Private Psychopomp Agency Available Now!

psychopomp

Please check out this comic book that I’ve written, which was the winner in Black Ink’s Beyond Words 2018 Manga Short Story Writing Contest. You can buy it at your nearest Precious Pages Bookstore. You can also order online at

https://preciousshop.com.ph/products/black-ink/bic00158-private-psychopomp-agency/

Many, many thanks!

**Medyo delayed daw ang delivery sa mga bookstore so hintay-hintay lang konti 😀

 

 

Ang Pagbubuntis ni Glendang Manananggal

***Author’s Notes: Medyo PG po ang istoryang ito. Mayroon pong kaunting violence na maaaring hindi magandang basahin ng mga bata. Kung matanda ka na ay welcome na welcome kang basahin ito. Again, this is an original story of mine. BAWAL po ang pag-repost o paggamit ng kwentong ito ng walang paalam. Maraming Salamat po. Enjoy! – martincarneo***

“Maraming salamat po ulit at pinayagan niyo akong ma-interview kayo.”

     Nakaupo si Jenny Navarro sa isang malambot at komportableng upuan sa sala ng mag-asawang Tommy at Glenda. Malaki ang sala at maliwanag. Puting-puti ang mga pader at malalaki ang mga bintana, na natatakpan ng mga bulaklaking kurtina. Malamig ang simoy ng hangin kaya’t malamig kahit walang aircon o bentilador.

     Sa harapan ni Jenny ay magkatabing nakaupo ang mag-asawa sa sa isang mahabang sofa. Kung titingnan ay napakaperpekto ng mag-asawang ito, bagay na bagay sila sa isa’t isa. Magandang lalaki si Tommy at matangkad. Si Glenda naman ay napakaganda at napakaputi. Pareho silang trenta anyos, at parehong matagumpay sa kani-kanilang karera.

     Habang nakaupo ay panay ang himas ni Glenda sa kanyang may kalakihan ng tiyan. Gayundin naman si Tommy. Maya’t maya ay hinahawakan ang tiyan ng asawa na para bang sinusukat ito.

     “Naku, wala iyon,” matamis na sagot ni Glenda. “Tama lang yun kasi nahanap mo kami.”

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Endangered Species

   “May nahuli daw yung mga tanod kaninang medaling araw.”

     Bigla akong napadilat ng sumampa sa aking kama si Juliet, ang pitong taong gulang kong kapatid. Lumuhod siya sa aking kanan at malakas na niyugyog ang aking dibdib.

     “Kuya, gising. May nahuli daw yung mga tanod. Kuya, gising!”

     “T-Teka, gising na ‘ko. Bitiwan mo nga ako.”

     Dahan-dahan akong naupo at kinusut-kusot ang aking mga mata. Maliwanag na sa labas, mukhang tinanghali na ako ng gising.

     “Kuya, bangon na. Punta tayo sa plaza.”
     Tiningnan ko ang aking kapatid. Kitang-kita sa mukha niya ang pagkasabik. Sabagay, kung totoong mayroon ngang nahuli kaninang medaling araw ang mga tanod, ngayon pa lamang makakakita si Juliet noon. Tatlong buwang sanggol pa lamang kasi siya ng huling may naligaw dito sa aming bayan. Ang sabi ng mga eksperto, kakaunti na lamang sila at itinuturing na ngang isang endangered species. Sa ilang lugar na lamang sila dito sa Pilipinas matatagpuan. Kalimitan ay sa mga bundok at kagubatan sila nakatira ngunit paminsan-minsan ay may isa o dalawang nahuhuli sa mga bayan-bayan dahil naghahanap sila ng pagkain.


     Ito ang dahilan kaya’t gabi-gabing rumoronda ang mga tanod at kagawad dito sa amin. Trabaho nilang siguraduhin na walang maliligaw sa aming bayan. Napakabangis pa naman ng mga ito at paminsan-minsan ay nakakapatay ng mga tao o mga alagang hayop. Kung sakali namang mayroong maligaw (kadalasan ay tuwing taglamig kapag wala silang masyadong mahuling pagkain sa gubat at bundok), kailangan nila itong hulihin upang maibalik sa kanilang natural na tahanan. Mahigpit na ipinagbabawal ng batas ang paghuli, pagbebenta, at pagpatay sa mga endangered species na ito.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     “Sa plaza ba kamo?” tanong ko kay Juliet.

     “Oo, kuya. Nakalagay daw sa isang malaking kulungan. Pinatulog daw ng mga tanod gamit ang tran-tran-k-kiler.”

     “Tranquilizer,” sabi ko sabay ngiti. “At sino naman ang nagsabi niyan sa’yo?”

     “Si Aling Josie. Kinuwento niya sa akin kaninang bumili ako ng pandesal.”

     Napailing na lang ako. Napakatsismosa talaga ni Aling Josie. Hindi kayang hindi magkuwento kahit na sa isang pitong taong gulang na bata.

     “Teka, mag-aagahan muna ako.”

     Biglang napasimangot si Julie. “Mamaya na, kuya. Sabi ni Aling Josie, darating na raw yung mga taga-DENR. Kukunin na nila yun at ibabalik sa bundok. Baka hindi na natin makita.”

     Natigilan ako sa sinabing ito ng aking kapatid. Mukha ngang kailangan na naming magmadali. Kapag naibalik ang isang ito sa bundok, hindi ko alam kung ilang taon bago may maligaw ulit dito sa amin. Kailangan ko ng kumilos.

     “O siya, siya. Sige na, pupunta na tayo.” Itinulak ko ang aking kumot at bumaba ng kama. Agad namang nagtatalon sa tuwa si Juliet.

     “Magbihis ka na rin,” sabi ko. Magsuot ka ng jacket at malamig sa labas.”

     “Oo, kuya.” Tumakbo papalabas ng aking kuwarto si Juliet, patuloy sa pagsigaw at pagtawa.

     Binuksan ko ang aking aparador at kumuha ng t-shirt at pantalong maong. Pagkatapos itong isuot ay tinitigan ko ang mga litratong nakadikit sa pinto ng aparador, mga larawan ng aming pamilya. Hinawakan ko ang isa kung saan magkakasama kaming apat – si itay, ako, si inay na kalong-kalong ang sanggol pang si Juliet. Pitong taon na rin mula ng mamatay sina itay at inay. Pitong taon na rin kaming nag-iisa ni Juliet.

     “Kuya, halika na!”

     Mula sa ilalim ng aking mga damit ay kinuha ko ang tanging gamit ng aking itay na aking naitabi. Mabilis ko itong isinuksok sa aking pantalon at isinara ang pinto ng aparador.

     Pagtalikod ko ay nakita ko si Juliet na nakatayo sa harap ng pintuan ng aking kuwarto. Suot-suot niya ang kanyang nag-iisang jacket na kupas na ang kulay. Magkadaop ang kanyang mga palad sa tapat ng kanyang dibdib na para bang nagdarasal, ang ngiti ay abot hanggang tenga.

     “Oo, na. Huwag ka masyado excited.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     Halos hatakin ako palabas ni Juliet palabas ng aming maliit na barong-barong. Ni hindi ko na nga nai-lock pa ang pinto. Hindi naman ako nag-aalala dahil wala namang mananakaw sa amin.

     Habang naglalakad sa kalsada ay napansin ko na pinagtitinginan kami ng mga tao. Ang ilang nagkakumpol at nagkukuwentuhan ay napapatahimik pag daan naming sa harap nila. Mukhang hindi naman ito napansin ni Juliet na patuloy pa rin sa paghila sa aking patungo sa plaza.

     “Johnny,” isang malamig na boses ang tumawag sa akin.

     Lumingon ako at nakita si Angel, ang aking nobya ng tatlong taon.

     “Ikaw pala Angel. Mukhang buhay na buhay ang buong baranggay, ah.”

     “Oo nga, eh,” mahina niyang sagot. “Pupunta ba kayo sa plaza?”

     “Oo. Etong si Juliet, eh. Ayaw paawat.”

     “Ate Angel, halika sama ka sa’min. Titingnan naming yung nahuli ng mga tanod.”

     “Oo nga naman,” hirit ko. “Sumama ka na sa amin.”

     “Oo, sige.” Wala na ring nagawa si Angel ng hawakan ni Juliet ang kanyang kamay.

     Para kaming isang masayang pamilya kung makikita mo kami habang naglalakad. Ilang beses na naming binalak na magpakasal ni Angel ngunit laging hindi natutuloy. Madalas ay ako ang dahilan. Mayroon pa kasi akong isang bagay na gustong gawin – hindi – isang bagay na kailangang gawin.

     Buti na lamang at hindi ako sinusukuan ni Angel at matiyaga siyang naghihintay sa akin.

     “Johnny, sigurado ka bang dapat makita ni Juliet yun. Hindi ba’t masyado pa siyang bata?”

     Nginitian ko si Angel. “Okay lang yun. Di ba sabi sa TV, halos maubos na raw sila. Baka pagkatapos nito ay wala ng ibang makita pa. Baka ito na ang huling henerasyon na makakakita nito. Palagay ko’y malapit na silang… ano nga ba ang tawag dun? Ex-ex…?

     “Extinct,” sagot ni Angel.

     “Yun! Extinct! Sayang naman ang pagkakataon, di ba?”

     “Tama si Kuya. Estint na sila!” sabat ni Juliet sabay tawa.

     Mukhang hindi naman natuwa si Angel. “Huwag mo na kaya ituloy…”

     “Angel!” putol ko. “Hindi ba’t napag-usapan na natin ito. Ayaw mo nun, siguradong maikakasal na tayo nito.”

     “Kasal?” bulong niya.

     “Oo. Kailangan mo lang akong hintayin ng dalawang taon. Yun lang ang hihilingin ko sa’yo.”

     Nagpatuloy kami sa paglalakad. Kita ko na nakasimangot si Angel, halos lukot ang kanyang magandang mukha ngunit hindi ko siya pinansin.

     “Ayun, kuya. Andun.” Tinuro ni Juliet ang isang malaking kumpulan ng mga tao.

     Mabilis kaming lumapit dahil na rin sa hila-hila kami ng aking kapatid. Nang marating ang umpukan ay napatingin ang ilan sa amin at natahimik.

     “Makikiraan po,” sigaw ni Juliet. “Makikiraan po.”

     Parang masunuring mga bata ay umusog ang mga tao upang bigyan kami ng daan. Pakiramdam ko tuloy ay para kaming mga artista na pinagtitinginan ng mga tao.

     Nang marating namin ang gitna ng umpukan ay nakita ko ang isang malaking kulungan nga gawa sa makapal na bakal. Luma na ito at kinakalawang na. Sigurado akong hindi na ito magtatagal.

     Sa harapan ng kulungan ay may tatlong lalaking nakatayo at nag-uusap ngunit hindi ko sila masyadong napansin. Natuon ang aking atensyon sa nasa loob ng kulungan. Sa aking kanan ay naramdaman kong napakapit ng mahigpit si Juliet sa aking binti.

     Halos wala itong ipinagbago ng huli ko itong makita pitong taon na ang nakararaan. Oo, pumayat ito at halos ubos na ang puting buhok sa ulo nito. Ngunit ang mukha nito ay ganoon pa rin. Lalo akong napangiti.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     Talagang mahirap maipaliwanag kapag nakakita ka ng isa ng malapita. Kahit nakakulong ay talagang makakaramdam ka ng takot. Lalo na’t nagsisisigaw ito at hinahampas ang bakal na rehas gamit ang mga kamay nitong may matatalas na kuko (mukhang nawala na ang bisa ng tranquilizer). Ang katawan nito ay halos buto’t balat lamang. At sa hindi maipaliwanag na kadahilanan kahit ng mga siyentipiko, nagtatapos ang katawan nito hanggang sa may baywang lamang. Wala ito mga hita at mga paa. Nakalabas din at nakalaylay ang bituka at lamanloob nito na sinasabing ginagamit nito upang sakalin ang kanilang biktima.

     Ngunit para sa akin, ang pinakanakakatakot at nakakamanghang katangian nito ay ang malalaki at malalapad nitong mga pakpak. Mga pakpak na parang sa paniki. Ayon sa mga eksperto, umaabot da wang mga pakpak nito mula sampu hanggang dalawampung metro, dahilan kaya’t napakabilis nitong lumipad. Sila na raw ang pinakamabilis na hayop na lumilipad.

     Mga manananggal.

     “Johnny!”

     Isang may-edad na lalake ang papalapit sa amin. Isa siya sa tatlong lalake na nakatayo sa harapan ng kulungan.

     “Kapitan Noli,” batik o.

     “Anong ginagawa mo rito? At bakit kasama mo si Juliet.”

     Nginitian ko siya. “Kapitan naman. Alam kong alam mo kung bakit ako nandito. Saka, kailangang makita ni Juliet ito.” Tiningnan ko ang aking kapatid na nakakapit pa rin sa aking hita. Titig na titig pa rin siya sa manananggal sa loob ng kulungan.

     Ilang minutong wala kaming kibuan ni Kapitan. Siguro ay nag-iisip siya ng magandang sasabihin.

     Ako na rin ang bumasag ng katahimikan. “Sino yung mga yun?”

     Lumingon si Kapitan sa dalawang lalakeng nag-uusap sa tapat ng kulungan. Magara ang kanilang mga damit at mukhang tuwang-tuwa sila sa kanilang nakikita.

     “Mga taga-DENR. Ibabalik na raw nila itong isang ito sa bundok. Doon daw sa kanilang natural habitat.”

     “Kapitan, kailangan kong…”

     “Oo na,” putol niya sa akin. “Ako na ang pahala sa dalawang iyan. Pero, sigurado ka ba dito? Alam mo namang ang mangyayari sa’yo, di ba? Paano na si Juliet?”

     “Huwag ka na mag-alala Kapitan. Saka andito naman si Angel.” Nilingon ko ang aking nobya ngunit nakatingin ito sa malayo. “Pagbalik ko, magiging isang buong pamilya na kami.”

     Napabuntong-hininga si Kapitan at napailing. “Napakabuting tao ng mga magulang mo. Ang ama mo ang isa sa pinakamatalik kong kaibigan. Kung ito ang gusto mo, sige, hindi kita pipigilan.”

     Tumalikod si Kapitan at lumapit sa dalawang taga-DENR.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

     Muli kong hinarap si Angel. “Tumingin ka sa akin Angel.”

     Dahan-dahan siyang humarap sa akin, pilit na pinupunasan ang tumutulong mga luha sa kanyang pisngi.

     “Angel, ikaw na ang bahala kay Juliet, ha. Alam kong hindi mo siya pababayaan.”

     Tumungo lamang si Angel sa akin.

     Lumuhod ako upang harapin ang aking nakababatang kapatid. “Juliet, magpakabait ka, ha. Mahal na mahal ka ni kuya.”

     “K-Kuya…”

     “Shhh,” sabi ko sabay takip sa kanyang labi ng aking hintuturo. “Basta’t lagi mong iisipin na para sa iyo ito. Para kay inay at itay. At saka babalik naman ako, di ba?”

     Hindi na nakapagpigil pa si Julet at humagulgol ng malakas. Mahigpit ko siyang niyakap at hinaplos-haplos ang kanyang mahabang buhok.

     Sa aking pagtayo ay nakita ko si Kapita na inaakay ang dalawang lalaki palayo sa kulungan. May kung ano siyang itinuturo sa malayo.

     Muli kong hinarap si Angel. “Angel…”

     “Huwag mo na sabihin.” Tinitigan niya ako sa mata. “Basta’t ipangako mong babalik ka.”

     “Pangako yan. Mahal na mahal kita, Angel.”

     Pagkasabi nito ay humakbang na ako papalapit sa kulungan. Narito na rin sa wakas ang pinakahihintay ko sa loob ng pitong taon. Binunot ko sa aking pantaloon ang gamit ni itay. Mabigat ito ay malamig sa pakiramdam. Tumigil ako sa harap ng kulungan at tinitigan ko sa mata ang halimaw sa loob. Tinititgan din niya ako, para bang nakikilala ako.

     “Kamusta na? Ang tagal nating hindi nagkita, ah.”

     Hindi ito gumalaw. Nakatitig lamang ito sa aking mukha.

     “Natatandaan mo pa ba ako?” Hindi ko alam kung bakit ko ito kinakausap. Sigurado namang hindi ako nito naiintindihan. Ang sabi ng mga siyentipiko, ang antas raw ng kanilang katalinuhan ay katulad lamang ng sa mga aso o pusa.

     “Hoy! Anong ginagawa mo diyan?” Isang sigaw mula sa aking likuran. Marahil ay isa sa mga taga-DENR. Kailangan ko ng bilisan.

     Itinaas ko ang aking kamay at itinutok ang bagay na aking hawak-hawak sa noo ng manananggal. Isang rebolber.

     “Wala akong pakialam kung endangered species ka na. Pagbabayaran mo ang ginawa mo sa mga magulang namin!” Hindi ko alam kung imahinasyon ko lang pero para bang ngumiti ang manananggal sa aking sinabi.

     “Hoy! Ibaba mo ‘yan! Asan na ba yung mga pulis na ‘yan?”

     Kinalabit ko ang gatilyo ng baril. Isang malakas ng putok ang umalingawngaw sa buong plaza.

     Bumagsak ang manananggal. Kumislot-kislot pa ang malalaking pakpak nito ngunit agad din namang huminto. Sa wakas, patay na ang halimaw na pitong taon ko ng hinahanap.

     Malalakas na mga kamay ang humawak sa aking mga bisig, pilit na inaagaw ang hawak kong baril. Hindi na rin naman ako lumaban pa. Isang lalake ang humarap sa akin. Taga-DENR.

     “What were you thinking?” sigaw nito na lumalaki-liit pa ang butas ng ilong. “Hindi mo ba alam na endangered species iyan? Malapit na silang maubos. How could you kill that poor animal?

     “Animal?” sagot ko. “Hindi mga hayop ang mga ‘yan, sir. Mga halimaw ‘yan.”

     “What nonsense is this? Kayo, dalhin na ‘yan,” sabi ng lalake sa mga pulis. Pagkatapos ay tumalikod ito at tiningnan ang bangkay ng manananggal.

     “Bakit mo ginawa ‘yun?” tanong ng isa sa mga pulis ng nasa loob na ako ng police mobile. “Alam mo bang pwede kang makulong ng hanggang dalawang taon?”

     Napangiti lamang ako. Dalawang taon. Pagakatapos ay malaya na ako kasama si Juliet at Angel. Maiksi ang dalawang taon kung ikukumpara sa tiniis ko.

     Sa wakas, tapos na rin ang bangungot ko.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Selfie

Selfie tayo!

Lumingon si Anabel sa kanyang kaliwa ngunit ang tanging nakita niya lamang ay ang kanyang mga kaklaseng abalang-abala sa pagkopya ng lecture na isinusulat ni Ms. Alejandro sa white board. Iginala niya ang kanyang mga matang namumugto at namumula.

“Please, tama na,” naibulong niya sa sarili.

Muli niyang ibinaling ang kanyang tingin sa harapan ng silid-aralan. Sa kanyang kanang kamay ay mahigpit niyang hawak-hawak ang isang itim na ballpen ngunit wala naman siyang isinusulat. Sinubukan niyang basahin ang nakasulat sa white board ngunit hindi niya magawa. Para bang nanlalabo ang kanyang mga mata. Para bang nakalimutan niya kung paano ang magbasa.

Selfie tayo!

“Tama na!” Napatayo si Anabel. Nakapikit ang kanyang mga mata at nakasabunot sa kanyang mahabang buhok ang kanyang dalawang kamay. Ang hawak niyang ballpen ay tumilamsik sa bandang likuran ng klase.

“Anabel? May problema ba?”

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Stalker

“Hay, salamat! Uwian na rin!” bulalas ni Aimee. Itinaas niya ang dalawang kamay at nag-inat ng likod. Pagkatapos ay dinampot niya ang kanyang bag at mabilis na tumayo mula sa kanyang cubicle. Dire-diretso siya sa elevator at nakipagsiksikan sa mga kasamahan niyang nagmamadali ring umuwi.

Pag dating sa baba ay nakita niya si Bessie.

“Oy, Bessie! Tuloy tayo bukas, ha,” bati ni Aimee.

“No problem. Kailangan ko bang magdala ng kahit ano?”

“Naku, hindi na. Basta’t ang mahalaga, matapos natin yung proposal. Kundi, lagot na naman tayo kay Bossing.”

“Oo nga, ” sagot ni Bessie sabay tawa. “Sige, bukas na lang. Bye.”

“Ingat!”

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Ang Manliligaw Part II

“Tao po. Tao po.”

Nakatayo si Anton sa harap ng isang bahay kubo na nasa gitna ng malawak na bukirin. Maraming naglalakihang mga puno sa paligid na nagsasaboy ng maiitim na anino kaya’t mukhang takipsilim na kahit tanghaling tapat pa lamang.

“Tao po,” muling kumatok si Anton.

“Sinong hinahanap niyo?”

Lumingon si Anton sa kanyang likuran at nakita ang isang lalaking nakasuot ng puting t-shirt. May edad na ito at napapanot na ang tuktok. May katabaan din ito at ang bilugang tiyan ay bumabanat sa suot niyang damit.

“M-Magandang araw po. Dito po ba nakatira si Mang Ben? Yung albularyo?” tanong ni Anton.

“Ah, ako si Mang Ben. Bakit mo naman ako hinahanap?”

“Hihingi po sana ako ng tulong. Tungkol po sa problema ng isang kaibigan.”

“Ganun ba,” sabi ni Mang Ben. “Halika, pasok tayo. Galing kasi ako sa kabilang baranggay at nagtawas ako.”

Kahit maliit lamang ay malamig at komportable sa loob ng kubo ng albularyo. Maraming mga halaman at dahon-dahon ang nakasalansan sa isang maliit na lamesa sa gitna ng kubo.

“Oh, ano ba ang problema ng kaibigan mo?” tanong ni Mang Ben ng makahanap ng mga bangkong mauupuan nila.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Eh, kasi ho…” hindi alam ng binata kung paano magsisimula. “”Meron po kasi akong kaibigang babae na nagugustuhan daw ng isang espiritu? Sabi ng iba, lamanglupa daw. Eh, lahat daw ng nanliligaw dun sa kaibigan ko ay nagkakasakit at namamatay.”

Napahawak sa kanyang baba ang albularyo at nag-isip.

“Matutulungan niyo po ba siya?” tanong ni Anton.

“Kung gayon,” sagot ni Mang Ben, “may gusto ka rin ba sa babaeng iyon at gusto siyang ligawan?’

“H-Ho?” ramdam ni Anton ang pamumula ng kanyang mga pisngi.

“Ok lang yan. Huwag kang mag-alala. Madali lamang ang problemang iyon.”

“T-Talaga ho? Matutulungan niyo kami?”

“Oo naman. Ako yata ang pinakamagaling na albularyo sa probinsyang ito,” sabi ni Mang Ben sabay tawa. “Mabuti pa isama mo rito bukas ang kaibigan mo.”

“Sige po! Pupunta po kami dito!” tugon ng binata na hanggang taenga ang ngiti.

Kinabukasan, maaga pa lamang ay tinungo na ng dalawa ang kubo ng albularyo.

“Sigurado ka ba dito?” tanong ni Andrea.

“Oo. Si Mang Ben yata ang pinakamagaling na albularyo sa probinsyang ito!” sagot ng binata.

Sa kanilang harap ay naglalaga ng mga dahon si Mang Ben. Matapos itong amuyin ng ilang beses, sinala niya ito at pagkatapos ay dinikdik ito gamit ang isang malaking bato. Nang mapulbo ang mga dahon, binalot niya ito gamit ang isang pulang tela. Pagkatapos ay naupo siya sa harapan nina Andrea at Anton.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Kayong dalawa, sigurado ako na kaya kayo naparito ay dahil nag-iibigan kayo.”

Nagkatinginan sina Andrea at Anton at pagkatapos ay tumango.

“Mabuti yan,” sabi ni Mang Ben. “Alam niyo kasi, napakalakas talaga ng kapangyarihan ng emosyon. Pag-ibig, katuwaan, galit, kalungkutan. Lalo na sa mga di-nakikitang nilalang.

“At hindi natin maiiwasan na talagang may mga nilalang na nahuhumaling sa mga tao.  Madalas ay naaakit sila sa kagandahan ng isang tao, o kaya naman ay sa kabutihang loob nito. Sa kasamaang palad, ang mga nilalang na ito ay talagang seloso at mapang-angkin kaya’t ayaw nilang may ibang nagkakagusto sa taong kinahuhumalingan nila.

“Pero huwag kayong mag-alala. Kung totoong nagmamahalan kayo, iyan ang inyong magiging proteksyon. Gagamitin natin ang lakas ng inyong pag-ibig laban sa pag-ibig ng nilalang sa iyo, Andrea. Pag-ibig laban sa pag-ibig. Kaya’t siguraduhin ninyong mas malakas ang inyong pag-ibig kaysa sa nararamdaman ng nilalang.

“Handa na ba kayo?”

Naghawak kamay si Andrea at Anton. “Handa na kami.”

Nagsimulang magdasal si Mang Ben habang hawak-hawak ang pulang tela. Hindi maintindihan ni Anton ang sinasabi ng albularyo ngunit sa tingin niya ay ito ay wikang Latin. Bigla-bigla ay humangin ng malakas. Nilipad ang mga dahon na nakapatong sa lamesa. Ngunit ang ipinagtataka ni Anton ay hindi naman gumagalaw ang mga dahon ng puno sa labas. Mukhang tanging sa loob lamang ng kubo mayroong malakas na hangin.  Patuloy lamang sa pagdarasal si Mang Ben.

Biglang tumayo si Andrea at sumigaw.

“Andrea!” bulalas ni Anton.

Para bang mayroong humihila sa dalaga. Hinigpitan ni Anton ang pagkakahawak sa kamay ni Andrea at hinila ito papalapit sa kanya. Ngunit sadyang malakas ang kung anong humihila sa babae.

“Ipakita niyo ang lakas ng inyong pag-ibig,” malakas na sabi ni Mang Ben.

“Hindi kami magpapatalo!” Tumayo si Anton at mahigpit na niyakap si Andrea. Mahigpit din siyang hinagkan ng dalaga. Lalong lumakas ang hangin sa loob ng kubo, halos liparin na ang mga gamit. Naramdaman ni Anton ang muling paghila sa dalaga ngunit pakiwari niya ay para bang nabawasan ang lakas nito.

“Lubayan mo na kami. Mas malakas ang pag-ibig namin sa iyo!”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Walang anu-ano ay biglang tumigil ang malakas na hangin. Nawala na rin ang puwersang humihila kay Andrea. Dahan-dahan ay kumalas ang dalawa sa pagkakayakap.

“A-Anong nangyari?” tanong ni Andrea.

“Tapos na,” sagot ni Mang Ben na dahan-dahang tumayo.

“T-Talaga ho?” tanong ni Anton.

“Oo.”

Muling nagyakapan ang dalawa sa tuwa.

“Nagtagumpay kayo. Napatunayan niyo na mas malakas ang inyong pag-ibig kaysa sa pag-ibig ng nilalang na iyon.”

“Maraming salamat po, Mang Ben!”

“Wala iyon. Heto, tanggapin niyo ito.” Inabot ni Mang Ben ang hawak niyang pulang telang may lamang mga dinikdik na dahon. “Proteksyon iyan upang wala nang mahumaling na nilalang sa iyo.”

Nag-aalangan ngunit inabot ni Andrea ang pulang tela.

“Isuot mo lang lagi sa iyo yan. Po-proteksyunan ka niyan.” Kinuha ni Mang Ben ang isang bangkong natumba at pabagsak na naupo. Hinihingal ito na para bang pagod na pagod.

“Maraming salamat pong muli, Mang Ben.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

###

Sa unang pagkakataon ay nakalabas ang dalawa at nakapamasyal ng magkasama. Marami ang nagulat ng makitang walang nangyaring masama kay Anton.

Papauwi mula sa panonood ng sine, nakatayo ang magkatipan at naghihintay ng masasakyang jeep.

“Nag-enjoy ka ba, Andrea?”

“Oo, Anton. Maraming salamat, ha.”

“Wala yun. Basta para sa’yo, gagawin ko kahit ano.”

Walang anu-ano ay mayroong sumakal kay Anton mula sa likuran.

“Ano-“

Isang malamig na palad ang tumakip sa kanyang bibig. Naramdaman niya na tumusok sa kanyang pisngi ang matatalas na kuko nito, dahilan upang tumulo ang dugo sa kanyang leeg.

“H-Hinde!” mahinang sabi ni Andrea.

Anong nangyayari? may takot na tanong ni Anton sa sarili.

“Akala niyo ba mapapaalis niyo ako ng ganun-ganun lang?” Isang nakakatakot na boses ang nagmula sa kanyang likuran.

Sino ito?

“H-Hindi!” bulalas ng dalaga. “Hindi mo na dapat kami gagambalain. Natalo ka ng aming pag-ibig.”

Tumawa ng malakas ang lalaking nasa likuran ni Anton. Nakakakilabot ang tunog ng kanyang halakhak, parang galing sa ilalim ng lupa.

“Tinalo ng inyong pag-ibig ang aking pag-ibig?”

“O-Oo,” sagot ni Andrea.

Muling humalakhak ang nilalang. “Sino bang may sabing nahuhumaling ako sa’iyo?”

“A-Ano?” ang tanging nasabi ni Andrea.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

“Totoo. Kung pag-ibig laban sa pag-ibig, siguradong matatalo ako dahil mas malakas ang pag-iibigan ninyong dalawa. Ngunit hindi naman kita iniibig.”

Hindi maintindihan ni Anton ang mga nangyayari. Pumalpak ba ang orasyon ni Mang Ben?

“Galit ako sa’yo,” sabi ng nilalang kay Andrea. “Hindi kita iniibig, bagkus ay galit na galit ako sa’iyo. Kaya ko pinapatay lahat ng manliligaw mo ay dahil ayokong maging masaya ko. Gusto kong maramdaman mo ang walang katumbas na kalungkutan.”

“H-Hindi…”

“Kaya walang bisa ang seremonya ng magaling ninyong albularyo. Ang seremonyang iyon ay para lamang sa mga nilalang na nahuhumaling sa mga tao.

“Hindi ito tumalab sa akin dahil galit ang nararamdaman ko para sa’iyo.”

Gustong tumakbo ni Andrea ngunit hindi siya makagalaw. Hindi rin siya makasigaw upang humingi ng tulong.

“At ngayon, magpaalam ka na sa minamahal mo!” Itinulak ng malakas ng nilalang si Anton sa kalsada. Saktong mayroong dumaang 18-wheeler truck at sinalpok ang katawan ng binata. Tumilapon ang lalaki ng ilang metro. Wala na siyang buhay bago pa man siya bumagsak sa malamig na semento.

Dito nawalan ng malay si Andrea. Ngunit kahit wala ng ulirat ay naririnig pa rin niya ang nakakatakot at malakas na halakhak ng kanyang inaakalang “manliligaw.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ang Manliligaw

Wow! Ang ganda niya!

Ito ang unang naisip ni Anton ng makita niya si Andrea. Fourth year high school na siya ngunit kinailangan niyang magtransfer sa isang public school dahil hindi na kaya ng kanyang mga magulang ang tuition fee sa pinapasukang private school. Sa una ay nanibago siya sa kapaligiran, palibhasa’y damuhan pa ang school field at marami sa mga estudyante ang hindi naka-uniporme at pawang nakatsinelas lamang. Buti na lamang at nakita niya si Jeric, na dati niyang kaklase noong elementary pa lamang siya. Si Jeric ang nagpakita sa kanya ng kalakaran sa isang public school.

“Jeric, sino yun?”

“Ha?” Sinundan ng tingin ni Jeric ang itinuturo ni Anton. “Sino ba?”

“Ayun. Yung babaeng nakaupo sa ilalim ng puno.”

Ilang segundo bago natagpuan ni Jeric ang itinuturo ng kaibigan. “Ahhh. Ayun ba? Si Andrea yun.”

“Andrea?” nakangiting sabi ni Anton.

“Oo. Bakit mo naman naitanong?”

“Eh, a-ang ganda niya noh!”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa