na naman. Pahirapan na naman sa pagsakay pauwi.

“Maluwag pa,” sigaw ng konduktor na nakasuot ng puting polo. “Makakaupo pa.”

Nagtakbuhan ang mga tao. Siyempre, kasama na ako doon. Nagbulag-bulagan na lamang ako at nagkunwaring walang nakikitang babae o matanda sa likuran ko at ginamit ang aking katawan para harangan ang pintuan upang mauna ako. Pagkaakyat, dumiretso ako sa gitna kung saan may mga bakante pang upuan. Pabagsak akong naupo at umusog sa tabi ng bintana nang may ngiti sa aking mga labi.

Sunud-sunod ang mga tao sa pag-akyat sa bus, lahat umaasang makakaupo at magiging kumportable ang kanilang biyahe pauwi.

“Diretso lang kayo sa loob. Makakaupo pa kayo,” sabi ng matandang konduktor sa mga pasaherong nakatayo sa harapan ng bus.

Nang makaupo na ang lahat, saka lamang kami umandar. Nagsimula na ring mag-ticket ang konduktor. Nakailang tigil pa ang bus upang makapagsakay ng mga pasahero. Ako nama’y bahagyang nakaidlip, ang aking ulo’y nakasandal sa salaming bintana.

Bigla akong naalimpungatan nang magpreno ang bus, dahilan upang ako’y muntikang mahulog sa aking kinauupuan.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

3 Lines Horror Stories

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Ang weird talaga ng mga tao, ano?” sabi ko habang napapailing.

“Gumagawa sila ng mga bagay na kalokohan lang, walang sense, at minsan nga ay delikado pa para lamang mapansin, ma-like, at mapusuan ng ibang tao.”

“Ako rin, gusto ko lang namang mapansin, ma-like, at mapusuan mo,” bulong ko sa babaeng nakatali ngayon sa isang upuan sa aking harapan, umiiyak, ang bibig ay nakabusal.

 

______________________________

“Kapag lumingon ka, akin ka!”

Hindi siya nakinig, akala’y nagbibiro ako.

Kaya heto, naririto na siya ngayon sa aking tahanan, habang-buhay na matutulog sa loob ng aking aparador.

 

______________________________

“Nagbabagang balita, mga ka-puso!
Isang bulalakaw diumano ang tatama ngayong gabi sa ating plane—”
— Signal Lost —

 

_________________________________

“Hindi ako nagpagpag!

“Bakit hindi ako nakinig at hindi nagpagpag?!”

Ito ang nakasulat sa isang kapirasong papel sa bulsa ng isang babaeng natagpuang patay sa loob ng kanyang apartment.

 

_________________________________

Pinatay ko silang lahat, ang kanilang mga bangkay ay nakahilera sa paanan ng kama ng aking naghihingalong amain.

Nang makita niya ang aking ginawa, ngumiti siya, inabot sa akin ang isang kulay itim na bagay, at biglang nalagutan ng hininga.

Oo, ginawa ko ang lahat ng ito. Para sa librong itim.

 

______________________________________

“Kung may pagkakataon na mayakap ka at masabi ko na mahal kita, ama,” walang emosyong kanta ng isang batang namamalimos sa bus.

Habang ang ibang tao ay hindi pinapansin ang bata, ako naman ay parang hindi makahinga sapagkat kamukhang-kamukha niya ang aking anak na pumanaw dalawang taon na ang nakararaan.

“Awiting ‘to ay alay ko sa’yo. M-Ma-Maha… na… m-maha… na…” Hindi maituloy ng bata ang pagkanta, ang kanyang mga mata ay nanlilisik na nakatitig sa akin.

 

__________________________________

Naghahanap ako ng MATABA, MABILBIL, at OVERWEIGHT. Papatayin ko.

Este, papapayatin ko pala.

PM me NOW!

 

_____________________________________

“Hay, naku! Alam mo ba ‘yang si Joan, takot na takot sa aparador niya noong bata pa siya,” kwento ng nanay ko sa aking bagong boyfriend.

“Mayroon daw kasing lalaking nakatira sa aparador niya!” dugtong pa ni inay sabay tawa. “Teka, iho, saan ka nga ba ulit nauwi?”

Matamis na ngiti ang ibinigay ng aking mahal. “Sa aparador… este, sa apartment po.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Kailan Nagiging “Annoying” Ang “Loving”?

*Kuwentong pang-Valentines!

Kailan Nagiging “Annoying” ang “Loving”?
ni Tristan Martin

“Oh, babe. Kanina ka pa naglalaro diyan, ah.”

Hindi ko na nilingon pa ang girlfriend ko at baka mamatay lang ako sa ML. Medyo natatalo na kami salamat sa mga bano kong kakampi.

“Anong gusto mong ulam, babe?”

“Babe, nakita mo ba ‘yung post ni Emilyn?”

“Wala na palang toyo, babe. Bumili ka naman, oh.”

“Aaaahhhh!” sigaw ko. Ayan na nga, natalo na naman kami.

“Okay ka lang, babe?”

Humarap ako sa aking mahal na girlfriend at ngumiti. “Ayos lang, babe. Sige, bibili muna ako.”

“Thank you, babe. Love you!”

Tatlong taon na kaming nagsasama ng girlfriend ko. Marami nga ang nagtatanong kung bakit hindi pa kami nagpapakasal. Pero hindi naman ganoon kasimple ang magpakasal, ‘di ba? Saka, ayos naman ang sitwasyon namin ngayon, komportable naman kaming dalawa sa ganitong set-up. At siyempre, isang malaking gastos din kapag nagpakasal kami.

Ipagpatuloy ang pagbabasa