Bawal Gumamit ng Calculator

Bawal Gumamit ng Calculator

ni Martin Tristan M. Carneo

Exam na naman sa Math. Siguradong sasakit na naman ang mga ulo namin. Pero wala naman kaming magagawa. Sanay na rin kaming lahat. Pag dating sa pag-mamaniobra ng mga numero sa isipan at sa papel, numero uno ang eskwelahan namin. Kahit gaano kalaking numero pa ‘yan, mapa-multiplication o division man, kayang-kaya naming lahat.

Kaya’t laking gulat ko nang makita si Alex na may kung anong bagay na dinudukot mula sa kanyang bag. Kahit hindi ko pa nakikita ay alam ko na kung ano iyon. Agad akong tumayo para pigilan siya.

“Alex, huwag kang guma-“

Natigilan si Alex at lumingon sa akin, ang isang kilay ay nakataas. Ngunit huli na ang babala ko. Sa kanyang kanang kamay ay hawak-hawak niya ang isang parihabang bagay na gawa sa kulay-abong plastik.

Isang calculator.

“Hindi!” bulalas ko sabay sabunot sa sarili kong buhok habang nakapikit.

Oo, bagong transfer lang si Alex at mag-iisang linggo pa lamang na pumapasok. Ngunit bakit hindi niya alam? Wala bang nagsabi sa kanya?

Sunud sunod kong narining ang boses ng aking mga kaklase. Malamang ay nakita na rin nila ang ginawa ni Alex. Muli akong dumilat at hinanap si Jessica, ang class president namin. Tungkulin niya na ipaliwanag sa mga transferees ang tungkol sa mga alituntunin ng eskwelahang ito. Mga alituntunin na hindi mababasa sa ‘student handbook’.

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Makakaupo Pa

Makakaupo Pa

ni Tristan Martin

 

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Uwian na naman. Pahirapan na naman sa pagsakay pauwi.

“Maluwag pa,” sigaw ng konduktor na nakasuot ng puting polo. “Makakaupo pa.”

Nagtakbuhan ang mga tao. Siyempre, kasama na ako doon. Nagbulag-bulagan na lamang ako at nagkunwaring walang nakikitang babae o matanda sa likuran ko at ginamit ang aking katawan para harangan ang pintuan upang mauna ako. Pagkaakyat, dumiretso ako sa gitna kung saan may mga bakante pang upuan. Pabagsak akong naupo at umusog sa tabi ng bintana nang may ngiti sa aking mga labi.

Sunud-sunod ang mga tao sa pag-akyat sa bus, lahat umaasang makakaupo at magiging kumportable ang kanilang biyahe pauwi.

“Diretso lang kayo sa loob. Makakaupo pa kayo,” sabi ng matandang konduktor sa mga pasaherong nakatayo sa harapan ng bus.

Nang makaupo na ang lahat, saka lamang kami umandar. Nagsimula na ring mag-ticket ang konduktor. Nakailang tigil pa ang bus upang makapagsakay ng mga pasahero. Ako nama’y bahagyang nakaidlip, ang aking ulo’y nakasandal sa salaming bintana.

Bigla akong naalimpungatan nang magpreno ang bus, dahilan upang ako’y muntikang mahulog sa aking kinauupuan.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Pakiabot ng Bayad

Pakiabot ng Bayad

by Martin Tristan M. Carneo

 

“Para sa tabi!”

                Agad na tumabi ang jeepney at tumigil sa may kanto. Isang matabang ale na may dalang bayong na puno ng mga gulay ang dahan-dahang bumaba ng jeep. Sinundan ko lamang siya ng tingin, iniisip kung saan kaya siya pupunta. Pagkatapos ay agad na kumaripas ng takbo ang jeepney. Wala akong nagawa kundi ang mapabuntong-hininga at muling ipikit ang aking mga mata.

                Mahaba pa ang biyahe ko. Kahit hindi ko tingnan ay alam kong madilim na sa labas. Nasanay na rin ako. Matagal-tagal na rin akong bumabyahe ng ganito. Iginala ko ang aking mga mata at tiningnan ang mga kasakay ko. Halos lahat sila ay nakatungo at nakapikit. Siguradong pagod na rin sila tulad ko sa mahabang biyahe ngayong dis-oras ng gabing ito. May dalawang lalaking magkatabi ang parehas na nakalong-sleeves, ngunit nakatupi ang manggas hanggang siko. Sa tabi nila ay natutulog ang isang matandang lalake na may kalakihan ang pangangatawan. Sa tabi ko naman ay may isang babaeng hapit na hapit ang suot. Kitang-kita ko ang kanyang mapuputing hita. Ang mahabang buhok naman niya ay paminsan-minsang tumatama sa aking mukha. Mayroon ding dalawang kabataan, isang lalake at isang babae, na magkaakbay na parang walang pakialam sa mga tao sa paligid nila. Sa tapat ko naman ay isang lalaking nakasuot ng maong na jacket ang nakaupo. Ang kanyang mahabang buhok ay gulo-gulo at ang kanyang mga mata ay papikit-pikit. Yakap-yakap niya sa kanyang harapan ang isang itim na bag na kung susuriing mabuti ay parang wala namang laman.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Ang Aplikante

“Saan po kayo?” tanong ng magandang receptionist kay Andrew.

“Sa 16th floor po.  Sa Super Call Center po,” magalang na sagot niya.

“Mag-iwan na lang kayo ng ID saka paki-sign na lang po dito,” sabi ng babae sabay abot ng Visitor’s Log kay Andrew.

Maraming tao ang nakatayo sa harap ng reception desk sa building na iyon sa Makati.  Lunes kasi kaya busy ang lahat ng mga tao.  Marami at iba-iba ang nilalakad.  At tulad ni Andrew, marami rin ang nagbabakasakaling makahanap ng trabaho.

“Nasa dulo po ang elevator lobby,” sabi ng receptionist kay Andrew matapos mag-abot ng isang ID.

Dahan-dahang naglakad si Andrew papunta sa elevator lobby.  Kumakabog ang dibdib niya sa kaba.  Ito kasi ang unang pagkakataon niyang mag-apply ng trabaho.  Tatlong buwan pa lang kasi ang nakakalipas ng grumaduweyt siya sa kolehiyo.  Engineering ang tinapos niya ngunit dahil wala namang alam na mapapasukan ay sinubukan niyang mag-apply sa call center.  May ilan kasi siyang mga kaklase na nakapasok sa mga call center at malaki daw ang suweldo.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Ang Locker

Excited na excited si Lanie sa kanyang bagong trabaho sa call center.  Fresh graduate kasi siya at ito ang kanyang unang trabaho.  Maganda ang office nila, malaki at moderno ang mga kagamitan.  Natutuwa din siya sa mga kapwa niya trainees.  May mga galing na sa ibang call centers, may mga may edad na, at mayroon din naman katulad niya na unang sabak pa lamang sa mundo ng call center.

“Okay, guys,” sabi ng trainer nilang si Candy.  “We will assign you your respective lockers so you can leave your stuff there.  I trust you brought your padlocks like I said yesterday.”

Isang malakas na “Yes” ang pumuno sa loob ng training room, lalo na sa grupo ni Lanie na pawang mga baguhan.

“I’ll call out your name one-by-one and I’ll give you a paper where your locker number is written.  Proceed to the guard and show that paper to him.  He will open your locker for you.  Understood?”

“Yes, Candy!” malakas na sagot nilang lahat.

Ipagpatuloy ang pagbabasa

Huwag Mag-CR ng Mag-Isa

“Nikki, samahan mo naman akong mag-CR.”

Lumingon si Nikki mula sa pagkakatitig sa kanyang blankong monitor patungo sa direksyon na pinagmulan ng boses.  Nakita niyang nakatayo sa likod niya sa Abigail.

“Samahan mo naman ako mag-CR,” pag-uulit ni Abigail.

“Sus!” nakangiting sabi ni Nikki, “Bakit naman kasi kailangan pang may kasama sa pag-C-CR?”

“Ganon talaga,” sagot ni Abigail.  “Saka, wala ka namang call eh.  Samahan mo na muna ako.”

“Oh sige, sige,” natatatawa lang si Nikki habang ni-lo-log-out ang kanyang PC.  Pagtayo niya ay iginala niya ang kanyang paningin sa call center floor.  Team na lang nila ang natitirang nag-ca-calls at bakante na ang karamihan ng mga stations.  Sila kasi ang kahuli-hulihang team na umuuwi.  Closer, kung baga.  Buti na lang at kaunti na rin lang ang calls na pumapasok kaya halos nagre-relax lang silang lahat.

Sa loob ay abala ang magkaibigan sa pagre-retouch sa harap ng salamin.  Silang dalawa lang ang tao sa CR.

“Alam mo, napapansin ko na tuwing may mag-C-CR sa atin, palaging naghahanap ng kasama,” biglang sabi ni Nikki habang nagpupulbo ng mukha.  “Kahit si boss laging nagyayaya ng kasama pag mag-C-CR.”

(This is an original work by MartinTristan M. Carneo. For more stories from this author, please visit kuwentonghorror.wordpress.com)

Ipagpatuloy ang pagbabasa