Anonymous – An Excerpt (Now Published at Librong Itim)

 

LI

(Ito po ay maiksing patikim ng aking maikling kwento na pinamagatang “Anonymous.” Mababasa na po siya sa Librong Itim Volume 7. Maraming salamat po at ako ay umaasa sa inyong suporta!)

“At sa susunod na balita, website ng Department of Interior and Local Government, na-hack at na-deface nang hindi pa nakikilalang hacker.”

Napangiti si Guile sa narinig mula sa isang maliit na telebisyon sa isang karinderya na nadaanan niya habang naglalakad pauwi galing eskuwela. Hinding-hindi nila malalaman kung sino ang nang-hack sa Website ng DILG.

Ako yata ang pinakamagaling na hacker dito sa `Pinas, naisip niya.

Bata pa lang ay nahilig na si Guile sa mga computer at mga gadget. Dahil na rin may kaya ang kanyang mga magulang, na madalas wala dahil busy sa trabaho, lumaki siyang halos nakatutok lang sa computer at nag-i-Internet. Marami siyang natutunang kung ano-ano, mula sa mga walang kakuwenta-kuwentang mga bagay hanggang sa mga ilang gawaing maaaring ituring na ilegal.

Ngunit ang pinakagusto ni Guile ay ang hacking. Sa kanyang pagbisita sa dark web at sa mga Internet Relay Chat o IRC, marami siyang nakilalang mga tao na masayang ibinabahagi ang kanilang nalalaman sa pangha-hack. Matalinong bata rin naman si Guile at sadyang nahilig sa computer programming kaya madali niyang natutunan ang iba’t ibang technique at paraan para mapasok ang ibang computer.

Isa sa mga paraang ginagamit ng binata ay ang pagpo-post sa Internet o social media ng mga nakakapukaw ng interes ng mga tao tulad ng mga malalaswa at maeskandalong mga litrato o video. Sa oras na i-click ng sinuman ang post niya, isang computer virus ang mada-download sa computer nang hindi nalalaman ng gumagamit.

Ang virus na iyon ang magsisilbing backdoor niya. Magagamit niya ang Internet connection ng computer na iyon, puwede niyang buksan ang webcam o microphone na nakakabit sa computer na iyon na hindi nalalaman ng may-ari, at pati na rin ang processing power. Lingid sa kaalaman ng may-ari, ang kanyang computer ay isa ng bot o computer na sunud-sunuran na lamang sa gusto ng hacker. Ang tanging mapapansin lang ng biktima ay bahagyang bumagal ang kanyang computer at
Internet connection.

Sa ngayon nga ay nasa daang-libo na ang mga bots sa botnet ni Guile, na kung tawagin niya ay ang kanyang zombie army. Noong nakaraang buwan lang ay ginamit niya ang mga computer sa kanyang botnet para magsagawa ng isang Distributed Denial of Service attack o DDOS sa ilang mga local government websites at websites ng mga media
at news company. Gamit ang libo-libong mga computers o bots na sabay-sabay na nag-access sa mga biktimang websites, ilang oras ding nag-down at hindi nabisita ang mga sites na iyon…

 

 

Makakaupo Pa

Makakaupo Pa

ni Tristan Martin

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Uwian na naman. Pahirapan na naman sa pagsakay pauwi.

“Maluwag pa,” sigaw ng konduktor na nakasuot ng puting polo. “Makakaupo pa.”

Nagtakbuhan ang mga tao. Siyempre, kasama na ako doon. Nagbulag-bulagan na lamang ako at nagkunwaring walang nakikitang babae o matanda sa likuran ko at ginamit ang aking katawan para harangan ang pintuan upang mauna ako. Pagkaakyat, dumiretso ako sa gitna kung saan may mga bakante pang upuan. Pabagsak akong naupo at umusog sa tabi ng bintana nang may ngiti sa aking mga labi.

Sunud-sunod ang mga tao sa pag-akyat sa bus, lahat umaasang makakaupo at magiging kumportable ang kanilang biyahe pauwi.

“Diretso lang kayo sa loob. Makakaupo pa kayo,” sabi ng matandang konduktor sa mga pasaherong nakatayo sa harapan ng bus.

Nang makaupo na ang lahat, saka lamang kami umandar. Nagsimula na ring mag-ticket ang konduktor. Nakailang tigil pa ang bus upang makapagsakay ng mga pasahero. Ako nama’y bahagyang nakaidlip, ang aking ulo’y nakasandal sa salaming bintana.

Bigla akong naalimpungatan nang magpreno ang bus, dahilan upang ako’y muntikang mahulog sa aking kinauupuan.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

3 Lines Horror Stories

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Ang weird talaga ng mga tao, ano?” sabi ko habang napapailing.

“Gumagawa sila ng mga bagay na kalokohan lang, walang sense, at minsan nga ay delikado pa para lamang mapansin, ma-like, at mapusuan ng ibang tao.”

“Ako rin, gusto ko lang namang mapansin, ma-like, at mapusuan mo,” bulong ko sa babaeng nakatali ngayon sa isang upuan sa aking harapan, umiiyak, ang bibig ay nakabusal.

 

______________________________

“Kapag lumingon ka, akin ka!”

Hindi siya nakinig, akala’y nagbibiro ako.

Kaya heto, naririto na siya ngayon sa aking tahanan, habang-buhay na matutulog sa loob ng aking aparador.

 

______________________________

“Nagbabagang balita, mga ka-puso!
Isang bulalakaw diumano ang tatama ngayong gabi sa ating plane—”
— Signal Lost —

 

_________________________________

“Hindi ako nagpagpag!

“Bakit hindi ako nakinig at hindi nagpagpag?!”

Ito ang nakasulat sa isang kapirasong papel sa bulsa ng isang babaeng natagpuang patay sa loob ng kanyang apartment.

 

_________________________________

Pinatay ko silang lahat, ang kanilang mga bangkay ay nakahilera sa paanan ng kama ng aking naghihingalong amain.

Nang makita niya ang aking ginawa, ngumiti siya, inabot sa akin ang isang kulay itim na bagay, at biglang nalagutan ng hininga.

Oo, ginawa ko ang lahat ng ito. Para sa librong itim.

 

______________________________________

“Kung may pagkakataon na mayakap ka at masabi ko na mahal kita, ama,” walang emosyong kanta ng isang batang namamalimos sa bus.

Habang ang ibang tao ay hindi pinapansin ang bata, ako naman ay parang hindi makahinga sapagkat kamukhang-kamukha niya ang aking anak na pumanaw dalawang taon na ang nakararaan.

“Awiting ‘to ay alay ko sa’yo. M-Ma-Maha… na… m-maha… na…” Hindi maituloy ng bata ang pagkanta, ang kanyang mga mata ay nanlilisik na nakatitig sa akin.

 

__________________________________

Naghahanap ako ng MATABA, MABILBIL, at OVERWEIGHT. Papatayin ko.

Este, papapayatin ko pala.

PM me NOW!

 

_____________________________________

“Hay, naku! Alam mo ba ‘yang si Joan, takot na takot sa aparador niya noong bata pa siya,” kwento ng nanay ko sa aking bagong boyfriend.

“Mayroon daw kasing lalaking nakatira sa aparador niya!” dugtong pa ni inay sabay tawa. “Teka, iho, saan ka nga ba ulit nauwi?”

Matamis na ngiti ang ibinigay ng aking mahal. “Sa aparador… este, sa apartment po.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Kailan Nagiging “Annoying” Ang “Loving”?

*Kuwentong pang-Valentines!

Kailan Nagiging “Annoying” ang “Loving”?
ni Tristan Martin

“Oh, babe. Kanina ka pa naglalaro diyan, ah.”

Hindi ko na nilingon pa ang girlfriend ko at baka mamatay lang ako sa ML. Medyo natatalo na kami salamat sa mga bano kong kakampi.

“Anong gusto mong ulam, babe?”

“Babe, nakita mo ba ‘yung post ni Emilyn?”

“Wala na palang toyo, babe. Bumili ka naman, oh.”

“Aaaahhhh!” sigaw ko. Ayan na nga, natalo na naman kami.

“Okay ka lang, babe?”

Humarap ako sa aking mahal na girlfriend at ngumiti. “Ayos lang, babe. Sige, bibili muna ako.”

“Thank you, babe. Love you!”

Tatlong taon na kaming nagsasama ng girlfriend ko. Marami nga ang nagtatanong kung bakit hindi pa kami nagpapakasal. Pero hindi naman ganoon kasimple ang magpakasal, ‘di ba? Saka, ayos naman ang sitwasyon namin ngayon, komportable naman kaming dalawa sa ganitong set-up. At siyempre, isang malaking gastos din kapag nagpakasal kami.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

BAKIT MAS MARAMI ANG SUMUSULAT NG TULA KUMPARA SA MGA NAGBABASA NITO?

(Note: Baka isipin niyo na puro horror stories ang sinusulat ko. Meron din namang iba. Marami puro kalokohan lang. Heto nga pala ang isa sa mga tulang isinulat ko. Hindi po talaga ako nagsusulat ng tula kaya pagpasensyahan niyo na. Share ko lang sa inyo. Medyo matagal ko na din itong naisulat.)

BAKIT MAS MARAMI ANG SUMUSULAT NG TULA KUMPARA SA MGA NAGBABASA NITO
ni Martin Tristan M. Carneo
March 9, 2017 12:47PM

“Ba’t mas marami ang sumusulat ng tula
kumpara sa mga nagbabasa nito?”
Ito ang tanong ni Mike Enriquez sa madla
bago tawagin si Howie Severino.

“Kapusong Mike, totoo nga ang sinabi mo
Sa ngayon ay paunti ng paunti na,
ang nagbabasa ng tula kumpara mo
sa sumusulat ng mga tugmang talata.
Pero ngayon nga ay naririto ako,
dito sa Police Station ng Muntinlupa
dahil nasa kustodiya ang isang tao
na s’yang dahilan nitong malaking hiwaga.”

“Superintendent! Ako’y may katanungan.
Totoo bang hawak niyo na ang lalaki,
na siyang may kagagawan at dahilan
ng krisis at problema ng ating lahi?”

Umubo ang pulis na kalbo at ngumiti.
“Ah, Howie. Tama nga ang iyong sinabi.
Kaninang alas-onse ay aming nahuli,
habang nag-aabang doon sa LRT.
Ang lalaking ito na siyang puno’t sanhi
ng agam-agam at takot na ating lipi.

“S’ya ang matagal na naming hinahanap.
Ang lalaki na sa atin ay nagpahirap.
Ang lalaking dahilan ng biglang pagkawala
ng mga taong mahilig magbasa ng tula.”

“Superintendent! Superintendent!”
bulalas ng isang correspondent.
“Pwede ba niyong sabihin sa amin
ang krimeng nagawa nitong salarin?”

“Ayon sa aming masusing interrogation,”
sagot ng pulis, ang mukha’y walang emosyon,
“ang lalaking ito na nagngangalang Solomon
ay dumudukot ng maraming tao taon-taon,
pinahirapan, pinaslang, at sa ilog ay itinapon.

“Pinaslang niya ang mga taong mahilig magbasa ng tula
kaya sa ngayon mas marami ang nagsusulat ng talata.
Unti-unti na palang nauubos, naglalaho, nawawala
ang mga taong sumusuporta sa ating mga makata.”

“Ngunit Superintendent, ano ang kanyang motibo?”
tanong ng kapusong si Howie Severino.

Muling naubo ang pulis, at humarap sa mga camera,
ang mukha ay seryoso, nanlilisik ang mga mata.
Parang artista na ang script ay sinaulo na
ay kanyang inilahad ang malupit na trahedya.

“Ang lalaking ito sa mga tula ay namuhi
noong siya pa lamang ay isang batang munti.
Isang mapait na sakit ang siyang naging sanhi
siya’y naging malupit, maitim ang budhi.”

Doon sa may Pasig, doon siya nag-elementarya
kasama ng mga batang umiidolo ng mga makata
Ngunit isang araw sumiklab ang isang trahedya
na nagbago sa puso ng munti’t musmos na bata.

Sa kanilang klase na English siya ay pinatayo
ng kanyang matandang maestra na malapad ang noo.
Tinanong siya nito, galit ang boses at tono.
“Ang salitang tula, sa ingles ay ano?”

Tumayo si Solomon ng may ngiti sa kanyang labi.
ang kanyang maliit na boses ay parang isang tili.
“Aking mahal na guro, ang salitang tula,
sa ingles ay PO-wEM!” Ang lahat ay natulala.

“Saang bundok ka ba galing?” bulalas ng guro.
Ingles lang ng tula ay di mo mapagtanto.
Ang tamang sagot hindi PO-wEM, malinaw po?
Kundi PO-uM! PO-uM!” sigaw niya sabay upo.

“Ang kawawang batang iyon ay malabis na pinagtawanan
ng mga kamag-aral na wala rin namang alam.
Sa kasamaang palad, na-trauma si Solomon
Isinumpa ang araw na iyon sa ating poon.

“Simula noon ay nagalit na siya sa mga tula
at ninais na ang mga likhang ito’y tuluyang mawala.
Ang paraang naiisip niya para mga tula ay pigilin,
ang mga mambabasa’t tumatangkilik ay kitilin.

“Sa ngayon nga ay hindi natin mapagtanto
kung ilang buhay na ang nasayang, naglaho.
Dahil lamang sa pagkahilig magbasa ng mga tula
ang kanilang buhay ay naputol, nawala.

Iginala ng pulis ang kanyang mga mata,
ang lahat ay tahimik at parang natulala
sa narinig nilang istoryang pambihira.
Ang oras ay tumigil, naglaho ng mistula.

“Kung gayon, Superintendent,” sabat ni Howie Severino
“ang mga mambabasa ng mga tula ay ligtas ng totoo.
Wala na at nahuli ang may kagagawan ng lahat nito.
Pwede ko ng ipagsigawan, masugid na mambabasa ng tula ako!”

“Tama ka, Howie,” sagot ng pulis sabay tango.
Ang kanyang boses ay matigas, parang isang bato.
“Lahat ng mga mambabasa ng tula, di na dapat magtago.
Upang muling dumami, yumabong ng todo.”

“Ngayon nga ay nalutas na itong napakalaking hiwaga,
ba’t mas marami ang sumusulat kaysa bumabasa ng tula.
Ngunit magbabago na ito, wala ng takot ang madla.
Mga tula ay maaari ng basahin ng maayos at malaya.”

###

“Ako po si Mike Enriquez, magandang gabi sa madla.
Narito na po ang mainit na ulo ng mga balita.
Solomon na killer ng mga mababasa ng tula
nakatakas sa selda, pumuga, nakalaya.

“Samantala po, nawawala ang ating mahal na kapuso
ang walang katulad na si Howie Severino
baka may nakakita sa kanya, ipaalam kaagad dito.
Sana naman ay hindi siya, ehem.. excuse me po!”

 

(Note: Pagpasensyahan niyo na po ito. Hindi po talaga ako masyado sumusulat ng tula. Dati lang kapag may project sa school. Isa po talaga itong short story ngunit mas naisip ko na mas maganda siguro ang epekto nito kung sa tula ko siya isasalaysay. Talagang nahirapan po ako at ilang buwan ko din ito bago natapos. Alam ko pong maraming mali sa tulang ito at parang pilit, sana po ay pagpasensyahan niyo na.)

(Another note: Yung tungkol po sa pronunciation ng salitang poem, true story po iyon. Nangyari po iyon sa classmate ko. Sinabihan ng teacher namin na mali daw ang “po-wem”, ang tama daw p ayo “po-um.” Nung high school naman ako sabi ng English teacher ko “pohm” daw ang tamang pronunciation.)

 

Hindi Kami Mga Robot!

Hindi Kami Mga Robot
ni Martin Tristan

“Hindi kami mga robot! Hindi mga robot ang mga estudyante!”

Ito ang bulalas ni Jennica, isang senior high school student, habang nakahiga sa kanyang kama. Hindi niya mapigilan ang panggigigil habang hawak-hawak ang kanyang bagong Samsung na cellphone. Isang mensahe kasi ang kanyang natanggap mula sa kanyang kaklase tungkol sa kanilang project sa history na isang research paper.

“Minor na subject na nga lang, ang hirap-hirap pa ng pa-project. Dapat ipagbawal ang project sa mga minor subjects!” sigaw niya habang sumisipa-sipa pa ang mga paa.

“Hindi ba alam ng mga teachers na napakahirap ang mag-Google! Tapos sa Friday na ang pasahan!”

Naupo si Jennica at inayos ang mahaba-habang buhok. Gamit ang kanyang cellphone ay sunud-sunod siyang kumuha ng mga litrato nang nakasimangot, nakakunot ang noo, at nakalabas ang mga ngipin na parang asong ulol. Pagkatapos pumili ng magandang kuha ay agad niya itong ipi-nost sa Facebook kasama ang status na:

So stressed out! They are killing us! Wala na akong tulog!

Nang ma-post ito ay agad din naman niyang pinusuan at ti-nag ang kanyang mga kaibigan. Hindi maipinta ang kanyang mukha nang dumating ang mga notifications, mga reacts at mga comments.

Ipagpatuloy ang pagbabasa