Backmasking

Backmasking

ni Tristan Martin

 

“Ano na naman ‘yang pinapakinggan mo?” bulahaw ni nanay.

Lumingon ako sa may kusina at nakita siyang naghuhugas ng pinggan.

“Puro na lang ka-demonyohan ang pinakikinggan mo,” pagpapatuloy ni ermat, ang mga pinggan, baso, at mga kubyertos ay kumakalansing na parang mababasag na. “Lagi ka na lang nakahilata diyan. Sobrang batugan mo!”

Dahan-dahan akong umupo mula sa pagkakahiga ko sa sofa. “‘Nay, hindi naman ka-demonyohan ‘tong pinakikinggan ko. Music ‘to. At saka, day off ko naman po, nagpapahinga lang ako.”

“Anong music?” sagot niya sabay harap sa akin. “Hindi ba’t rak’en’rol ‘yang pinakikinggan mo? Kanina pa nakukulili ang tainga ko sa ingay niyan, eh. Hindi ba’t sabi ni Pastor Rommy na Satanista ang mga rak’en’rol na ‘yan?”

                Napailing na lang ako sa sinabi ni inay. Tumayo ako at lumapit sa stereo sa ilalim ng TV at agad na pinindot ang stop button. Ini-eject ko ang cassette tape ng paborito kong bandang Eraserheads at agad na ibinalik ito sa plastic case, ang harapan nito ay may imahe ng isang jellyfish. Kakabili ko lang nito noong isang linggo at halos ito ang pinakikinggan ko araw-araw.

“Hindi ba’t kung anu-anong mensahe ang maririnig mo sa mga bandang ‘yan? Palibhasa hindi ka nakikinig kay Pastor kapag Linggo. May mga satanistang panalangin sa mga kantang ‘yan. May hidden messages kapag binaliktad mo ‘yan. ‘Yung back marking ba ‘yun?”

“Backmasking, inay,” sagot ko naman habang mabagal na naglalakad papunta sa aking kuwarto.

“Oo, ‘yun nga,” sabi niya habang tumatango-tango ang ulo, ang kanyang boses ay lalo pang lumalakas. “Naku, pinarinig sa amin ni Pastor ‘yang backmasking na ‘yan. Nakakakilabot. Biruin mo, kapag pinatugtog mo ‘yan ng pabaliktad, naku! Minumura ang Diyos!”

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Makakaupo Pa

Makakaupo Pa

ni Tristan Martin

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Uwian na naman. Pahirapan na naman sa pagsakay pauwi.

“Maluwag pa,” sigaw ng konduktor na nakasuot ng puting polo. “Makakaupo pa.”

Nagtakbuhan ang mga tao. Siyempre, kasama na ako doon. Nagbulag-bulagan na lamang ako at nagkunwaring walang nakikitang babae o matanda sa likuran ko at ginamit ang aking katawan para harangan ang pintuan upang mauna ako. Pagkaakyat, dumiretso ako sa gitna kung saan may mga bakante pang upuan. Pabagsak akong naupo at umusog sa tabi ng bintana nang may ngiti sa aking mga labi.

Sunud-sunod ang mga tao sa pag-akyat sa bus, lahat umaasang makakaupo at magiging kumportable ang kanilang biyahe pauwi.

“Diretso lang kayo sa loob. Makakaupo pa kayo,” sabi ng matandang konduktor sa mga pasaherong nakatayo sa harapan ng bus.

Nang makaupo na ang lahat, saka lamang kami umandar. Nagsimula na ring mag-ticket ang konduktor. Nakailang tigil pa ang bus upang makapagsakay ng mga pasahero. Ako nama’y bahagyang nakaidlip, ang aking ulo’y nakasandal sa salaming bintana.

Bigla akong naalimpungatan nang magpreno ang bus, dahilan upang ako’y muntikang mahulog sa aking kinauupuan.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Hindi Kami Mga Robot!

Hindi Kami Mga Robot
ni Martin Tristan

“Hindi kami mga robot! Hindi mga robot ang mga estudyante!”

Ito ang bulalas ni Jennica, isang senior high school student, habang nakahiga sa kanyang kama. Hindi niya mapigilan ang panggigigil habang hawak-hawak ang kanyang bagong Samsung na cellphone. Isang mensahe kasi ang kanyang natanggap mula sa kanyang kaklase tungkol sa kanilang project sa history na isang research paper.

“Minor na subject na nga lang, ang hirap-hirap pa ng pa-project. Dapat ipagbawal ang project sa mga minor subjects!” sigaw niya habang sumisipa-sipa pa ang mga paa.

“Hindi ba alam ng mga teachers na napakahirap ang mag-Google! Tapos sa Friday na ang pasahan!”

Naupo si Jennica at inayos ang mahaba-habang buhok. Gamit ang kanyang cellphone ay sunud-sunod siyang kumuha ng mga litrato nang nakasimangot, nakakunot ang noo, at nakalabas ang mga ngipin na parang asong ulol. Pagkatapos pumili ng magandang kuha ay agad niya itong ipi-nost sa Facebook kasama ang status na:

So stressed out! They are killing us! Wala na akong tulog!

Nang ma-post ito ay agad din naman niyang pinusuan at ti-nag ang kanyang mga kaibigan. Hindi maipinta ang kanyang mukha nang dumating ang mga notifications, mga reacts at mga comments.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Hypebeasts: Generation Z

HYPEBEASTS: GENERATION Z
ni Tristan Martin

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Nandiyan na naman sila, gustong pumasok sa mall. Binarikadahan na namin ang lahat ng entrance ngunit patuloy lang sila sa pagkalampag, nagpupumilit na makapasok. Wala akong magawa kundi ang pagmasdan sila mula sa second floor ng mall. Bilog na naman kasi ang buwan kaya’t napakaagresibo nila.

Mga hypebeast zombies.

Napakarami nilang nagtipon sa harap ng mall. Makukulay ang mga suot nila, makikintab. Ang ilan ay sumasayaw-sayaw, parang mga tanga. Ang ilan naman ay nag-aaway, nagsusuntukan.

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Hindi ko na maalala kung paano nagsimula ang lahat ng ito. Mayroong mga senyales ngunit wala namang pumansin. Nagsimula sa kakaibang pananamit ng mga kabataan. Pagkatapos ay nagsalita sila nang pabaliktad. Hanggang sa nawalan na ng pag-asa at pangarap ang mga kabataan at mas pinili ang pumorma na lamang at tumambay. Lahat ng ito ay ipinagsawalang-bahala ng lahat, pinagtawanan pa nga.

Hanggang lumipas ang mga buwan at tuluyan na silang napraning, mistulang mababangis na hayop na nilamon na ng rabies ang utak. Hindi na sila makausap ng matino. Lagi silang nanggugulo at sa di maipaliwanag na kadahilanan ay gustong-gusto nilang magtipon-tipon sa mga malls at sa mga pampublikong parke. At ang malala pa ay kapag nakagat ka nila, magiging hypebeast zombie ka na rin.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Walang maisagot ang mga siyentipiko sa kababalaghang ito. Ang tanging natuklasan lamang nila ay lalong nagiging agresibo ang mga hypebeast zombies kapag bilog ang buwan. Isang teyorya ang nagsasabi na ang gravity ng buwan ang may kagagawan ng pagkabaliw ng mga hypebeasts. Ang gravity daw kasi ng buwan ay humihila sa mga tubig dito sa lupa, kung kaya’t nagkakaroon ng mga high tides at low tides. Paano pa kaya tayong mga tao na malaking bahagi ng komposisyon ng ating katawan ay tubig? Siguradong naaapektuhan din daw tayo ng gravity ng buwan. Kaya daw ang mga tayo ay nag-iiba ang ugali kapag bilog ang buwan.

Paano pa raw ang mga hypebeast, gayong ang kanilang mga utak ay sabaw lamang, puro tubig. Sa patuloy na impluwensya at paghila ng pwersa ng gravity ng buwan sa kanilang mga utak ay nag-iba na ito ng anyo. Kaya’t nagmistula silang mga mababangis na hayop. Tinawag silang mga Hypebeasts: Generation Z ng mga siyentipiko.

“Hoy, Alan! Tulungan mo nga kami. Barikadahan pa natin yung entrance!”

Nilingon ko ang tumawag sa akin at nakita si Bert. Isa siya sa mga kasama kong na-trap dito sa loob ng mall.

“Oo, na. Saglit lang.” Dinampot ko ang isang baseball bat sa aking tabi at napabuntong-hininga. Hindi ko alam kung hanggang kailan pa kami dito. Hindi ko alam kung may tulong bang darating. Madalas tuloy ay parang gusto ko ng sumuko. Huwag na lang lumaban at sabihing…

“Hayaan mo sila…”

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

 

NOTE: Pasensya na sa mga hypebeasts! Joke lang po ang kwentong ito! Huwag po sana kayong magalit at mangagat! 😀

PABILI NG KARAYOM

PABILI NG KARAYOM
ni Martin Tristan M. Carneo

“Pabili po! Pabili po! Pabili po!” sabay-sabay na sigaw ng siyam na taong gulang na si Anna.

“Nandiyan na. Saglit lang!”

Lumabas si Aling Gracie na nagpupunas ng kamay gamit ang isang kulay berdeng labakara. Naghuhugas kasi siya ng mga pinggan at kaldero.

“Bakit ka ba sigaw ng sigaw, ineng? Isang tawag lang, ayos na. Hindi naman ako bingi.”

Nakangiti lamang ang batang babae.

“Oh, ano bang bibilhin mo?”

“Pabili po ng karayom. Dalawa po.” Malakas at matining ang boses ni Anna, punung-puno ng enerhiya.

“Karayom?” biglang nagusot ang noo ni Aling Gracie. “Naku, hindi mo ba alam na masamang bumili ng karayom sa gabi?”

“Po?” tanong ng bata.

Pinatunog ng tindera ang kanyang dila sabay iling. “Masama ang bumili ng karayom sa gabi, ineng. Mabubulag ka.”

Nakatunganga lamang si Anna sa sinabi ni Aling Gracie.

“Bukas ka na lamang bumili, ha.” Tumango-tango ang matanda at ikinumpas ang kanang kamay sa bumibili. Pagkatapos ay pumasok na ito sa loob ng kanilang bahay.

Nakasimangot na umuwi si Anna.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

SINOK

SINOK
ni Martin Tristan Carneo

“Uy, mars!”

Paakyat na si Linda ng makasalubong ang kumareng si Mary sa hagdanan ng tinutuluyan niyang 2-story apartment.

“O, mars. Namalengke ka pala,” sabi ni Mary habang tinitingnan ang bitbit na eco-bag ng kanyang kaibigan. “Mukhang marami ‘yan, ah.”

“Hindi naman. Paubos na rin kasi ang groceries namin. Teka, dumaan ka ba sa’min?”

“H-Ha?” sagot ni Mary. “Ah, oo. Hihiram sana ako ng DVD para may mapanood na pelikula.”

“Naku, marami kaming bago diyan. Nakakuha ka ba? Nasa bahay naman si Nestor. Wala siyang pasok ngayon.”

Hindi sumagot si Mary. Napansin ni Linda na nakatingin ang kanyang kumare sa kalsada. Lumingon din siya ngunit wala naman siyang nakitang tao o anumang kakaiba. Muli niyang tiningnan ang kaibigan. Dito niya napansing bagong ligo si Mary, basang-basa pa ang mahabang buhok.

“Ano ka ba naman, mars. Pumunta ka dito sa amin nang hindi man lang nagtutuyo ng buhok,” natatawang sabi ni Linda.

Biglang lumaki ang mga mata ni Mary at napatingin sa kausap. “H-Ha? Ah! Oo. Bigla ko kasing naisip manood ng pelikula. Wala kasi akong kasama sa bahay. Kaya pumunta kaagad ako dito. Tama! Yun nga!”

Tumawa ng malakas si Mary. Pagkatapos ay biglang sininok.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa